is opinieredacteur en columnist voor de Volkskrant.
Op een of andere manier zijn mijn dochter en de dochters van mijn zus nooit in staat geweest om níét op luide en schelle toon te brabbelen, spreken en zingen. Toen mijn dochter 1 jaar werd, deed ik – true story – haar crècheleidsters zelfs oordopjes en paracetamol cadeau om ze een beetje te ontlasten. Quasi geërgerd (maar stiekem trots) vroeg ik mijn nichtje eens waarom ze toch altijd zo luid zijn. ‘Omdat we voorbestemd zijn om gehoord te worden. Luister en huiver. Period’, antwoordde ze.
Sindsdien klamp ik me graag vast aan haar uitleg. Hebben mijn zus en ik misschien toch iets goeds gedaan. En al merk ik geregeld hoe de luide stemmen van onze dochters als storend worden ervaren in een samenleving waar goede meisjes vooral lief, niet al te mondig en kwetsbaar moeten blijven; over het algemeen kan hun luidruchtigheid geen kwaad. Niemand krijgt er tinnitus van en in het ergste geval worden ze afgewezen voor een musicalrol.
Leefden onze dochters echter in Afghanistan, dan hadden ze vast geen praatjes en waren hun stembanden allang doorgesneden. Het Taliban-regime laat er immers geen misverstand over bestaan: in Afghanistan mogen vrouwen niet publiekelijk spreken. Ze mogen ook geen onderwijs volgen, niet geholpen worden door mannelijke zorgverleners – er is eigenlijk weinig wat hun gender niet strafbaar maakt. Vrij feitelijk gesteld: vrouwen worden door de Taliban tot slaaf gemaakt in dienst van reproductie en het huishouden.
Dit is geen dystopisch horrorscenario, maar een onmenselijke werkelijkheid voor miljoenen meisjes en vrouwen. En bovenal zo onvoorstelbaar angstaanjagend, dat niemand met een geweten zich waagt aan een boerka-kostuum tijdens Halloween.
Maar hier zijn we dan. Nederland is van plan twee vrouwen van 59 en 79 jaar uit te zetten naar Afghanistan omdat zij zich volgens de IND niet ‘westers kleden’ en binnen het gezin ‘vooral huishoudelijke taken doen’. Nu is het nog onduidelijk wat de IND als ‘westers kleden’ beschouwt (de lange rokken in de Biblebelt? Uit Japan overgewaaide TikTok-fashion?), maar het tweede argument kun je in Nederland juist gerust als een bewijs van integratie zien.
En misschien zijn deze twee Afghaanse vrouwen wel helemaal niet zielig. Misschien zijn ze gatekeepers van een giftige mentaliteit, en zijn hun (klein)dochters in Nederland juist gebaat bij hun vertrek. Want zulke vrouwen bestaan ook. Kijk voor het meest ernstige gevolg daarvan naar de eerwraakmoord op Ryan al Najjar, die met haar gezin uit Syrië was gevlucht, en wier moeder een kwalijke rol had in de aanloop naar haar executie.
Het komt voor en daar moet niemand blind voor zijn. Maar dan mag je betere argumenten verwachten van de IND, zoals: deze vluchtelingen zijn een gevaar voor andere vrouwen in hun omgeving. En zolang de IND er niet in slaagt om met een heldere verantwoording te komen, en demissionair asielminister David van Weel lafjes via een woordvoerder laat weten ‘niet op individuele gevallen te reageren’: give them hell.
Dus vrouwen, verenigt u, en neem een voorbeeld aan mijn dochter, nichtjes en al die andere meisjes die hun luide, schelle stemmen als vanzelfsprekend en gerechtvaardigd zien. En zet vooral een megafoon op de verboden vrouwenstemmen in Afghanistan.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns