Terwijl Trump wachtte op zijn Nobelprijs – tevergeefs, maar er is altijd 2026, verder stemt het hoopvol dat Trump en Cees Nooteboom iets gemeen hebben – bracht ik een dagdeel door op JFK, omdat het dak van het vliegtuig lekte. Na vele pogingen bleek het dak niet meer te repareren, zodat de reizigers een dag later moesten vertrekken. Mijn zoontje in Amsterdam zou teleurgesteld zijn, ik was het ook, al probeer ik het fatalisme steeds beter onder de knie te krijgen.
In weerwil van al het activisme, dat veelal ondersteund wordt met tot gemeenplaats verworden citaten van Hannah Arendt, prijs ik gepassioneerd fatalisme aan. Omarm je lot alsof het je eigen creatie is. Het eeuwenlange ontwaken, dat begon met Christus, is de mensheid niet goed bekomen.
Door de vertraging miste ik de boekpresentatie van de Vlaamse psychiater en psychoanalyticus Mark Kinet, Psychoanalytische hiphop. Veel psychoanalyse, weinig hiphop en verrukkelijke oneliners, bijvoorbeeld deze van Jacques Lacan: ‘Liefde is geven wat je niet hebt aan iemand die het niet wil hebben.’
Het diner met Kinet kon nog doorgang vinden. Hij bleek geen hartstochtelijk fatalist maar een hartstochtelijk zwemmer, om die reden had hij in zijn tuin een zwembad aangelegd. Hij toonde foto’s. Een verrukkelijk zwembad.
Het fatalisme, feitelijk een vorm van duurzaamheid, bereikte in de Amsterdamse galerie EenWerk een voorlopig hoogtepunt. Daar werd een oude koffer van mij, door Daniela Schwabe getransformeerd tot kunst- en boekwerk, tentoongesteld.
Een boek in een oplage van één, ik ga dat vaker doen. Als ik in een goede bui ben, misschien een oplage van drie. Na het getal drie neemt mijn liefde voor de wereld af.
In de galerie sprak een bejaarde man me aan met de woorden: ‘Ik ben een influencer.’
Nee, de influencers zijn niet meer wat ze geweest zijn, maar de fatalist wuift dat weg.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant columns