De zaak van het Vlaardingse pleegmeisje zet de pleegzorg in de schijnwerpers. NU.nl sprak met drie pleegouders die laten zien dat pleegzorg ook succesverhalen heeft, waarbij kinderen wel een veilig thuis krijgen. "Die succesverhalen verdienen meer aandacht."
De 59-jarige Mark* is sinds 2005 pleegouder. Hij heeft in zijn huis zes pleegkinderen opgevangen, allemaal pubers. "Ze komen vaak met trauma's en hechtingsproblemen binnen", vertelt hij. Samen met zijn man besloot hij zich aan te sluiten bij pleegzorg. "We waren achter in de dertig, hadden een huis en een stabiel leven. Toch voelden we dat we ruimte wilden creëren voor meer."
Adoptie was een mogelijkheid, maar dat traject bleek lang en onzeker. Pleegzorg voelde voor hen als de juiste keuze. "Er zijn zoveel kinderen die een warm en veilig thuis nodig hebben", zegt Mark.
Hun eerste pleegzoon had een drugsverleden, kregen ze te horen. "Maar we ontdekten dat hij er nog middenin zat. Dat was enorm zwaar, maar uiteindelijk wist hij zichzelf op te werken van mbo naar hbo in de autotechniek."
Hoewel hun pleegzoon inmiddels uit huis is, blijft het contact hecht. "Elke week bezoek ik hem met een bakje macaroni. We praten dan bij. Dat zijn de momenten waar je het voor doet."
Mark benadrukt het belang van een netwerk. "Maandelijks organiseer ik bijeenkomsten voor pleegouders in mijn gemeente. Zo kunnen we ervaringen delen en leren van experts." Sociale controle is cruciaal, vindt Mark. Het helpt volgens hem om excessen, zoals de zaak van het Vlaardingse pleegmeisje, te voorkomen. "Het is triest dat zulke incidenten de pleegzorg overschaduwen."
Miriam Frijns, rechts op de foto, en haar man hadden altijd al een groot gezin voor ogen. Na vier eigen kinderen besloten ze ruimte te maken voor een vijfde: een pleegkind. "We kregen een jongetje van dertien maanden dat vanaf zijn geboorte in crisiszorg had gezeten", zegt de 53-jarige Miriam. "Hij was nog een klein hummeltje, dus hij werd makkelijk meegenomen in ons gezin."
Een van Miriams mooiste herinneringen was op de eerste dag dat ze het jongetje opving. Voor het eerst haalde ze hem uit bed na zijn middagslaapje. "Dat is wat onwennig, want je kent elkaar nog niet. Toen ik met hem in mijn armen naar beneden liep, kwam mijn man thuis van de boodschappen. Hij zei meteen: 'Papa'." Miriam denkt er nog vaak aan terug. "Dat moment was zo bijzonder voor ons."
In twintig jaar tijd heeft Miriam meer dan dertig pleegkinderen opgevangen, variërend van korte crisisplaatsingen tot langdurige zorg. "Elk kind is uniek en heeft iets anders nodig. Een pleegdochter die bij ons kwam, had ernstig overgewicht en kon niet praten, kauwen of slikken. Ze moest de kans krijgen om zich te ontwikkelen, die had ze nog nooit gehad. Nu is ze tien en doet ze het fantastisch. Het is prachtig om te zien waar de krachten van de kinderen liggen en ze te helpen groeien."
Over de zaak van het Vlaardingse pleegmeisje zegt Miriam: "Het is onvoorstelbaar dat niemand de signalen heeft opgepakt. Kinderen moeten serieus genomen worden. Als pleegouder is het essentieel om samen te werken met jeugdzorg en de biologische ouders. Hoe moeilijk de situatie ook is, die samenwerking is essentieel."
De 28-jarige Paula Swinkels, links op de foto, begon op haar 21e aan pleegzorg. Dat doet ze samen met haar man Bob. Inmiddels hebben ze twee pubers langdurig opgevangen en weekendpleegzorg geboden aan een meisje met autisme.
"We waren altijd al betrokken bij jongeren, via scouting en buddyprojecten", zegt Paula. "Toen we verhuisden en een kamer overhadden, besloten we die beschikbaar te stellen voor een pleegkind. Het voelde als een logische stap."
Paula en haar man hebben veel geleerd over het bieden van structuur. "Onze pleegdochter had moeite met communiceren en sprak in haar eigen brabbeltaal. We gebruikten pictogrammen op de koelkast om haar dagindeling te verduidelijken." Die structuur bleek ook waardevol voor de pubers die ze opvangen. "In het begin kwamen daar vaak discussies over, maar na een paar maanden ontstond er rust en begonnen ze het te waarderen."
Paula geniet van de successen. "Onze pleegzoon was dol op 3D-printen. Binnen een week hadden we samen een printer gekocht en hielpen we hem een eigen website opzetten. Hij leeft helemaal op als hij weer iets kan creëren. Dat is waar pleegzorg volgens mij om draait: je sluit aan op hun belevingswereld en bouwt samen een band op."
De zaak in Vlaardingen baart Paula zorgen. "Ik vrees dat hierdoor minder mensen pleegouder willen worden, terwijl zoveel kinderen een plekje nodig hebben. Als je het wil doen, zorg dan dat je goed contact hebt met je pleegzorgbegeleider. Dat maakt een wereld van verschil."
De zaak van het Vlaardingse pleegmeisje werpt een schaduw over de pleegzorg. Toch hopen deze pleegouders dat de successen niet vergeten worden. "We hebben een tekort aan warme, veilige huizen voor deze kinderen", zegt Miriam. "Zoveel kindjes wachten op een warm plekje."
*Mark is een gefingeerde naam. Zijn echte naam is bekend bij de redactie.
Source: Nu.nl algemeen