is filmrecensent en schrijft een column over hedendaagse beeldcultuur.
In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur.
Van die dingen waar je nooit écht over had nagedacht en die je dan plots uit je slaap kunnen houden. Stel, stél, dat iemand het in zijn bolle hoofd haalt een atoombom op de Verenigde Staten af te vuren, wat is dan de kans dat die vóór de impact uit de lucht geschoten kan worden?
Dank voor dit gedachte-experiment, A House of Dynamite. De nucleaire thriller van Kathryn Bigelow komt met een akelig specifiek percentage: 61 procent. Dat is, zoals de gefrustreerde minister van Defensie in de film uitroept, ‘alsof je een muntje opgooit’. Kop: niets aan het handje. Munt: 10 miljoen mensen dood. Om te beginnen natuurlijk, want zoiets kan prima de start zijn van een algehele kernoorlog en het einde van de mensheid zoals we die kennen.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Gelukkig klopt er geen bal van dat percentage, aldus het Pentagon. Het Amerikaanse persbureau Bloomberg publiceerde deze week een interne memo waarin staat dat ‘tests al meer dan tien jaar een nauwkeurigheid van 100% hebben aangetoond.’
Dat zou een hele geruststelling moeten zijn, ware het niet dat honderd procent ongeloofwaardig veel is. Dat kan dus ook helemaal niet, betoogde journalist en expert Tom Nichols in The Atlantic, die 61 procent nog positief vindt.
In een reactie op de memo stellen regisseur Bigelow en scenarist Noah Oppenheim in The Hollywood Reporter nog altijd meer vertrouwen te hebben in de tientallen geraadpleegde deskundigen ‘die tot voor kort in het Pentagon of de veiligheidsdiensten werkten’. Omdat zij niet in dienst zijn van de huidige regering, zijn die ‘vaak vrijer om hun mening te geven en kunnen een eerlijker beeld schetsen’.
Een van hen, Daniel L. Karbler, werd opgevoerd in Time. Het percentage klopt, stelt hij, als je naar de testresultaten van tachtig jaar kijkt. Maar: de afgelopen zeven jaar zijn de raketten aanzienlijk verbeterd. De Amerikaanse senator Edward J. Markey ondertussen, noemt A House of Dynamite een ‘wake-up-call’. ‘Het haalt de comfortabele illusie onderuit dat technologie ons kan beschermen tegen een nucleaire aanval.’
Maar misschien is de hele essentie van A House of Dynamite een wake-up-call. Lang geleden, dat de term Defcon viel in een actuele Hollywood-thriller. Dat mensen zwetend naar bewegende driehoekjes keken op grote schermen. Nucleaire dreiging door een andere mogendheid was iets van de jaren tachtig, scenaristen vonden het in ieder geval niet meer zo relevant.
Nu weer wel, én het Pentagon neemt het serieus genoeg om er een interne memo aan te wijden én het lokt discussies uit onder deskundigen. ‘Dat is een van de redenen waarom we hem hebben gemaakt’, concludeert Oppenheim tevreden. ‘Om dat soort gesprekken op gang te brengen.’
Een mens gaat daar toch niet bepaald lekkerder van slapen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns