Toine Heijmans is rondreizend columnist van de Volkskrant. Daarnaast is hij romanschrijver.
De uil van Minerva leek gevlogen, maar die is netjes terug op het nest. De veren geschikt, de dassen gestrikt, de woorden paraat, glas wijn erbij: zeven machtige zetels voor een radicaal-rechtse partij. Met nette mensen in nette kleding die netjes vertellen dat ze nette dingen willen – raar dat jij daar anders over denkt. Middenpartijen, die zijn pas radicaal.
Forum voor Democratie houdt verkiezingsavond in een pizzarestaurant dat ‘oerdeeg’ gebruikt: Amsterdam-Zuid. Twintigers en dertigers zetten de toon, een nieuwe, afgetrainde generatie die schoonheid als kracht beschouwt en lelijkheid als zwakte. De partij glimt weer, die is keurig door de wasstraat gehaald, net als de wagens die partijprominenten en beveiligers brengen en half op de stoep geparkeerd staan alsof dat ze toekomt.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
De partij leek versleten, maar dankt haar wedergeboorte aan ‘de puurheid’, zegt Fleur. ‘De echtheid’, zegt Vincent. Het verlangen naar een land van mooie dingen, goed eten, ‘een mooi muziekstuk’, wijn. Ze zijn 21 en 25 jaar en ze converseren smetteloos: bewust en overtuigd. Geen enkele hapering in de taal. En weer die grote ogen als ik zeg dat de term ‘remigratie’ me buikpijn geeft. ‘Dat is toch helemaal niet nodig?’
Remigratie en omvolking (‘demografische transitie’) zijn hier belangrijke begrippen. Buitenlanders, ook staatsburgers, mogen met financiële hulp terug naar eigen land. Inlichtingendiensten waarschuwen voor extreemrechts gedachtegoed, maar dat is een misverstand, zegt Fleur. Mensen gedijen nu eenmaal het beste in ‘hun eigen cultuur’, zelf zou ze ook niet in Marokko kunnen leven. Dus wat kan er mis mee zijn?
De PVV verloor, maar radicaal-rechts is onverminderd groot: een derde van de Tweede Kamer. En de Forummers zeggen: dit is het begin. Kijk naar Duitsland, Oostenrijk, Hongarije, Amerika: ‘Het is overal.’
Het nieuwe FvD lijkt geschraagd op de jonge generatie, niet zomaar is Lidewij Guinevère de Vos (28) tot leider benoemd. Met events, zomerkampen, cursussen en podcasts is de jeugd opgeleid en opgelijnd in een partij die groter is dan politiek: een vriendenclub, een levensstijl, een vervulling in memes. Dit succes kun je een ‘renaissance’ noemen, zegt Iem Al Biyati, voorzitter van de jongerenafdeling, ‘maar de standpunten blijven hetzelfde’.
Zelf vluchtelingenkind van ouders uit Koerdistan, zegt ze dat ik het remigratieplan verkeerd begrijp. ‘Er is gewoon een grote groep die niet kan aarden, en die helpen we.’ Niets extremistisch: ‘naastenliefde’. Een gemiddelde Nederlander levert 98 duizend euro op, zegt ze ook, een gemiddelde Somaliër kost 782 duizend euro. ‘Dat staat wetenschappelijk vast.’
Daarna vraag ik kandidaat Kamerlid (nummer zes) Pepijn van Houwelingen of er nog tribunalen komen – hij bedreigde vier jaar terug een D66-collega met vervolging wegens ‘misdaden’ gepleegd tijdens de coronacrisis. Enthousiast begint hij over Trumps Amerika waar ‘ook rechtszaken zijn’, bedenkt zich dan en zegt: ‘Heel Den Haag staat vol tribunalen, dat is gewoon een speciale rechtbank.’ Hij ziet er naar uit zijn ‘strijd tegen het globalisme’ voort te zetten.
Onderwijl staat partijgrondlegger Thierry Baudet opgelucht naar Lidewij de Vos te kijken. Hij zegt: ‘Ik heb vanaf 2018 een kuttijd gehad, acht hele zware vervelende jaren’, en nu is dat voorbij. Voor Baudet leek de politiek soms een spel, hij bewoog zich molenwiekend met armen en benen door de arena, transformeerde van elitair wetenschapper tot een man met een baseballpetje die op podia naast de rabiate rapper Duncan stond te schreeuwen: van oikofobie naar vaccinvrees, maanlanding en terug.
Nog is hij trots op zijn barokke overwinningstoespraak uit 2019 over de uil van Minerva, de ‘boreale wereld’ en de ondermijning door journalisten. Maar De Vos doet het anders, die begint zo: ‘Beste vrienden. Beste Nederlanders. Wat een fantastische avond.’
Zakelijk of beheerst zijn niet de goede woorden: hier staat een uit steen gehouwen wereldbeeld dat gewoon geen ruimte heeft voor tegenargumenten. ‘Ik ben dionysisch, Lidewij is apollinisch’, zegt Baudet. ‘Betere stijl, betere lijsttrekker.’
Dan raak ik aan de praat met prof. dr. Paul Cliteur, partijfilosoof van het eerste uur. Hij is uitgelaten, het gedachtegoed van Forum leeft en groeit; hij adviseert journalisten van de ‘mainstream media’ dringend dat eindelijk te begrijpen. Priemende vinger: ‘Jullie kunnen je borst natmaken!’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns