DEN HAAG - Ze is een vat vol emoties en geestelijk net zo breekbaar als ze er lichamelijk uitziet. De 35-jarige Tina komt weliswaar nog opgewekt de zaal in, maar als ze eenmaal zit barst ze regelmatig in snikken uit. Ze zit rechtop op het beklaagdenbankje, rugzak om. Die kan niet af, want daar zit haar sondevoeding in. 'Die heb ik sinds een week.' Er loopt een slangetje uit de rugzak naar haar neus.
Dit is een verhaal in onze serie Bij de Politierechter.
De voeding helpt. Ze is aangekomen. 'Daar ben ik best blij om.' Ze weegt nu 36,4 kilo. Dat was 34. 'De ziekte, Anna noem ik die, die schreeuwt heel hard tegen me. Maar daarom wil ik dit. Het is nu of nooit.'
Tina's anorexia lijkt een gevolg van de druk van een carrière als danseres en verkeerde mannen. Ze is misbruikt en de laatste twee van die mannen stuurden haar ook uit stelen. Daarom zit ze hier nu.
'Pim misbruikte me eerst in zijn auto en daarna stuurde hij me de Hornbach in.' Ze probeerde naar buiten te komen met gereedschap ter waarde van 800 euro, maar werd gepakt. Pim was hem natuurlijk gesmeerd.
'Maar dan zegt u toch tegen hem: doe het lekker zelf', vraagt de rechter. Tina huilt: 'Ja, maar dat kan ik dus niet.' Ze heeft inmiddels aangifte gedaan tegen Pim vanwege het misbruik. Dat wordt een zaak. Ze is apetrots op zichzelf dat ze dat wel heeft gedurfd.
Ze heeft wel vaker spullen gestolen voor Pim en ook voor ene Driss. Dozen waspoeder bij de Jumbo, een airfryer en een waterkoker bij de Hema en nagelborsteltjes bij het Kruidvat. 'Die borsteltjes waren voor mezelf.'
'Zoveel spullen meenemen, dat geeft toch enorm veel stress', vraagt de rechter. Tina zegt snikkend: 'Ja, erg hè? Zo diep zat ik gewoon, dat ik niet meer wist wat ik aan het doen was en zo angstig was ik om misbruikt of vermoord te worden.'
De rechter wil nog even zeker weten of de mannen wel echt bestaan, maar de lopende zaak tegen Pim lijkt in elk geval te bewijzen dat hij geen verzonnen excuus is. Toch was Tina ook zonder de mannen al wel vaker op het dievenpad.
Ze heeft een strafblad van acht kantjes en twee recente veroordelingen voor winkeldiefstal. Eigenlijk zou ze de gevangenis in moeten, maar dat is in haar huidige toestand geen optie. Een werkstraf kan ze ook niet aan en een boete zit er ook al niet in, want ze heeft schulden.
Zelf wil ze het liefst worden opgenomen. Ambulante begeleiding door de reclassering heeft niet geholpen. Er zijn twee klinieken waar ze wel heen wil, maar die hebben bezwaren.
De ene kliniek wil Tina pas opnemen als ze is behandeld voor haar anorexia, de andere wil haar wel behandelen voor haar ziekte maar is bang dat ze gaat lopen stelen van de andere patiënten. Er is ook nog een probleem: de politierechter kan iemand niet gedwongen laten opnemen.
Voorlopig woont ze dus nog thuis, maar daarmee is de kans op herhaling volgens de reclassering levensgroot. Tina's reclasseringsambtenaar is meegekomen en die is inmiddels een beetje moedeloos van haar cliënt. 'Ik ken haar nu twee jaar en ik zie het niet beter worden. Ik weet niet wat ik nog moet doen.'
Wel zegt Tina dat ze het contact heeft verbroken met de foute mannen. Ze ziet alleen haar ouders nog. 'Mama komt nu heel veel langs en ik ga bij mama logeren vanwege de sondevoeding.'
De rechter, de officier van justitie, de reclasseringsambtenaar en Tina's advocaat overleggen over wat er zou moeten gebeuren, maar komen steeds bij hetzelfde punt uit: wat moet en wat iedereen wil, kan deze rechter niet regelen.
Tina luistert enige tijd naar de mensen die over haar gaan beslissen, maar komt er dan tussen. 'Zou ik mogen, edelachtbare? Ik heb hele domme dingen gedaan, dat weet ik, maar ik hoop dat je kan inzien dat dit mijn diepste dal is en dat ik wil veranderen.'
De officier van justitie heeft een creatieve ingeving. 'De sondevoeding kunnen we zien als een stukje behandeling tegen de eetstoornis. U heeft met de huisarts contact gezocht voor een dagelijkse ambulante behandeling voor de andere problemen, dus dat is een klein vinkje bij beiden.'
Ze vraagt zich af of de reclassering dan open staat voor alleen kale begeleiding, zonder bijzondere voorwaarden, om daarmee de weg te openen voor een psychiatrische rapportage, waarmee Tina dan alsnog kan worden opgenomen.
De reclasseringsambtenaar gaat schoorvoetend akkoord. De officier eist nog wel zes maanden voorwaardelijke celstraf met een proeftijd van drie jaar, als stok achter de deur. Ook moet Tina 350 euro terugbetalen aan één van de winkels.
Tina's advocaat noemt de eis 'een sierlijke gedachte', al vindt hij de zes maanden voorwaardelijk wel heel fors. Vier maanden is wat hem betreft redelijker.
Ook baalt hij nog wel een beetje dat de zaak niet is doorverwezen naar de zogeheten meervoudige kamer, met drie rechters. Die had Tina wel meteen kunnen laten opnemen.
De rechter vindt het plan van de officier een goed idee, maar ze is het met de raadsman eens dat vier maanden cel wel genoeg is als voorwaardelijke straf.
'Die hangen u de komende jaren boven uw hoofd en u moet er niet aan denken dat u in de gevangenis zou komen.' Tina, geschrokken: 'Nee.' De schadeclaim van één van de winkeliers wijst de rechter ook toe.
'Maar nog belangrijker is dat u de weg blijft lopen die u bent ingeslagen. Dus hou die sondevoeding, ga naar de behandeling en de reclassering en dan ziet het er over een jaar misschien wel heel anders uit', spreekt de rechter Tina moederlijk toe.
Tina huilt weer. 'Dat hoop ik echt.' De rechter wenst haar het allerbeste. Tina bedankt haar hartelijk, staat op en geeft de griffier, de rechter en de officier een hand voor ze met haar advocaat naar buiten loopt.
De namen van Tina, Pim en Driss zijn gefingeerd.
Source: Omroep West Den Haag