Bij de wereldbekerwedstrijden in Salt Lake City zorgde Timothy Loubineaud voor de grootste verrassing van de avond: de Fransman eindigt doorgaans in de middenmoot op individuele afstanden, vrijdag schaatste hij een wereldrecord op de vijf kilometer.
is sportverslaggever voor de Volkskrant en schrijft vooral over schaatsen, zwemmen en tennis.
Timothy Loubineaud woont in een land zonder ijsbanen. De Fransman won nog nooit een individuele schaatswedstrijd. Hij rijdt al jaren mee als middenmoter in het internationale circuit. En toen hij vrijdagochtend in Salt Lake City wakker werd en over een streeftijd op de 5.000 meter nadacht, dacht hij zo’n tien seconden langzamer te zullen schaatsen dan hij uiteindelijk deed. Nu is Loubineaud (29), uit Zuid-Frankrijk, de nieuwe wereldrecordhouder.
En dus schreeuwde hij na zijn finish in de Amerikaanse vrijdagavond diverse oerkreten vol ongeloof door de Utah Olympic Oval. Het gros van zijn concurrenten moest op dat moment nog rijden, zijn tijd van 6.00,23 – ruim een seconde sneller dan de oude toptijd van de Zweed Nils van der Poel – kon nog verbeterd worden. Maar dat maakte niet uit; hij had iets onwaarschijnlijks gedaan. Vervolgens bleek ook nog eens dat niemand daar een antwoord op had.
‘Ja, dit had ik natuurlijk nooit van mijn leven gedacht, als Fransman’, zegt hij vrolijk, zo’n half uur na zijn race. Om vervolgens in rap tempo de redenen op te sommen: ‘We hebben geen plek om te schaatsen. En om eerlijk te zijn ben ik ook niet de getalenteerdste schaatser van deze planeet. Of, zo voel ik me in ieder geval niet. Mannen die ik vroeger zag, als Sven Kramer, Patrick Roest, maar ook Davide Ghiotto en Sander Eitrem, zijn veel beter dan ik.’
Toch zeggen de cijfers inmiddels anders. Ghiotto, wereldrecordhouder op de 10.000 meter, beet zich stuk op zijn tijd. Regerend wereldkampioen Eitrem eveneens. En de eerste die hem vrijdagavond na zijn race probeerde te bellen? Van der Poel. Zonder succes. Loubineaud was druk met allerhande plichtplegingen, zoals een podiumceremonie. Uiteindelijk stuurde Van der Poel hem een bericht, in het Frans. ‘Dat leerde hij, om met mij in het Frans te kunnen praten. Zijn laatste zin van het bericht is: Nu ben jij de G.O.A.T.’ Oftewel: de Greatest Of All Time.
Loubineaud noemt Van der Poel, de inmiddels ruim drie jaar gestopte tweevoudig olympisch kampioen, een goede vriend. Vier jaar geleden, in het laatste deel van Van der Poels voorbereiding op de Winterspelen van Beijing, trainden ze twee maanden samen in Inzell, op verzoek van Loubineaud. Hij had zich niet gekwalificeerd voor de Spelen en wilde een betere schaatser worden. Niemand is beter op lange afstanden dan de Zweed, wist Loubineaud.
Van der Poel stemde toe. Tegen zijn coach zei Loutineaud: ‘We gooien onze plannen om. Ik doe vanaf nu alles wat Nils doet. Het maakt niet uit of het goed is of niet, ik doe alles hetzelfde.’ In die periode leerde hij veel. ‘Vandaag heb ik hem verslagen.’ Om vervolgens te zuchten en daarna vol zelfspot te lachen. ‘Het is zwaar. Ik probeer mijn tranen binnen te houden, maar ik denk dat ik straks, als ik terug ben op mijn hotelkamer, ga huilen als een baby.’
Hij is ‘geboren’ op inline skates in de buurt van Bordeaux. Op zijn vijfde begon hij met de sport, gestimuleerd door een moeder die ooit Frans gymnastiekkampioen werd en aan WK’s en andere internationale wedstrijden deelnam, en een vader die het in zijn jonge jaren schopte tot nationaal hockeykampioen. ‘Hun droom was dat mijn broer en ik iets met een inline-sport zouden doen. Waarom weet ik niet.’
Maar het bleek een succes: Loubineaud deed er al op jonge leeftijd alles aan om het snelst van iedereen te gaan. Maar de discipline heeft geen olympische status, dus maakte hij zo’n acht jaar geleden zijn eerste slagen op het ijs, op de ijsbaan van Haarlem. Dat kwam door een connectie uit het inline-skaten; het team waar hij destijds bij reed, Cadomotus, had een Nederlandse basis. Hij traint met enige regelmaat in Inzell, om toch uren op het ijs te maken, maar het gros van zijn tijd traint hij thuis, op wieltjes.
Tot zijn optreden vrijdagavond bij de eerste wereldbekerwedstrijd van het olympische seizoen had hij nog nooit een individuele afstand gewonnen. Wel was hij twee keer de beste bij de massastart. Een tijd van 6.10 is realistisch, dacht hij in de ochtend nog. Het was de tijd die hij had afgesproken met zijn coach. ‘Maar het goede is dat ik alles op instinct doe’, zegt hij na afloop. Dus startte hij zonder zich echt bezig te houden met tijden.
‘En na een paar rondes, ik weet niet wat er gebeurde, maar het voelde zo goed. Ik zag het publiek steeds enthousiaster worden, mijn coach schreeuwde. O, dacht ik, ik geloof dat de benen toch iets beter zijn dan ik dacht.’
Loubineaud praat vlot en enthousiast. Hij lacht veelvuldig. 'Ik ben iemand die het haat om op hoogte te zijn, stelt hij zelfs, staand in een tunnel onder de bekendste hooglandbaan ter wereld. ‘Als mijn coach vraagt of ik een hoogtekamp wil doen, zeg ik altijd dat ik liever ga surfen. Ik ben liever op zeeniveau.’
Gevraagd naar de Winterspelen die over drie maanden in Milaan gehouden worden en waar hij plots als wereldrecordhouder een van de favorieten voor de titel lijkt, antwoordt hij ad rem. ‘Ik weet het niet. Het maakt niet uit wat daar gebeurt, het verandert mijn leven niet. Het enige wat voor mij belangrijk is, is dat mijn familie in goede gezondheid verkeerd. Dat is veel belangrijker voor mij, dan een goede schaatser te zijn.’
Maar het opvallendst is vrijdagavond misschien wel deze uitspraak: ‘Ik ben in feite geen groot fan van schaatsen’ zegt hij. ‘Maar ik doe het omdat ik niet wil verliezen. Ik ben een erg slechte verliezer en ik denk dat winnen het enige is waar ik voor kan gaan. Vandaag haal ik mijn eerste goud ooit op de 5.000 meter. Ik sta voor het eerst op het podium. En ik rij een wereldrecord. Niet slecht.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant