Onder het mom van een reünie spreekt Gerard af met een oud-klasgenoot, om bij te praten zonder verwachtingen. Maar al snel verandert er iets, waarmee de vrijblijvendheid plaatsmaakt voor verwachtingen en hoop, onzekerheid en angst.
is journalist. Voor Volkskrant Magazine interviewt ze wekelijks mensen over liefde en relaties.
‘Ze zag eruit als geen ander. Strakke kaaklijn, donker haar, lichte ogen. Intimiderend voor sommigen maar niet voor mij, want wij kenden elkaar, we waren ex-klasgenoten. We begroetten elkaar met een knuffel. Ze had een lunchtentje uitgezocht waar ze wel vaker kwam. En toen ik me tegen het eind van de middag realiseerde dat ik die vrijdag de kinderen niet hoefde op te halen, vroeg ik: heb je nog zin in een wijntje?
Genoeg te vertellen, dit was de eerste keer dat we elkaar zagen sinds de middelbare school, waar ik de braverik was en zij het voorlijke, veel langere meisje met hakken en make-up. Ik volgde de lessen, zij was een spijbelaar. Onze werelden liepen parallel maar overlapten elkaar niet. Van de zes meiden in de klas had ik er met vier gezoend en daar zat zij niet bij. Ze interesseerde me gewoon niet.
Maar na onze scheidingen zaten we ineens allebei op hetzelfde datingplatform. Ik had op Instagram gezien dat ze marathons liep. Dat asportieve meisje, de traagste bij gymnastiek, was ineens de snelste geworden. Ik was haar zelfs bij het hardlopen eens tegengekomen op de Erasmusbrug in Rotterdam, toen hadden we gezwaaid, al wist ze dat niet meer. Hoe bevalt jou het online daten, wilden we van elkaar weten. Wat ging er mis in jouw jarenlange relatie, hoe is het voor jou om weer alleen te zijn, ah, dat meen je, bij mij ging het net iets anders, maar ik snap je. En de kinderen, ja, de kinderen, hoe doen jullie dat. Ook al hadden we op school nauwelijks contact, het was net of het ene feit dat we zes jaar in hetzelfde klaslokaal hadden doorgebracht, genoeg was om het aftastende kennismaken te kunnen overslaan.
De keer erop gingen we ’s avonds uit eten. Haar yogalegging had ze verruild voor een zwarte bloes. Maar nog altijd waren we de niet-bevriende kennissen van de middelbare school. Geïnteresseerd zolang het moment dat onze paden elkaar kruisten duurde. Zo zag ik dat graag en zij ook. Zonder verwachtingen bijpraten, bij elkaar inchecken, herinneringen ophalen, maar ook: hoe nu verder na vijftien jaar relatie en het hebben van een gezin?
Zoals dat gaat in tijden van persoonlijke crises, waren we allebei na onze scheiding veel gaan lezen, ik over het stoïcisme en zij over het boeddhisme, twee eeuwenoude zienswijzen die flink wat raakvlakken bleken te hebben. Beide wijzen op het belang van loslaten van alles wat buiten je macht ligt, in dat streven vonden we elkaar. Aan het einde van de avond – dat was dus nadat ik haar van top tot teen in me had opgenomen terwijl ze het restaurant doorliep, iets waar ze me pas veel later op wees – liep ik mee naar haar deelscooter en gaven we elkaar een knuffel. Daarna veranderde iets.
We maakten een nieuwe afspraak voor over drie weken, ze stuurde een app: ligt het aan mij of is drie weken heel lang? We noemden de derde afspraak geen reünie maar een date, waarmee verwachtingen en hoop onze prille vriendschap binnenslopen, met in de ganzenpas erachteraan: onzekerheid en angst iets kwijt te raken wat er nog niet was. Iemand ontmoeten onder het motto van reünie is comfortabel, nu leek er ineens iets op het spel te staan. Als deze derde afspraak een teleurstelling zou worden, was ik even ver als ik nu was, een alleenstaande man op datingpad, en had ik dus niks verloren. Toch voelde dat anders. De vrijblijvendheid was weg toen ik haar meenam naar de ijsbaan op het dak van de Bijenkorf. Eerst het ongemakkelijke wachten bij de klantenservice waar we niet meteen geholpen werden. Toen boven op dat dak waar Mariah Carey door de speakers schalde, we schaatsten wat rondjes onder de sfeerlampjes, we keken uit over onze geliefde stad, de eerste selfies werden gemaakt en ineens werd ik nerveus.
Was dit dan het moment dat we gingen zoenen? De mierzoete omgeving keerde zich tegen me, lag dit niet al te zeer voor de hand, zoenen op de ijsbaan? Onder een kerstboom met het gezicht op de skyline van Rotterdam en een glas glühwein? En nu ik toch aan het overdenken was geslagen: liep ik niet sowieso te hard van stapel?
Even later stapten we het sprookje uit, het schel verlichte trappenhuis van het warenhuis in. Die kans heb ik dus gemist, concludeerde ik spijtig. Sukkel. Ze stelde voor nog wat te eten bij haar om de hoek, maar daar kende ze iedereen en van meer dan een onhandig botsen van knieën kwam het niet. Met de pest in mijn lijf begon ik me er al mee te verzoenen dat er vandaag geen vervolg in zat, en dat terwijl ze in januari drie maanden op reis zou gaan.
Net op tijd stelde ik de vraag die ons leven een duwtje zou geven: mag ik je kerstboom even zien? En bij haar thuis, niet onder de boom, maar in de veel minder romantische hal bij de kapstok, kwam, Love Actually-waardig, toch de zoen. Er zat begeerte in, maar ook voorzichtigheid. Dat laatste, zo heb ik dat althans ervaren, uit naam van de zes losjes gedeelde jaren – een ex-klasgenoot is niet zomaar iemand, daarmee ben je tot in je wortels verbonden. Die gelaagdheid van elkaar kennen en ook weer niet, van weten en nog meer willen weten, bleek de geschikte basis voor een onmiddellijk vertrouwen.
Ze vertrok naar Bali en India, we hielden dagelijks contact en haar laatste maand Italië viel toevallig net samen met het weekend Rome dat ik al eerder voor mezelf had geboekt. Ik stapte de taxi uit op een druk plein, keek om me heen en daar stond ze, gebruind, stralend. Heel even was het onwennig, daarna durfden we zonder remmingen alles te laten stromen. Op de dag dat ik weer weg zou gaan, zei ze: heb je al ingecheckt? Ze bleef maar aandringen, tot ik geïrriteerd raakte en zij zei: ‘maar ik wil zeker weten dat ik naast je kan zitten’. Haar geplande reis onderbrak ze om met mij mee terug te gaan. ‘Ik ga met jou mee, ik laat je niet meer gaan.’
We zijn nu drie jaar verder, ze ontroert me nog iedere dag en iedere avond vertellen we elkaar één reden voor onze liefde. Kleine zomaar-dingen, die opgeteld het allergrootste zijn.’
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Gerard gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant