is filmrecensent en schrijft een column over hedendaagse beeldcultuur.
In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur.
Als je de paus bent, heb je geen Letterboxd-account nodig om je favoriete films wereldkundig te maken. Een saai filmpje waarin Leo XIV glimlachend vier titels opsomt, was deze week voldoende om de wereldpers mee te halen.
It’s a Wonderful Life (1946), The Sound of Music (1965), Ordinary People (1980), La vita è bella (1997). Waarom vier? Waarom déze vier? Kan de paus ook waardering opbrengen voor minder zoete films? Meer uitleg bleef helaas uit.
Waarom hij zijn filmliefde wilde delen? De video was een vooraankondiging van een bijeenkomst die in het Vaticaan werd georganiseerd voor een aantal prominente filmmakers en acteurs, van Cate Blanchett tot Gus Van Sant. Ook dat riep intrigerende vragen op.
Zou de paus het New York Knicks-shirt dat hij van Spike Lee kreeg ooit dragen, en onder welke omstandigheden?
En dacht de Sound of Music-liefhebber aan de aanwezige shockfilmers Gaspar Noé (Irréversible, Climax) en Albert Serra (orgie-installatie Liberté), toen hij zei dat ‘een stem geven aan de complexe, tegenstrijdige en soms duistere gevoelens die in het menselijk hart leven een daad van liefde is’?
Zonder gekheid: het was een fraaie speech, waarin de paus benadrukte hoe belangrijk films zijn voor de saamhorigheid. Voor het kweken van empathie. Voor het openen van nieuwe perspectieven. Hij hield een warm pleidooi voor de film als kunst, niet als content.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
En fijn dat hij het nog maar eens benadrukt. Van wereldlijke leiders hoef je dit soort statements niet meer te verwachten. Donald Trump is vooral negatief over de filmwereld. Deze maand haalde de Amerikaanse president zelfs letterlijk een sloopkogel door het 83 jaar oude filmtheatertje dat zich in het Witte Huis bevond. Het moest plaatsmaken voor een balzaal. Het wordt dan misschien wel vervangen – gesponsord door Amazon en Apple – maar het voelt als een statement.
Decennia aan politiek-culturele geschiedenis platgewalst. Het is de plek waar Nixon naar Patton keek, en Francis Ford Coppola zijn Apocalypse Now toonde aan Jimmy Carter, nog voor de première in Cannes. Enzovoorts.
De eerste film die Trump er zelf keek, in 2017, was Finding Dory. Het was de dag nadat zijn eerste strenge immigratiemaatregelen waren ingegaan. ‘Vreemd dat Trump een film kijkt over familiehereniging, terwijl hij dat in werkelijkheid tegenwerkt’, tweette acteur Albert Brooks (de stem van Marlin) destijds.
Om de paus nog eens te citeren: ‘In de stilte en duisternis (van de bioscoop, red.) wordt het zicht scherper, opent het hart zich en wordt de geest ontvankelijk.’
Blijkbaar heeft cinema dat effect toch niet op iedereen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant