is schrijver en columnist voor de Volkskrant.
In de gedrukte Volkskrant was vrijdag sprake van een primeur: er stond geen letter sport in. Goed, in de tv-rubriek ging het over de voormalige tennisser Boris Becker (‘Boom Boom Becker’ won als 17-jarige Wimbledon, een tennistoernooi), in ‘Media’ ging het over Spice Girl Victoria Adams, al 25 jaar getrouwd met David Beckham (‘Becks’, oud-speler van Manchester United en Real Madrid, fantastisch rechterbeen).
Tot slot kwam er nog een flintertje sport voorbij in de column van de voormalige judoka (Japanse vechtsport) Peter Buwalda, die stond te liften met zijn duim omhoog, iets door de hurken ‘als een schaatscoach’ – treffend beeld, daar niet van, maar in een krant die steeds minder aan sport doet ben je met een woord als ‘schaatscoach’ de lezer vermoedelijk al kwijt. Laat staan met geheime codes als ‘Boris Becker’, ‘David Beckham’ of ‘Manchester United’.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Maar dat was het dus. Voormalige collega’s van de sportredactie (veel ‘voormalig’ in dit stukje, teken aan de wand) konden zich niet herinneren ooit een sportvrije Volkskrant onder ogen te hebben gehad. Andere voormalige collega’s draaiden zich om in hun graf.
Ik denk dat het een belangrijk moment was in de geschiedenis van de krant, dat we onze houding tegenover de sport opnieuw hebben gedefinieerd: ‘Het is vrede tussen Palestijnen en Israël, dus vandaag hebben we wel wat anders aan ons hoofd dan zoiets triviaals als sport.’
‘Maar het was Malta - Nederland!’
‘Moeten ze maar op tijd beginnen. Sportnieuws ís helemaal geen nieuws, het zijn verslagen van liederlijke onzin, uitslagen van absurditeiten.’
Bij NRC Handelsblad volstonden ze in 1982 al met een berichtje van vijf regels over een Nederlandse etappezege in de Tour (wielerwedstrijd door Frankrijk). Daarom las ik ook de Volkskrant: daar kon je mee aankomen op de faculteit en tussen het vakbondsnieuws door las je stiekem ook Jan Mulder en dat Peter Winnen (wielrenner) Tolstoi zat te lezen – het bleef natuurlijk wel de Volkskrant.
Toen ik begon op de sportredactie zaten daar een man of twaalf driftig stukjes te tikken voor de sportpagina’s van de volgende dag. Of er nieuws was deed niet ter zake, nieuws interesseerde ons geen bal.
Is het erg, dat de sport uit de Volkskrant naar de marge is geschoven? Waarschijnlijk niet. Misschien is het zelfs een teken dat we de sport eindelijk serieus nemen: alleen als er écht nieuws is haalt het de krant, een scheet van de rechtsback van AZ laten we voortaan aan De Telegraaf.
Misschien zegt het iets over de rol van sport in de samenleving. Dat sport, hoe het zichzelf ook opblaast, er steeds minder toe doet. Misschien heeft het zichzelf uit de markt geprijsd en zijn we allergisch geworden voor de megalomane idioten die de sport bevolken en die ons voortdurend lastigvallen met hun stompzinnige geneuzel. Mogelijk is ‘de sportpagina’ inmiddels een anachronisme en zijn we het vermoeiende gelul over de trainer van Ajax helemaal zat.
Misschien is de Volkskrant niet losgezongen van de sport, maar heeft de sport zich losgezongen van ons.
Maar waarom heeft een nieuwsmachine als The New York Times dan The Athletic in het leven geroepen, hun kekke sportbijlage?
Omdat ze daar weten dat sport, te midden van alle waanzin, een vluchtroute biedt. Stiekem had ik vrijdag, na al die pagina’s Gaza, wel even een analyse van de coachkwaliteiten van Ronald Koeman of de kracht in de dijen van Pogacar willen lezen – een analyse over niks; even weg uit de wereld van Trump, even heerlijk de kop in het zand.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns