is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Een man mag huilen. Zeker. Zelfs in de wereld van de hele en halve macho’s, het voetbal. Wat de overrompelende zege van Go Ahead Eagles op Aston Villa in de Europa League donderdag betekende, snapte trainer Melvin Boel pas helemaal toen hij tranen zag biggelen over de wangen van Jan Willem van Dop, de algemeen directeur.
Van Dop had de avond als ‘niet normaal’ ervaren. Dat is van belang, dat we zoiets uitzonderlijks nooit als normaal gaan beschouwen. Boel werkt net een paar maanden bij Go Ahead, maar Van Dop is 65, hij is er al een tijdje. Hij heeft nog geploeterd in de marge van de eerste divisie. Op zijn ‘oude’ dag doolt hij door de droomwereld, van gewonnen beker tot avontuur in Europa.
Voetbal is heel vaak gezeik. Oeverloos gezeik zelfs, bij Ajax bijvoorbeeld, of bij Heracles met zijn ontslagen trainer Sibum. Het gaat slecht, iedereen zoekt naar schuldigen en veegt liefst zijn straatje schoon. Directeuren, commissarissen, trainers. Maar soms, als emmers overlopen van al dat gezeik, is daar zo’n brandschoon staaltje puurheid.
Je rijdt als verslaggever op donderdag naar Deventer. Het waait en het regent, al houdt storm Benjamin zich relatief rustig in het oosten. Al die duizenden supporters in de Adelaarshorst hebben zich een paar maanden verheugd op deze wedstrijd. Normaliter hebben ze geen schijn van kans, maar ze doen mee met de wereld. Het staat na drie minuten 0-1 en de vrees voor een grote uitslag groeit.
Opeens verandert alles. Go Ahead scoort, twee keer zelfs, en houdt tegen. De catharsis is bedwelmend. Zelfs notoire niet-dansers dansen, ogen twinkelen, vuurwerk buiten het stadion verlicht het zwerk. En ja, sommige mensen huilen. Niet alleen Van Dop. Gewoon, volwassen mannen. Arbeiders. Leraren misschien. Scholieren. Ze weten het even niet meer. Het is jammer dat ik als verslaggever driftig zit te tikken, want het liefst had ik alleen om me heen gekeken om die collectieve vreugde van duizenden te observeren, omdat die zo zeldzaam is. Om de beelden op te slaan in het geheugen, als tegengif voor het gezeik.
Het erge van voetbal is ook dat we alles willen verklaren. Hoe kan dit? Natuurlijk had Boel een plan, maar dat het zo uitpakte, was ook toeval. Zeldzaam geluk. Het kon niet, en toch gebeurde het. Dat is een van de verslavende aspecten van sport. Laat dat zo blijven.
Iedereen genoot die avond, zelfs de tegenstanders. De supporters van Aston Villa hadden een geweldige tijd in Deventer. De Engelse verslaggevers vonden het prachtig dat in het museum van Go Ahead een magnetron in een vitrine staat uitgesteld alsof het de Europa Cup is. Het is een cadeau van een vroegere voorzitter aan de spelers, na een promotie in 1992. Wie niet zo heel veel bekers heeft gewonnen, is tevreden met een magnetron. Trainer Unai Emery zei dat hij vanwege dit soort avonden van voetbal is gaan houden.
Het was een avond van totale verbinding. Alles en iedereen hield van elkaar. Natuurlijk, het is een momentopname in een schijnwereld, maar uiteindelijk draait het in het leven om het zoeken en vinden van verbinding. Om een zijstraat in te slaan: denk daar even aan, woensdag, in dat hokje met een rood potlood.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns