Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
De rij bij de spirituele winkel is kort. (Ja, de spirituele winkel. Ik kom er ongeveer eens per maand om goede, honderd procent pure cacao te halen, waar ik thuis dan weer een soort extreem sterke chocolademelk mee maak. Maar dat gaat verder niemand wat aan.)
Deze winkel is altijd een belevenis. Het ruikt er uiteraard naar wierook, er staan gigantische kristallen en er hangt een sacrale sfeer, alsof het een tempel is waar je heel toevallig ook massagerollers kunt kopen. Er wordt niet hardop gepraat en mensen geven elkaar dingen met twee handen aan. Bij de kassa vind je tal van relikwieën, die bij nadere inspectie gewoon sleutelhangers blijken te zijn.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
‘Staat u in bij ons in het klantenbestand?’, vraagt het meisje achter de toonbank. Dat sta ik.
‘Onder welke naam?’
‘Althuisius.’ En ik begin met het spellen. ‘A-l-t...’
‘Ah ja, ik heb hem. Julien.’
‘Juist’.
‘En uw telefoonnummer begint met 34?’
‘Klopt.’
‘Mooi, dan heb ik de goede Julien’.
Pas toen ik eenmaal weer buiten was – misschien ook buiten het energetische bereik van de kristallen – bedacht ik hoe verontrustend dit gesprek was afgesloten. De goede Julien? Is er dan ook een slechte Julien? Of überhaupt een andere Julien? Een heel andere Julien Althuisius, die altijd al heeft bestaan, een heel eigen leven leeft, waar ik nooit van heb gehoord, maar die toevallig ook klant is bij dezelfde spirituele winkel als ik?
Mocht die andere Julien Althuisius (de slechte Julien Althuisius) er zijn, dan hebben we dus wel echt een probleem. Van elk mens kan er maar eentje bestaan, dit is heel belangrijk voor de orde der dingen. Je wilt ten koste van alles voorkomen dat twee mensen precies hetzelfde heten, zoals Hans van Willigenburg en Hans van Willigenburg.
Onlangs stond in de Volkskrant een interviewtje met de zwevende kiezer Jack van Gelderen – hoewel niet letterlijk dezelfde naam, moet je toch meteen aan Jack van Gelder denken en dat is niet per se wenselijk. Hetzelfde geldt voor Freek Jansen (hoofdredacteur Voetbal International) en Freek Jansen (partijvoorzitter Forum voor Democratie). Ik denk dat beide Freken last ondervinden van de andere Freek, al kan ik me voorstellen dat Freek Jansen er wat meer last van heeft.
Als stelregel zou moeten gelden dat degene die het laatst geboren is, zijn naam verandert. Het hoeft niet heel ingrijpend; een van de Hansen van Willigenburg zou zichzelf bijvoorbeeld gewoon Hans J. van Willigenburg kunnen noemen, of Dé Hans van Willigenburg. Een andere oplossing is de zogenaamde Highlander-methode, waarbij de gelijknamigen met elkaar een duel aangaan en de winnaar degene is wiens hoofd niet wordt afgehakt. Dat zou niet per se mijn voorkeur hebben, maar ik heb er weinig over te zeggen: de slechte Julien Althuisius is nu aan zet.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns