DEN HAAG - De laatste boer van Den Haag heeft zijn vertrouwen in de gemeente Den Haag nog niet helemaal terug. Hij sloot een deal om zijn weiland natuurlijker te beheren, maar daarmee is de kou nog niet uit de lucht. De gemaakte afspraken worden daarom jaarlijks gemonitord. ‘Meten is weten’, klinkt het van meerdere kanten.
Marcel Kleijweg, die samen met zijn vader al 44 jaar de boerderij op Clingendael bestiert, is in de eerste plaats blij dat hij door kan met boeren. 'Ik heb er slapeloze nachten van gehad', bekent hij.
Kleijweg spreekt emotioneel in tijdens een commissievergadering van de gemeenteraad. 'Geestelijk heeft dit echt wat met mij gedaan. Het is mijn lust en mijn leven.'
Kleijweg beheert meerdere stukken grond bij landgoed Clingendael en Marlot. Voor een aantal weilanden heeft hij een bruikleenovereenkomst met de gemeente.
Vorig jaar kreeg hij te horen dat het beheer van de weilanden natuurlijker moest. Het bracht de laatste boer van Den Haag in onzekerheid over zijn toekomst.
De gemeente wilde namelijk dat hij geen gifstoffen en kunstmest meer zou gebruiken. Ook mocht hij geen dieren zoals mollen meer doden.
Hoewel hij naar eigen zeggen maar weinig (kunst)mest gebruikt en graag wil meewerken aan het natuurlijk beheren van zijn land, vreesde hij voor het voortbestaan van zijn boerderij.
Uiteindelijk gaat hij akkoord met het voorstel van de gemeente om geen mest en bestrijdingsmiddelen meer te gebruiken. Ook spreken ze af dat de boer geen mollen meer doodt.
Helemaal achter de afspraken staat Kleijweg overigens nog steeds niet. ‘Ik ben schoorvoetend akkoord gegaan, omdat ik niet wilde dat ze een andere boer zouden gaan zoeken', zegt Kleijweg.
'Met deze voorwaarden kan ik door, maar ik kan mijn vee niet heel lang op het weiland laten grazen.' Ook de gemeente heeft wat moeten inleveren. Zo mag Kleijweg zijn weilanden wel naar eigen inzicht blijven maaien.
'Dit gaat ten koste van hoe snel de natuurwaarden verbeteren. Dat gaat nu wat trager', zegt wethouder buitenruimte Robert Barker (PvdD) over het compromis.
Terugkijkend op het proces geeft Barker toe dat hij zich er eerder mee had moeten bemoeien. 'Ik trek mezelf aan dat ik niet eerder persoonlijk met de boer in gesprek ben gegaan.'
Bij boer Kleijweg blijft er ook een vervelende afdronk hangen. Hij voelt zich niet altijd serieus genomen. 'Ik wil graag meewerken aan het natuurlijker beheren van mijn land, maar dan wel in samenwerking met iemand met kennis van zaken en met respect.'
Er is een compromis, maar van meerdere kanten klinkt er nog veel wantrouwen. Zo komt landschapsecoloog Aletta de Ruiter ook aan het woord bij de commissievergadering. Ze kent de weilanden goed, uit haar eerdere werk bij het hoogheemraadschap.
'Natuurwaarden moet je vaststellen. Je kunt niet zomaar zeggen dat de natuur onder druk staat. Dat moet je inventariseren, maar dat is hier niet gebeurd.'
Ze pleit daarom voor een zogenoemde 'nulmeting'. Dat is een eerste inventarisatie waarna je elk jaar kunt kijken of de situatie is verbeterd of verslechterd. 'Meten is weten', benadrukt ze.
De boer en de gemeente hebben afgesproken dat er geen mest meer wordt gebruikt op de grond. Ook natuurlijke mest niet. De Ruiter denkt niet dat dat goed is voor de natuurwaarde van het gewas en het bodemleven.
'Het verschilt per weiland, maar over het algemeen trappen koeien gras open als je niet mest. Dan krijg je open plekken en gaat de kwaliteit van het gewas achteruit', zegt ze.
Barker belooft dat de ontwikkeling van het weiland elk jaar in de gaten wordt gehouden. Het monitoren moet er voor zorgen dat het wantrouwen tussen de boer en de gemeente verdwijnt.
Source: Omroep West Den Haag