is schrijver en columnist voor de Volkskrant.
Op de schitterende foto die Klaas Jan van der Weij afgelopen weekend maakte tijdens het wereldkampioenschap gravel rijdt de Belg Florian Vermeersch op kop van een groepje van drie. Zijn landgenoot Floris Van Tricht ligt derde. Tussen hen in: Biesterbos. Biesterbos zal uiteindelijk tweede worden, vóór Mohoric en Politt en nog een paar van die hardrijders uit de World Tour. Biesterbos is een jongen van het derde profniveau.
Wie is deze Biesterbos? Ik had tot afgelopen weekend nog nooit van hem gehoord. Gelukkig schreef onze wielerverslaggever Erik van Lakerveld vrijdag een groot verhaal over Biesterbos, waarin we Biesterbos iets beter leerden kennen en waarin hij openhartig verklaarde: ‘Ik ben natuurlijk best wel een onbekende renner.’
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Nog wel, Biesterbos, dacht ik, nog wel. Lang zal dat niet meer duren.
Lakervelds verhaal had een prachtige Pluk-van-de-Pettefleteske toon. Het begon naast ‘het zwembad van Etten-Leur’ waar Biesterbos zich voorbereidde op de tijdrit in de Tour of Holland, naast een camper en ‘een klein vrachtwagentje’ van zijn ploeg Beat Cycling. Dat is een bescheiden profploeg zonder een luxe bus met bar en ligbad, maar met een camper en een vrachtwagentje.
Bij de grote ploegen verdringen zich de wielerfans. Dan tilt Van Lakerveld met drie sublieme woorden het verhaal naar een hoger niveau: ‘Niet bij Biesterbos.’ Biesterbos zit in alle eenzaamheid op de rollerbank, alleen Van Lakerveld is erbij. Niemand kent Biesterbos. Dit is de fase waarin de carrière van Biesterbos nog heel even verkeert, Biesterbos beleeft zijn laatste dagen als anonymus.
Biesterbos heeft een ‘vlassig snorretje’. Dat zie je tegenwoordig vaker in het peloton, maar het snorretje van Biesterbos heeft iets speciaals: het lijkt alsof het snorretje er eerder was dan Biesterbos’ gezicht, alsof de mond, ogen en neus van Biesterbos bij het snorretje zijn uitgezocht. Vroeger, lezen we, had Biesterbos behalve een snorretje ook een matje. Daarom droeg hij de bijnaam ‘Barry’, naar een Brabantse cultheld. Dat was jammer, Barry hoort niet, Biesterbos heeft genoeg aan zichzelf: Biesterbos. Alles wat daaraan wordt toegevoegd doet afbreuk. ‘Ik kom ook helemaal niet uit Brabant’, aldus Biesterbos.
Eigenlijk was Biesterbos een mountainbiker. Maar daar wist hij de aansluiting met de top niet te maken. Ja, één keer werd hij zevende, maar dat niveau haalde hij daarna nooit meer. Dus toen besloot Biesterbos wegrenner te worden.
Biesterbos is een wielerroman. Het vreemde is dat, mits de schrijver het juiste personage heeft gekozen, de werkelijkheid zich vaak gaat gedragen naar de wetten van de roman in plaats van naar die van de werkelijkheid. Bij Biesterbos zullen we zien wat dat voor illustere gevolgen kan hebben. Nu hij zich met zijn tweede plaats bij het WK gravel heeft verraden en de schijnwerpers op zichzelf heeft gericht, zit de volgende spectaculaire verhaalwending er al aan te komen. De eerste grote profploegen hebben zich al bij Biesterbos gemeld.
Zondag wordt voor Biesterbos de voorlopig belangrijkste dag in zijn loopbaan. Dan voert de Tour of Holland op de Veluwe tien keer over een gravelstrook van 2,5 kilometer. Daar moet Biesterbos zijn speciale kwaliteiten als gravelrijder bevestigen. Doet hij dat, dan is Biesterbos gelanceerd.
Erik van Lakerveld zag donderdag hoe, terwijl Biesterbos nog aan het uitfietsen was, ‘het kampementje’ van Beat werd afgebroken en verdween in het vrachtwagentje. Heel symbolisch en een passend einde van het eerste hoofdstuk van Biesterbos.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns