De Vomar in Amsterdam geeft Marcel van Roosmalen het gevoel dat hij een man van de wereld is. Het had ook Berlijn, Istanbul of New York kunnen zijn, denkt hij als hij met Frida van Roosmalen (4) boodschappen doet.
De Vomar was de enige supermarkt in het centrum van Wormer, toen wij er woonden was de sfeer er zoals in dat hele dorp: stijf burgerlijk. Dacht ik ervan af te zijn, woon ik nu in Amsterdam praktisch in een Vomar-filiaal. Zelfde keten: een totaal andere beleving. Deze Vomar geeft me het gevoel dat ik een man van de wereld ben. Het had hier ook Berlijn, Istanbul of New York kunnen zijn, denk ik als ik met Frida van Roosmalen (4) naar binnen loop. Canta’s verkeerd geparkeerd voor de deur, soms nog met een huisdier erin. Met een sigaret in je mond achter de kinderwagen een supermarkt binnenlopen, zet er de juiste muziek onder en het is kunst.
Frida van Roosmalen rent bij binnenkomst meteen naar de plastic bak met croissants, we troffen er een keer een etende man, die zei dat je in de Vomar alles mag proeven. Caissières die over de hoofden van klanten heen sleutels naar elkaar gooien omdat er met spoed een extra kassa open moet. Spaaracties voor korting op Tefal-pannen of Van der Valk-handdoeken, in Wormer telden ze de stickertjes uit, hier geven ze je als je er al naar vraagt een hele rol. Mensen die kassabonnen uitpluizen omdat er een verschil is van 20 cent, twintig blikken huismerk bier op de lopende band. Bij de Vomar verkopen ze speelgoedhelikopters uit China voor 14,99 euro en de grootste zakken chips.
Vanwege de Kinderboekenweek was er een actie, gelukkig geen boeken, er stonden kartonnen dozen met knuffels die voorkomen in kinderboeken: Gruffalo’s, Nijntjes en Hazeltjes (bekend van het boek Raad eens hoeveel ik van jou hou).
Frida van Roosmalen had een Hazeltje gepakt en wilde die niet meer terugleggen. Ze ging op de grond liggen, Hazeltje in haar armen. Ik bleef ‘nee’ zeggen, net zo lang totdat ik ‘ja’ zei. Ze stond meteen op, hielp mee met het op de lopende band leggen van producten en het sjouwen van de plastic tas. Voor we weggingen spreidde ze haar armen en vroeg keihard: „Papa, hoe kom jij toch zo lief?”
In de rij smolten er een paar.
Een vrouw kwam naar me toe om te zeggen dat ik een hele lieve vader ben, en dat ze hoopte dat ik daarvoor later beloond zou worden. Zelf had ze geen contact meer met haar dochter. Vooral ook dat is de Vomar.
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Source: NRC