is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Even recupererend: het is genieten van de Surinaamse kleur in het Nederlandse voetbal door de jaren heen. Niet alleen van het voetbal trouwens, maar ook van de vrolijkheid, het relativeringsvermogen, de levenswijsheid en de humor.
Van het extraverte charisma van Ruud Gullit tot de meer introverte uitstraling van Virgil van Dijk of Frank Rijkaard. Van de pure techniek van Gerald Vanenburg tot de eigenwijze wereldwijsheid van Clarence Seedorf, van het strijdershart van Edgar Davids tot het atletisch vermogen van Stanley Menzo, die al kon meevoetballen toen dat nog helemaal geen vereiste was voor een doelman. Perfectionistisch tot in al zijn vezels. Een denker ook.
Menzo was altijd gespitst op discriminatie en racisme, ook omdat hij het extra voelde in de eenzaamheid voor het doel, dicht bij de volkse oprispingen van de tribunes. Hij kropte veel op, maar soms reageerde hij furieus. Lees zijn biografie Menzo, of een artikel van nog veel eerder, uit de NRC uit 1991, over hoe hij in Tilburg eens de tanden uit de mond sloeg van een supporter, toen die na een wedstrijd vroeg of er bananen zaten in een kist met materiaal.
En dan was er het trauma van de SLM-ramp op 7 juni 1989, toen het vliegtuig met het Kleurrijk Elftal neerstortte bij vliegveld Zanderij en slechts drie voetballers van de selectie overleefden. Menzo mocht officieel niet mee van Ajax en was een paar dagen eerder gevlogen, als een soort vakantie. Zijn redding. Na het ongeval kreeg hij telefoon. Veel van zijn vrienden waren verongelukt. De ramp verdween nooit uit zijn gedachten. Dat kon ook niet. Bovendien ontwikkelde hij een fascinatie voor vliegtuigen, hij leerde ze zelfs besturen.
Suriname was zijn bestemming als trainer. Stanley Menzo als bondscoach van Natio, zoals de bijnaam van de ploeg luidt, puttend uit een groeiend potentieel aan spelers, van wie de meesten net niet genoeg waren voor het Nederlands elftal. Maar ze gaan misschien voor het eerst naar het WK, mede dankzij de uitbreiding naar 48 landen, en omdat de Verenigde Staten, Canada en Mexico als gastlanden automatisch zijn geplaatst. Het is een kwaliteit op zich om buitenkansjes in het leven te grijpen.
Intussen is Menzo nog steeds fel. Onlangs fulmineerde hij dat een vol stadion in El Salvador racistische geluiden liet horen. In de perskamer vroeg hij verslaggevers scherp te veroordelen. Dat dit nog steeds kon, 35 jaar nadat hij zich al had uitgesproken. Nou ja, de mooiste revanche was de thuiszege op El Salvador van afgelopen weekeinde, waardoor de weg voor Suriname naar het WK openligt. Nog één wedstrijd, en mocht het misgaan in Guatemala, dan volgt een herkansing.
Overal waren filmpjes van biddende mensen, van feest in de straten van Paramaribo, van de keur aan kleur in het stadion, met al die paviljoenen van gezelligheid. Menzo was even verdwenen, omdat hij tot zichzelf wilde komen. Hij kreeg later een ovationeel applaus in de perskamer. ‘Nog één stap’, luidt zijn simpele antwoord op een appje. Een misschien kleine stap voor een mens, maar een immense stap voor een land dat dit jaar vijftig jaar onafhankelijkheid van Nederland viert. Het is Suriname zo gegund. Het is Stanley Menzo gegund.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns