Joline was 22 jaar getrouwd met de vader van haar kinderen, toen ze via werk Karima tegenkwam. Ze keek haar aan en wist: zij is het. Veel gebeurde er niet, maar een jaar later werd Joline gebeld.
is journalist. Voor Volkskrant Magazine interviewt ze wekelijks mensen over liefde en relaties.
‘Op 3 april 2000 woonde ik in Dublin een Europese conferentie bij, georganiseerd door de Ierse politie. Ik werd opgehaald door een man met een indrukwekkende onderscheiding die me naar het hotel bracht. De volgende ochtend om negen uur werd ik opnieuw opgehaald, dit keer door een politiebusje met zwaailicht. Ik stapte in. De helft van het aantal stoelen was bezet; ik ging zitten op de eerste lege plek die ik zag. ‘Hallo, ik ben Joline’, stelde ik me voor.
‘De vrouw naast me noemde ook haar naam: ‘Karima’. Er schoot iets scherps door mijn borst. Liefde op het eerste gezicht was tot dan toe iets wat ik toeschreef aan de fantasie van bestsellerauteurs. Maar op dat moment wist ik ineens heel zeker, zonder enige twijfel: dit is mijn vrouw. Ik kende haar niet, had alleen haar stem gehoord, ik had haar haar naam horen uitspreken en gedurende die paar seconden in haar donkere ogen gekeken. Meer was het niet, en toch bestond er geen enkele twijfel. Zij vertegenwoordigde van alles wat groots en eeuwig was, zij was mijn toekomst, zij zou mijn leven totaal veranderen, zij was het. Ik was op dat moment 53 jaar en 22 jaar getrouwd met de vader van mijn drie kinderen.
‘Toen ik 5 was, had ik een crush op de juf, maar daarna had ik nooit meer zoiets intens voor een vrouw gevoeld. Uit verantwoordelijkheidsgevoel voor mijn jongens in hun puberjaren, had ik me min of meer neergelegd bij mijn niet al te beste huwelijk. Mijn man was depressief en niet makkelijk om mee te leven. Maar dit alles kon niet de reden zijn voor deze plotselinge coup de foudre. Je kon op zijn hoogst beweren dat ik meer dan gemiddeld ontvankelijk was voor liefde, maar deze acute verliefdheid was absurd. Toch beleefde ik dat niet zo. Vanaf de eerste seconde in dat busje nam ik mijn gevoelens voor honderd procent serieus. Ook al deden ze denken aan die van een 14-jarige. Ik moest en zou bij haar in de buurt blijven.
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
‘Dat lukte welgeteld twee dagen. Toen was de conferentie weer afgelopen en namen we afscheid, zonder dat het me was gelukt hoogte van haar te krijgen. In haar broekpak bij het iconische torentje van het Trinity College Dublin maakte ze een professionele indruk. We gaven elkaar een zoen op de wang. Wat betekende dit alles? Zij was Algerijns en met haar 34 jaar negentien jaar jonger dan ik. Toen ze wegliep met een collega, volgde ik haar met mijn ogen en dacht: nu ga je weg, hoe krijg ik je weer terug? Je hoort bij mij, zie je dat niet?
‘Ineens stond ik midden op dat plein zo te huilen dat een vrouw zich naar me toe draaide om me te helpen. Ik haastte me haar gerust te stellen. Een van de politieagenten stelde voor iets toeristisch te doen in de stad. Die avond viel ik doodmoe neer op mijn hotelbed.
‘Thuis stuurde ik Karima een mailtje, dat ik haar nog weleens zou willen zien. Dat wilde ze ook wel, antwoordde ze, maar op mijn volgende mail kwam geen antwoord. Via via hoorde ik dat ze ernstig ziek was, maar onze vriendschap, als dat het al was, was nog steeds zo flinterdun dat verder informeren opdringerig en ridicuul zou zijn geweest. Pas bijna een jaar later, op 13 september 2001, kreeg ik ineens een telefoontje. ‘Dit is Karima, ik sta voor je kantoor, wil je een kopje koffie met me drinken?’ Mijn hart ging tekeer, ik juichte: ‘Ik ben gered. Ik ben haar niet kwijt.’ Zo zeker was ik van iets wat eigenlijk heel onzeker was. Niemand was op de hoogte, niemand had ook de werkelijke betekenis ervan kunnen begrijpen.
‘Ze woonde in Belfast, maar moest voor haar werk regelmatig in Brussel zijn. Daar spraken we af. Ik kocht sushi en champagne. ‘Wat denk je ervan’, vroeg ik, ‘als we hiermee naar je hotelkamer gaan?’ Tot dat moment was er nog steeds niets uitgesproken tussen ons, we waren die twee collega’s die het goed konden vinden samen. Ze keek naar me op de manier die ik me herinnerde van het busje: intens en donker, maar zonder iets prijs te geven.
‘Eenmaal in haar kamer zoenden we. Het gebeurde gewoon, precies zoals ik had verwacht. We zoenden zoals we aten en dronken, met eenzelfde vanzelfsprekendheid. Onze liefde bleek wederzijds. En diezelfde avond al begon ik voorbereidingen te treffen voor mijn vertrek bij mijn gezin. Makkelijk was dat niet, er was een vakantie gepland, die kon ik toch niet zomaar afzeggen? We zouden kerstmis vieren met zijn allen, ik kon het de kinderen toch niet aandoen daar niet bij aanwezig te zijn? Voor haar was het ook niet eenvoudig; zij had een vrouw.
‘In de maanden erna kwam ze regelmatig naar Brussel, waar we dagen het bed niet uit kwamen. Andere keren ontmoetten we elkaar in Londen of Dublin, maar net hoe het uitkwam. Toen begon mijn man vragen te stellen. Daarna haar vrouw, en na acht maanden barstte de bom. Op een avond kwam ik terug van een bezoek aan haar, en trof mijn man staand achter de tafel. Er brandde een kaarsje, er was zalm en wijn, de jongens van 21, 18 en 16 waren er ook. Ik zei: ‘Goed, ik zal jullie een voor een vertellen wat mij is overkomen’.
‘De dagen erop ben ik met ieder van hen gaan eten en heb hun gezegd dat ik moest gaan, ik kon eenvoudig niet anders. Op mijn kantoor reageerde mijn chef geschokt: ‘Wat, jij toch niet ook al verliefd op een vrouw?’ Mijn moeder van 90 reageerde: ‘Kind, ik vond je man toch al niet zo lief’. Alleen mijn zusje was wat van haar à propos. Karima’s islamitische familie toonde weinig bezwaren.
De eerste tijd woonden we nog niet samen, zij studeerde in Leuven en kwam de weekenden naar mij. Ik vond het zalig; we deden niets in het bijzonder, gingen zeilen op het Grevelingenmeer, luisterden naar muziek of ontvingen vrienden. In 2007 zijn we getrouwd, iedereen was erbij. Elke avond rond zes uur zit ik te popelen, tot ze me een berichtje stuurt: ‘Ik ben op weg naar huis.’ Dan verheug ik me, gewoon om haar weer zien. Samen lachen we, samen schuren en beitsen we de vloer en samen gaan we snel weer op vakantie en komen met een auto vol wijn weer terug. Samen.’
Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Dit is een rubriek uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant