De lezersbrieven! Over de emancipatie van praktisch opgeleide vrouwen, het weghalen van de borden over zwarte (Amerikaanse) soldaten, ‘voltooid leven’, vrede in Gaza en donaties aan politieke partijen.
De emancipatie van praktisch opgeleide vrouwen blijft achter, concludeert het Sociaal en Cultureel Planbureau en geeft daarvoor een verklaring: de emancipatiedoelen staan te ver af van de belevingswereld van praktisch opgeleide vrouwen. Het SCP is hiermee wel erg op de sociaal-culturele toer en vergeet te kijken naar de financieel-economische basis voor besluitvorming.
Wanneer een vrouw besluit buitenshuis te gaan werken, brengt dat extra kosten met zich mee, zoals reiskosten, (nette) kleding en bijscholing. Maar ook de verplaatsing van onbetaalde diensten binnenshuis naar betaalde diensten door derden, zoals het huis schoonmaken en kant-en-klare maaltijden. Plus de betaalde opvang van kinderen.
Vrouwen met een hoog inkomen verdienen voldoende om deze extra kosten te betalen. Voor vrouwen met een laag inkomen loont het niet: daar moet vaak geld bij om buitenshuis te kunnen werken. Niks belevingswereld dus, maar gewoon een kwestie van optellen en aftrekken.
Annelies de Vries, Wageningen
Gewoon misdadig om die borden over de rol van zwarte soldaten op de begraafplaats van Margraten stiekem te laten verwijderen. Niemand blijkt te weten of die borden nog terugkomen. Maar laat er geen gras over groeien: we weten wat er op die borden staat en hoe de foto’s eruit zien. Maak kopieën en plaats die terug. Een duidelijk signaal dat we die verwijdering niet pikken.
Michel Backus, Rhenen
Wat een verhelderend artikel over verkeersongelukken. Ik heb in 2002 mijn vrouw verloren door een verkeersongeval, waarbij een vrachtwagen betrokken was. Het was het bekende dodehoek-geval. Naar aanleiding van een vraag van de politie of ik contact wilde met de vrachtwagenchauffeur, antwoordde ik welwillend. De chauffeur is zeven keer bij mij op bezoek geweest, waarin we open konden spreken over het ongeval. Ik ben ook nooit boos geweest op hem. Ik heb hem zelfs kunnen vergeven in een intens gesprek. Dit is voor mij het mooiste wat ik ooit gedaan heb. Het heeft de chauffeur ook geholpen met het verwerken.
Heel goed initiatief van Slachtofferhulp en anderen.
Wim Hellenthal, Rijnsburg
Ik heb als jongvolwassene nog meegemaakt dat we behoorlijk anti-Duitsland waren; moffen waren het! Met name als Nederland tegen Duitsland moest voetballen, kwam dat sentiment behoorlijk omhoog. In de jaren tachtig begon dat gevoel pas af te nemen. Sinds Duitsland zich meer openlijk schuldbewust over de oorlog toonde, wat resulteerde in het Holocaustmonument in Berlijn, voltooid in mei 2005, heeft het oorlogsverleden hiermee een plek gekregen en wordt het niet meer gedragen door volgende generaties.
Hetzelfde gevoel heerst er op dit moment tegen Israël. Nog steeds wordt er in Gaza niet opgebouwd en leven de Palestijnen in erbarmelijke omstandigheden. We vergeten hoe lang het duurt. Echte vrede is er pas als Israël collectief schuldbewust is en in een spiegel durft te kijken. Dit verwerkingsproces kan zomaar vijftig jaar duren.
Govert van Bergen, De Bilt
Ik las het moedige en bemoedigende verhaal van Egbert Tellegen. Zijn argument om afscheid te nemen: het is genoeg geweest. Hij had voor mij zeer steekhoudende argumenten als: ik wil niet totaal afgetakeld herinnerd worden. Ik besprak zijn verhaal met een vriend. Hij vatte het mondig samen. Het leven is als een bezoek aan een Walt Disney Park. Je moet er – ik voeg er aan toe op tijd – alles uithalen. ’s Avonds ben je moe en wil je alleen maar naar huis, hoe leuk het ook is.
Bernard Tomlow, Utrecht
De columns van Marcia Luyten vind ik altijd erg goed. Maar in haar laatste column slaat zij de plank mis. Haar punt dat het geld regeert, is gebaseerd op de bewering dat de VVD de meeste donaties van alle partijen ontvangt. Maar volgens een artikel in de Volkskrant is het GroenLinks dat de meeste donaties ontvangt. De VVD staat slechts op plaats vijf.
Julia Loonen, Driebergen-Rijsenburg
In de Volkskrant wordt opnieuw gesuggereerd dat het huisartsentekort kan worden opgelost door de instroom van geneeskundestudenten strategisch te sturen: meer studenten uit Zeeland, Friesland en Limburg, meer sociaaleconomische en etnische diversiteit. Het klinkt sympathiek, maar het raakt de kern niet.
Het huisartsentekort ontstaat niet bij de selectie, maar bij de uitstroom. Nederland leidt al jaren voldoende artsen op. Ze kiezen alleen steeds minder vaak voor de huisartsenzorg, of stoppen vroegtijdig. De redenen zijn bekend: oplopende werkdruk, structurele onderfinanciering, gebrek aan regionale garanties, voortdurende administratieve lasten en jaarlijkse contractonderhandelingen met private verzekeraars. Dáár verdwijnen de huisartsen – en niet in de toelatingsprocedure van de universiteit.
Het Duitse voorbeeld van de Landarztquote wordt in het artikel opgevoerd als inspiratie. Maar die vergelijking gaat mank. In Duitsland garanderen deelstaten financiering, praktijkruimte en contractzekerheid; de huisarts werkt er in een totaal ander stelsel. Een terugkeerplicht is in Nederland vrijwel niet uitvoerbaar zolang het zorgstelsel draait op marktlogica en jaarlijkse contractering.
Strategische selectie wordt zo een beleidsoplossing die het echte probleem omzeilt: het ontbreken van houdbare randvoorwaarden voor huisartsen in grote delen van het land. Zolang die niet op orde zijn, helpt geen enkel quotum.
Los eerst op waarom huisartsen hun vak verlaten. Daarna pas heeft het zin om over postcodes te praten.
G.K. Mitrasing (huisarts),
Heerhugowaard
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant