DEN HAAG - Zenuwpijn van je rug tot aan je kleine teen, een hoge bloeddruk en enorme vermoeidheid. Jarenlang liep George (59) rond met klachten die steeds erger werden. Een medische molen volgde met allerlei onderzoeken naar een hernia, maar die werd maar niet gevonden. Een MRI-scan liet uiteindelijk zien dat de oorzaak van zijn klachten een stuk ernstiger was: een zeldzame tumor bij zijn ruggenmerg. 'Het was de vraag of ik nog wel zou kunnen lopen na de operatie.'
Dit is een verhaal uit onze serie Hoe gaat het?, waarin wij gesprekken aan gaan met patiënten, bezoekers en medewerkers in het ziekenhuis.
Hagenaar George wandelt rustig door de hal van het HagaZiekenhuis als presentator Fred Zuiderwijk hem aanspreekt. 'Ik ben hier voor mijn rug. Begin dit jaar ben ik daaraan geopereerd', begint hij.
'Er zat een zeldzame tumor vlak bij het ruggenmerg. Zo'n twintig à dertig mensen per jaar krijgen die diagnose', legt de man uit.
Het was dan ook een hele zoektocht voor George en de artsen om erachter te komen waar zijn klachten vandaan kwamen. 'De afgelopen jaren kreeg ik steeds meer last van zenuwpijn in mijn rug', begint de man.
'Vanaf het midden van mijn rug tot aan mijn mijn rechter kleine teen voelde ik pijn in mijn zenuwen. Het was een soort branderig gevoel als ik bewoog of mijn spieren aanspande', verduidelijkt hij. 'Mensen vergelijken het ook wel eens met kiespijn, maar dan in je been en rug.'
'Daarnaast werden mijn energie en conditie ook steeds minder. Uiteindelijk werd ik daar ook echt ziek van en kreeg ik een hoge bloeddruk', somt George op.
Dus stapt George in de zomer van 2024 naar de huisarts en wordt vervolgens doorverwezen naar het ziekenhuis. 'Door mijn klachten dachten de artsen meteen aan een hernia, het kon bijna niet anders. Daarom hebben ze allerlei testen gedaan op zoek naar een hernia, maar daaruit bleek steeds dat er geen hernia in mijn rug zat', verzucht de man.
'Daarna heb ik allemaal onderzoeken gehad naar mijn hart, longen, bloed en lever. Eigenlijk alles wat mijn klachten had kunnen veroorzaken, is onderzocht', gaat hij verder. 'Maar ook daar kwam niets uit.'
Na heel veel onderzoeken kreeg George in februari een MRI-scan. 'Toen zagen ze gelijk dat er een zeldzame tumor van drie centimeter in mijn rug zat die ongeveer 1 tot 1,5 millimeter per jaar groeit, dus hij heeft er echt een lange tijd gezeten', vertelt hij. 'Misschien wel sinds mijn geboorte.'
De tumor moest er daarna zo snel mogelijk uit, maar die operatie was niet zonder risico's. 'De tumor zat echt in het midden van mijn ruggenmerg, daar zitten honderden zenuwen', legt hij uit. 'Om de tumor weg te kunnen halen, moesten de artsen sowieso stukken zenuwen verwijderen.'
'Je hebt daar zenuwen zitten die signalen van je hersenen aan je benen geven om je onderlichaam te bewegen. Ook heb je daar zenuwen zitten die signalen van je benen aan je hersenen geven waarmee je kan voelen', gaat George verder.
'Het was dus de vraag welke zenuwen zouden worden verwijderd om de tumor weg te kunnen halen. Er was dus een kans dat ik niet meer goed zou kunnen bewegen of lopen.'
Ondanks dat George van tevoren niet precies wist hoe hij uit de operatie zou komen, bleef hij er destijds heel rustig onder. 'Ik heb er eigenlijk niet al te veel aandacht aan besteed en ik voelde mij vooral echt klaar om die operatie in te gaan', zegt hij.
'Ze voeren de operatie natuurlijk ook heel zorgvuldig uit. Ze meten continu wat er gebeurt en of je alles nog kan. Dus ze proberen de risico's zo klein mogelijk te maken', voegt hij toe.
'Daarnaast had de chirurg ook veel onderzoek gedaan naar deze zeldzame tumor, dus hij wist precies wat hij ging doen. Dat geeft ook vertrouwen en een stukje rust voor de operatie.'
'Ik ben sowieso heel erg onder de indruk van de zorg in het ziekenhuis. Ze wisten bij iedere afspraak alles tot in de detail over mijn operatie en mijn huidige status. Dat vond ik zo fijn en bijzonder', benadrukt George. 'Ik heb het personeel later ook nog een brief geschreven om hen dat te vertellen en ze te bedanken.'
De operatie verliep uiteindelijk goed. 'Tijdens de operatie zijn alleen zenuwen weggehaald waarmee ik kan voelen. Dus ik kan gelukkig nog alles bewegen. Alleen van mijn rug tot rechtervoet voel ik nu niet meer zo goed', vertelt George opgelucht.
'Ik voel mijn huid daar niet meer. Dus als ik mijn been stevig vastpak, dan voel ik dat wel, maar niet in mijn huid', legt de man uit. 'Het voelt heel raar', grinnikt hij voorzichtig.
Sindsdien is het leven van George behoorlijk veranderd in positieve zin. 'Je hoort altijd dat dit soort ingrijpende gebeurtenissen mensen veranderen, maar dat klopt ook echt', zegt George.
'Zeker na de eerste euforie van de geslaagde operatie. Eerst was ik vooral superblij dat ik 's ochtends wakker werd en mijn tenen gewoon kon bewegen', lacht hij. 'Dat is geweldig, want het had ook zomaar heel anders kunnen zijn.'
'Achteraf blijkt nu ook dat ik wel echt veel langer last heb gehad van die tumor dan ik destijds in de gaten had. We zijn nu ruim een half jaar verder en ik voel mij qua conditie echt tien jaar jonger', zegt George. 'Ik voel mij een soort van herboren.'
Ook mentaal voelt George dat er veel is veranderd. 'Ik ben veel rustiger, bedachtzamer en dankbaarder geworden', zegt hij. 'Ik heb gemerkt hoe spannend dit was voor mij, maar vooral voor mijn kinderen, vrouw en andere familie. Dan besef je pas hoe belangrijk zij zijn en hoe fijn mijn leven eigenlijk is', legt hij met een glimlach uit.
'Ook ben ik tegenwoordig een stuk sneller geraakt door dingen', gaat George verder. 'Zelfs door echt stomme dingen, zoals een filmpje, dan zit ik opeens te huilen', zegt hij lachend.
'Door mijn gezondheidsproblemen heb ik mezelf eigenlijk weer een beetje opnieuw leren kennen', concludeert George. 'Mijn zenuwstelsel en hersenen zijn nog aan het wennen aan de nieuwe situatie.'
'Bewegen en sporten gaat goed. Maar mij goed concentreren en langere tijd mentaal bezig zijn, is nog moeilijk. Dat vind ik soms best ingewikkeld.'
'Maar op dit moment lacht het leven mij echt weer toe, dat is heel fijn', benadrukt George vrolijk. 'Aan het begin van dit jaar stond alles steeds op losse schroeven en was het de vraag of lopen nog wel zou kunnen na de operatie', legt hij uit. 'Maar ik ben er zo mooi uit gekomen en ik het gaat nu heel goed met mij.'
Presentator Fred Zuiderwijk knoopt in het HagaZiekenhuis in Den Haag gesprekken aan met allerlei mensen. Van (zorg)personeel tot bezoekers en patiënten. De vraag 'hoe gaat het?' levert gesprekken vol verdriet en ontroering op, maar ook vol humor. Meer verhalen uit deze serie zijn op het YouTube-kanaal van Omroep West te zien.
Source: Omroep West Den Haag