Er is zo veel te zien op al die verschillende streamingdiensten, dat we nauwelijks nog weten wat we moeten kijken. De Volkskrant grasduint maandelijks door het aanbod en verzamelt de beste films en documentaires.
is tv-recensent voor de Volkskrant en schrijft over film.
Aandoenlijk portret van de Canadese acteur en komiek John Candy (1950-1994), die enorm geliefd was door rollen in succesvolle films als Planes, Trains and Automobiles, Splash, Uncle Buck en Home Alone. Over die carrière valt op zichzelf al genoeg te zeggen, en dan blijkt Candy ook nog een van de aardigste mensen die in Hollywood rondliep (zoals vriend Bill Murray het zegt: ‘Je moet misschien maar iemand omkopen om iets lelijks over hem te zeggen’).
Zo’n eindeloze lofzang kan al snel vermoeiend worden, maar bij Candy voelt het meer dan gerechtvaardigd. Wat helpt, is dat regisseur Colin Hanks veel boeiende sprekers aan het woord laat, onder wie Martin Short, Catherine O’Hara, Steve Martin én zijn eigen vader Tom.
Het verhaal van de muziekdocumentaire Ozzy: No Escape From Now leent zich perfect voor een dramatische vertelvorm. De grote rockster van weleer, Ozzy Osbourne, The Prince Of Darkness, is van rockster plots een zieke, zwakke bankhanger geworden. Hij zet alles op alles om nog een afscheidsconcert te geven, georganiseerd door zijn vrouw Sharon, die al meer dan veertig jaar zielsveel van hem houdt.
Tijdens dat concert spelen allerlei oude rocksupersterren mee, en komen ze hun respect betuigen aan de metallegende. Cliché op cliché, zou je denken, maar de documentaire geeft niet aan die verleiding toe. Dat is ook te danken aan Osbourne zelf, die nooit helemaal zijn working class-nuchterheid uit Birmingham is verloren. (Els de Grefte)
In 2018 vinden de dodelijkste bosbranden tot dan toe plaats in Californië. Dat levert het nodige logistieke gedonder op, want er moet bijvoorbeeld een groep basisschoolkinderen per schoolbus in veiligheid worden gebracht. In The Lost Bus, gebaseerd op een waargebeurd verhaal, moet buschauffeur Kevin (Matthew McConaughey) samen met een basisschooljuf (America Ferrera) de arme koters door het vuur loodsen.
De afloop zal voor weinigen echt verrassend zijn, maar deze bloedhete rampenfilm van genre-expert Paul Greengrass (The Bourne, Captain Phillips) is wel degelijk spannend. Dat is vooral te danken aan buschauffeur McConaughey, die voor de zoveelste keer in zijn carrière een behoorlijk intense snuiter speelt.
Regisseur Nia DaCosta (Candyman) kiest voor een radicaal vernieuwende interpretatie van Henrik Ibsens toneelklassieker Hedda Gabler. Zo is het verhaal verplaatst van 1890 naar de jaren vijftig én is Gabler hier een biseksuele vrouw van kleur (uitstekend vertolkt door Tessa Thompson). DaCosta’s interpretatie is scherp en speels, waarin het titelpersonage haar sullige man aan een prestigieus baantje probeert te helpen tijdens een groot feest, maar concurrentie krijgt van haar ex-geliefde (Nina Hoss). En o ja, in de openingsminuten leren we bovendien dat er een pistool is afgegaan, dus aan drama bepaald geen gebrek.
‘Sommigen noemen het een laatste kans, sommigen noemen het een dure stortplaats voor de afvalproducten van de samenleving’, horen we een leidinggevende zeggen over een heropvoedingsinstituut in dit mooie drama. Hoofddocent Steve (Oscarwinnaar Cillian Murphy) ziet het net even anders: voor hem is de school een ‘meer rehabiliterende benadering van het internaat’.
De school, waar jongeren met problemen worden opgevangen, is bovendien zijn leven. Hij is met zijn collega’s in veel opzichten hun laatste hoop, maar als de school dreigt te moeten sluiten, verliest Steve ook zelf langzaam de controle. Laat dat intense emotionele spel maar over aan Murphy, die geknipt is voor dit soort rollen.
Het is een van de bijzonderdere interpretaties van sprookjes die we de afgelopen jaren zagen, deze maffe bodyhorrorfilm. De Noorse regisseur Emilie Blichfeldt gaat op geheel eigen wijze aan de haal met het Assepoestersprookje, maar kiest er dan voor om ‘de lelijke stiefzuster’ tot het hoofdpersonage te maken.
Dit stiefzusje moet van haar hebzuchtige moeder trouwen met de prins om zijn fortuin veilig te stellen, maar daarvoor moet ze wel een radicale transformatie ondergaan (lees: allerlei ingrepen om ‘mooier’ te worden). Blichfeldt maakt die transformaties zo expliciet mogelijk, wat resulteert in bij vlagen behoorlijk gore, maar zeer doeltreffende schoonheidshorror in lijn met The Substance.
Bestaat er iets leukers dan het eerste tripje weg met je nieuwe geliefde? Het leven lacht tortelduiven Iris (Molly Gordon) en Isaac (Logan Lerman) ogenschijnlijk toe, tijdens hun eerste romantische weekendje weg. Maar de boel escaleert volledig als blijkt dat Iris en Isaac een nét iets andere definitie hanteren van het concept ‘relatie’. Voor ze het goed en wel doorhebben, zijn er handboeien in het spel, en wordt hun liefde ineens een probleem. Het werkt heerlijk, in een eigenzinnige komedie waarin de chemie tussen Gordon en Lerman van het scherm spat. Een romcom die het nét even anders doet dan we gewend zijn.
‘De bloederigste Nederlandse horrorfilm aller tijden’, dat is nogal een belofte. Nu moet gezegd dat de concurrentie bepaald niet moordend is op dat vlak, maar bloederig is Vleesdag zeker. En het moet gezegd, vindingrijk is de film, die een erg beperkte bioscooprelease kreeg, zeker. Wat wil je ook, met een groep dierenrechtenactivisten die inbreekt in een grote varkensfokkerij, waarna de boel al snel gigantisch uit de hand loopt? Dat leidt aan beide kanten tot behoorlijk wat bloedvergieten, dat door regisseur Martijn Smits uiterst expliciet in beeld wordt gebracht. Het maakt Vleesdag effectieve ‘Neder-gore’, die tot de heerlijke slotscène uiterst bevredigend blijft.
Luister hieronder naar onze podcast Culturele bagage. Kijk voor al onze podcasts op volkskrant.nl/podcasts.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant