Spelen voor Oranje was voor Luciano Valente lange tijd een "onrealistische droom". Maar door een wonderlijke ontwikkeling behoort de middenvelder van Feyenoord deze week wel voor het eerst tot de selectie van het Nederlands elftal. "Ik ben gaan bikkelen, vuile meters gaan maken."
Als jong voetballertje in de jeugd van het Groningse GVAV-Rapiditas kreeg Valente de bijnaam 'De Tovenaar. Melvyn Wolthers, die vier jaar lang zijn jeugdtrainer was, had die naam bedacht. "Luciano was jonger en kleiner dan de rest", vertelt Wolthers telefonisch. "Maar hoe groot zijn tegenstanders ook waren, Luciano blééf zijn acties maken. Hij toverde zich erlangs. Geen vrees, altijd lachen."
Natuurlijk werd de kleine Luciano weleens omver gebeukt, maar hij kon ook een tegenstander laten vallen. Wolthers ziet het bijna vijftien jaar later nog zo voor zich. "Dan kwam er zo'n beer op Luciano af, maar dat maakte hem niet uit. Ze trapten bijna allemaal in zijn overstapje. Tegenstanders gingen letterlijk naar de grond. Hij kon zó goed voetballen."
Dat "voetballende" gedeelte is nooit het probleem geweest bij de inmiddels 22-jarige Valente. Daar lag de afgelopen maanden ook niet de grootste uitdaging na zijn transfer van FC Groningen naar Feyenoord.
"De uitdaging lag vooral op fysiek vlak. Kon ik het ook laten zien als de intensiteit hoger ligt?", vertelde Valente eerder deze week, vlak voor een training bij Oranje. "Ik had voor mezelf een paar maanden uitgetrokken om te groeien bij Feyenoord, zoveel mogelijk minuten te maken. Maar het is veel sneller gegaan. Ik had niet verwacht dat ik nu al bijna alles zou spelen bij Feyenoord en belangrijk kon zijn. Laat staan dat ik dacht nu al bij Oranje te zitten. Ik leef mijn droom."
Het is nog maar anderhalf jaar geleden dat Valente in de Keuken Kampioen Divisie speelde met FC Groningen, de club die hem als tienjarig talent oppikte bij GVAV-Rapiditas. Nog een treffend voorbeeld om de opmars te duiden: afgelopen zomer behoorde hij in eerste instantie niet eens tot de selectie van Jong Oranje voor het EK onder 21 met Jong Oranje in Slowakije. Door blessures kreeg hij alsnog een oproep.
En dat terwijl hij al in het vliegtuig zat voor een vakantie op Curaçao. Eenmaal op het eiland nam hij direct het vliegtuig terug en hij speelde zich vervolgens in de basis bij Jong Oranje. Nu staat hij op het trainingsveld bij het 'grote' Oranje', tussen spelers als Virgil van Dijk en Frenkie de Jong. "Het voelt allemaal nog wat onwerkelijk", bekent hij. "Frenkie was een voorbeeld voor me. En nog steeds. Hij verliest als middenvelder nooit een bal. Dat wil ik ook."
Valente wijst naar een veld verderop op de KNVB Campus. Daar trainen zijn voormalig FC Groningen-ploeggenoten Thom van Bergen, Thijmen Blokzijl en Jorg Schreuders. "De band met die jongens is nog steeds goed. Ze zijn heel blij voor me."
Hij heeft zelfs nog contact met zijn vroegere ploeggenoten van GVAV-Rapiditas. Romano Postema (die nu bij FC Emmen speelt) en Fodé Fofana (die in de jeugd speelde van FC Barcelona) stuurden een bericht om hem te feliciteren met een plek in de Oranjeselectie. "Met die jongens heb ik van kleins af aan iets opgebouwd. Uiteindelijk gaat iedereen zijn eigen kant op, maar je blijft elkaars carrière volgen."
Pakweg twaalf, dertien jaar geleden versloegen ze als E'tjes van GVAV-Rapiditas hun leeftijdsgenootjes van Ajax met 7-3. Trots poseerden ze daarna op de Bobby Haarms-tribune op Sportpark De Toekomst, naast de ArenA. Hun jeugdtrainer Wolthers nam de foto.
"We hadden een bizar goede lichting", zegt Wolthers. "Als amateurclub stonden we tegen teams van profclubs, met spelers als Mohamed Ihattaren."
Inmiddels is Wolthers de zaakwaarnemer van Valente. De band tussen de twee is al jaren sterk, evenals met de ouders van Valente. "Zijn vader en moeder waren bij alle wedstrijden. Ze pushten hem niet, lieten hem zijn talent zelf ontwikkelen. Zijn vader had wel een eigen mening, maar die was altijd onderbouwd."
Vader Roberto Valente, die opgroeide in Rome, kon ook aardig voetballen. Hij kwam op het derde niveau in Italië uit voor AC Siena en AC Maceratese. Namens die eerste club stond hij in 1984 in een oefenwedstrijd tegenover het Napoli van Diego Armando Maradona.
Een decennium later was Roberto Valente op vakantie in Nederland en ontmoette hij in Groningen zijn latere vrouw Irene. Hun drie zoons kregen allemaal Italiaanse namen: Luciano's broers heten Riccardo en Lorenzo.
Thuis in Groningen, waar Valente tot zijn transfer naar Feyenoord woonde, wordt gejuicht voor Lazio. En bij EK's en WK's wisselt het. "Als Italië speelde droeg ik als kind een blauw shirt", vertelt Valente. "En bij wedstrijden van Nederland had ik een oranje shirtje aan."
Valente droeg het shirt van Italië ook al tijdens wedstrijden. In 2021 en 2022 was hij jeugdinternational voor het geboorteland van zijn vader. "Maar ik had toen nog geen keuze gemaakt", vertelt hij. "Dat hoefde ook niet omdat spelen voor (het grote, red.) Nederland of Italië ver weg was. Een onrealistische droom."
Hij was op dat moment nog een heel ander soort speler. "Ik wilde lekker voetballen en dacht dat dat wel genoeg was om de top te kunnen halen. Door gesprekken met mijn ouders en vooral ook Dick Lukkien, destijds mijn trainer bij FC Groningen, ging de knop om. Ik ben gaan bikkelen, vuile meters gaan maken. Zo ben ik een completere voetballer geworden."
Lukkien stuurde Valente een bericht toen hij vrijdag hoorde dat zijn voormalige pupil zich bij Oranje mocht melden. "Het ging erover dat ik van ver ben gekomen. Dat is ook zo. Dick is trots op me."
Lukkien is zeker niet de enige met een trots gevoel. "Misschien denken jullie dat mijn vader als Italiaan een beetje baalt, maar dat is absoluut niet zo. Hij is trots dat ik nu bij Oranje zit. Ook voor mijn ouders is dit uniek om mee te maken. Ik heb mijn vader nog nooit zo trots gezien."
Source: Nu.nl sport