Het Nederlands elftal speelt vrijdag in de WK-kwalificatie tegen Polen. Dat Oranje het WK haalt, ook bij verlies, is vrijwel zeker. Maar hoever kan de ploeg vervolgens komen? Veel van de doorgewinterde spelers weten: nu moet het gebeuren.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Nederland is als voetballand sterker dan Polen. Op de wereldranglijst (6 om 33) en op vrijwel elke positie in de nationale ploeg. Behalve misschien in de spits, want Robert Lewandowski is in zijn specialiteit een van de besten ter wereld, zelfs als 37-jarige.
Toch zal het vrijdag vermoedelijk moeilijk zijn om te winnen in Warschau en daarmee meteen de WK-kwalificatie af te dwingen, in een afgeladen stadion, met herwonnen zelfvertrouwen van de Polen. De nieuwe Poolse bondscoach Jan Urban, donderdag: ‘Voetbal leent zich voor verrassingen. Wij willen graag profiteren, in het geval Nederland denkt al geplaatst te zijn.’ Hij is daarbij positivo pur sang, met treffende vergelijkingen. Opgewekt blijven, zelfs nu het tussen vier en vijf uur al donker is in Warschau.
Zijn collega Ronald Koeman zei al bij de indeling van de groep dat Oranje het aan zijn stand verplicht was eerste te worden. Dat gaat gebeuren, met 3 punten en 13 doelpunten voorsprong op Polen. Alleen bij winst vrijdag is de kwalificatie al officieel, anders volgt maandag de tweede kans, in Amsterdam tegen Litouwen.
Polen heeft al ruim 45 jaar niet van Nederland gewonnen, hoewel de duels vaak redelijk gelijkwaardig zijn. De wedstrijd van vrijdag is vooral vanwege het veel betere doelsaldo van Nederland ontdaan van ultieme spanning.
Het doelsaldo geldt als springkussen voor Oranje, al was Koeman na de 1-1 tegen Polen in Rotterdam even vergeten dat het bij de Fifa om doelsaldo gaat en voorspelde hij een ‘hete avond’ in Warschau, vanwege het negatieve onderlinge resultaat bij een nederlaag vrijdag. Maar het onderlinge resultaat is alleen bij de Uefa beslissend.
Een hete avond kan het alsnog zijn, maar de eerste plaats is niet in gevaar. Ook als Oranje met niet al te grote cijfers verliest, is er geen man overboord. In dat geval is het Nederlandse doelsaldo veel beter, vooral dankzij de 8-0-overwinning tegen Malta, afgelopen zomer behaald in Groningen, waar het publiek de ‘thuiskomst’ van Virgil van Dijk vierde.
Nu de Fifa aan het feest van het voetbal bijna een kwart van de wereld laat meedoen, is het voor grote landen als Nederland relatief eenvoudiger om zich te plaatsen. Winnen van Finland, Malta en Litouwen: natuurlijk moest dat gebeuren. Als het eens niet lukt, zwaait er wat, met kritiek van pers en publiek. Dat de buitenwereld veel als vanzelfsprekend beschouwt, is soms best oneerlijk voor topsporters, want sport is geen meetkunde.
Maar waar Nederland werkelijk staat, blijkt pas op het WK in de Verenigde Staten, Canada en Mexico, zoals ook middenvelder Frenkie de Jong antwoordde op een vraag van die strekking. Het WK heeft ook de magie, terwijl de kwalificatiereeks voor toplanden een soort hinderlijke onderbreking is van steeds belangrijker voetbal voor clubs, met al dat geld en belangen.
In deze eeuw heeft Oranje twee WK’s gemist, in 2002 met bondscoach Louis van Gaal, en in 2018 met eerst Danny Blind en toen Dick Advocaat (en daartussen nog Fred Grim). Op de andere WK’s sinds de eeuwwisseling was Oranje gemiddeld gesproken succesvol, al was de uitschakeling in de tweede ronde van 2006 geen reclame voor het imago van Nederland, vanwege het ordinaire geschop tijdens het duel met Portugal in de achtste finales. De finale van 2010 (Spanje) ging verloren na verlenging, de halve finale van 2014 na strafschoppen, de kwartfinale van 2022 eveneens na strafschoppen, beide tegen Argentinië. Nederland is mondiaal gezien meer top dan subtop.
De huidige generatie is gerijpt en wil niets liever dan oogsten. Als Virgil van Dijk beide interlands meedoet, is hij 72 interlands aanvoerder geweest, eentje meer dan recordhouder Frank de Boer. Van Dijk is al jaren de onbetwiste, evenwichtige leider en zal straks zijn vrijwel zeker laatste toernooi spelen. Er zijn nochtans genoeg uitstekende centrale verdedigers, al hebben ze niet allemaal het charisma van Van Dijk.
Zoeken is het vooral naar verbetering in het creatieve deel van het elftal, zeg maar de tien, de meest aanvallende middenvelder en de aanvallers op de flanken, vooral op rechts. En wie is straks de spits? Memphis Depay gebruikte de kwalificatiereeks om het nationale doelpuntenrecord aller tijden te verbeteren, en niemand komt ook maar enigszins bij hem in de buurt in de komende jaren.
Maar uitgerekend tijdens de toernooien was hij de laatste jaren nooit helemaal fit. Mede daarom is het interessant dat Emanuel Emegha deze week voor het eerst is opgeroepen. Koeman was dat al eerder van plan, omdat Emegha met Kees Smit en een paar anderen op een speciaal lijstje van toptalenten staat. Hij vervangt de niet fitte Weghorst.
De bij Sparta opgeleide Emegha is in aanleg veel getalenteerder dan Weghorst. Emegha, geboren in Den Haag en van Togolees-Nigeriaanse afkomst, is 1,96 meter lang, snel, goed met allebei de benen en heeft voor volgend seizoen al getekend bij Chelsea, de zusterclub van zijn huidige werkgever Racing Strasbourg. Dat is dan weer een van de geneugten van zo’n op het oog wat voorspelbare kwalificatiereeks: de ontplooiing van nieuw talent.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant