Door zijn autisme houdt presentator Filemon Wesselink de dingen graag zoals ze zijn. Maar dat is best lastig in een werkomgeving en een wereld vol dreigende veranderingen. ‘Voor stabiliteit moeten alle stemmen worden gehoord, ook die van degenen die over de grens gaan.’
is tv-maker, schrijver en journalist. Voor Volkskrant Magazine interviewt ze bekendere Nederlanders.
‘Oe, ik vind dit spannend!’, roept Filemon Wesselink. Zijn PowNed-collega Mark Baanders zit in een groen plastic karretje dat langzaam een gammele achtbaan – besteld op de Chinese webshop Alibaba – op kruipt. Wesselink trapt gierend van de lach op de bijbehorende fiets, waardoor Baanders moeizaam een paar meter stijgt, waarna het karretje met volle vaart langs wat lullige hobbels en bochten weer richting de schaterende Wesselink dendert.
In het programma Made in China bestelt het tweetal via Chinese webwinkels als AliExpress, Shein en Temu alles wat ze nodig hebben om een comfortabel leven op te bouwen op een leeg stuk land. Te beginnen met een uitklapbaar huis (à 20.000 euro inclusief bezorgkosten) dat met een gigantische vrachtauto wordt bezorgd. Daarna een imitatie-Range Rover à 3.000 euro, zonder verbrandingsmotor (alleen een batterij) maar mét Chinese vrouwenstem die je op weg helpt. Dan: een kinderzwembad dat zichzelf opblaast, een apparaat met oven, gourmetstel én koffiezetapparaat aan elkaar vastgeplakt, een plastic bank (‘Ben ik nou zo verwend of zit die gewoon heel slecht?’), een dekbedovertrek met de print van een Chinees koolblad, een automatische appelschiller en dus die lullige achtbaan. Wesselink en Baanders testen het allemaal op kwaliteit en veiligheid. Klopt het vooroordeel dat het vooral goedkope meuk is? En wat voor consequenties heeft dat massale bestellen van ons?
Filemon bedacht het programma Made in China zelf. In 2002 begon hij bij BNN, dat later fuseerde tot BNNVara, waar hij onder meer Spuiten & Slikken, Try before you die, F*ck Me, I’m Famous en Het is hier autistisch maakte – het laatste programma naar aanleiding van zijn autismediagnose die in F*ck Me, I’m Famous aan het licht kwam. Nadat zijn contract daar tien jaar geleden werd beëindigd met de woorden ‘wij geloven niet per se meer in je’, trad hij na een aantal jaren freelancen (waarin hij onder andere Filemon en de complotten maakte) in 2022 in dienst bij PowNed. Daar presenteert hij niet alleen programma’s, zoals PowNed of View: De Prikpen en Als De Russen Komen, en FC Buitenspel, maar bedenkt hij ze ook zelf.
‘Ik vroeg om me heen wat mensen nou echt leuk vinden om te zien’, vertelt Filemon terwijl hij in het Amsterdamse Volkshotel plaatsneemt op een tweezitsbank die hem doet denken aan de relatietherapie die hij eerder had. ‘Wat opvallend vaak werd genoemd, was het uitpakken van in China bestelde pakketjes op YouTube. Unboxing. Ik vind dat zelf ook altijd leuk om te zien. Ik hou van spullen, ik heb veel met materiaal, met tastbare dingen. Ik vind het gegeven dat je op je laptop een woning bestelt en er een paar maanden later een vrachtwagen aankomt met een huis, ook helemaal te gek. Het raakt tegelijkertijd aan zo veel thema’s, zoals onze concurrentiepositie ten opzichte van China, de geopolitiek, economie, milieu... Zo ging mijn pitch bij Dominique (Weesie, de hoofdredacteur van PowNed, red.) een beetje, haha.’
Kreeg je het idee er makkelijk doorheen?
‘Dominique zei meteen: dat wil ik hebben. Dat is typisch voor hoe hij is. Of hij vindt het kut of hij vindt het leuk. Het is altijd helder.’
Ik vroeg aan hem wat het een PowNed-programma maakt. ‘Geen idee’, zei hij.
‘O. Ja, dat is ook wel een beetje hoe Dominique is. Dan verwacht je een heel verhaal over hoe relevant deze serie wel niet is, en dan krijg je dit. Ik vind dat wel verfrissend.’
Snap je zelf waarom het typisch PowNed is? Of had je het net zo goed bij je vorige broodheer BNNVara kunnen maken?
‘Nee, want het bestellen van artikelen was er bij BNNVara nooit doorheen gekomen. Lol hebben om spullen uitpakken riekt al snel naar consumentisme of het aanwakkeren daarvan. Dat had bij BNN wel gekund, maar niet bij BNNVara. Het schuurt om spullen te gaan kopen voor een televisieprogramma op de NPO.’
Van onze belastingcenten.
‘Precies. Maar we gaan ook naar Schiphol om te kijken hoeveel pakketjes er dagelijks landen – per dag zo’n 2,5 miljoen. Dat journalistieke maakt het meer PowNed dan BNNVara. Bij BNN hadden we die spullen gewoon gekocht, uitgepakt, lachen, gieren, brullen, en Katja in die achtbaan gestopt. Maar PowNed heeft een journalistiek hart én iets kwajongensachtigs. Gekke apparaten en toffe spullen zoals een achtbaan passen ook meer bij PowNed dan bij BNNVara, daarbij past toch meer een boek. We hebben alles wat niet kapotging overigens wel verkocht, en de opbrengst overgemaakt aan een goed doel.’
Baanders vertelde dat de kwaliteit van de spullen die jullie bestelden vaak om te huilen was. De auto was na drie dagen kapot, het huis had ducttape op het dak nodig om lekkage bij regen ietwat te verhelpen, en er was al lak van de achtbaan af voordat die uit de doos kwam.
‘Ik vond die achtbaan nog best goed, alleen niet heel veilig. Toen de Chinese webshops zich op de Europese markt gingen richten, keken ze naar wat hier nog niet was, zegt John Lin, de China-expert in ons programma die is gespecialiseerd in Chinese webshops zoals Alibaba. Ze ontdekten dat juist het goedkope segment aan spullen hier nog niet bestond, dus dáár zijn ze zich volledig op gaan richten. Als je in China zelf spullen koopt in webshops, zie je wel het hele spectrum. Maar hier had je al Bol.com, Amazon en eBay die het midden- en hoogsegment bedienden. Daardoor associëren wij Chinese webshops met goedkope troep. Ze kijken nu wel of ze Mediamarkt Duitsland kunnen overnemen, en willen zich ook richten op de verkoop van betere spullen. Dat zie je bijvoorbeeld al bij BYD, een Chinese elektrische auto waarin ik zelf voor de serie ook heb gereden. Dat is een heel goede, mooie auto. Dus de opmars van China op onze consumentenmarkt gaat nu echt hard.’
Wat vind je daarvan?
‘Het voelt wel oneerlijk dat hier allemaal spullen naartoe komen die niet gekeurd zijn op veiligheid of gezondheid. En daarmee moeten Nederlandse bedrijven dan concurreren. Er zitten ook zo veel nepspullen tussen, zoals namaak-Prada en -Armani. Dat doen ze slim: elk pakketje is een aparte zending, en met al die miljoenen pakketjes die op Schiphol aankomen, valt dat niet te controleren voor de douane. Vroeger kwam er een container aan met alleen maar truien van een bepaald merk. Dan maakte je één doosje open en wist je wat de rest was. Zo werkt het nu niet meer.
‘Ik vind het ook lastig dat zo veel mensen gewoon shit kopen voor baby’s waarin pfas, weekmakers of andere schadelijke stoffen zitten. Mijn kinderen zijn nu te oud (hij heeft een dochter van 15 en zoons van 13 en 9, red.), maar als ze nog jong waren, zou ik echt geen babyspullen voor ze kopen bij AliExpress. Toch gebeurt dat massaal.
‘Het duurzame aspect hebben we ook bekeken, maar niet zo uitgebreid, want dat is haast niet te berekenen. Zo’n vliegtuig is milieuonvriendelijk, maar er komen zo veel spullen van ver weg. Wat ik vooral een eyeopener vond was hoe snel het bestellen in China zelf al gaat. Voor de serie hadden we een reporter in China, die in negen verschillende webshops allerlei spullen kocht, van fitnessapparatuur tot huidcrèmes en technologische apparaten. Binnen een half uur had hij alles in huis. Hij bestelde, ging buiten staan, en hop, van alle kanten kwamen elektrische scootertjes aanrijden. Dat is denk ik ook onze toekomst.’
Slaat de associatie ‘PowNed is rechts en die boeit het milieu niet zo’ ergens op?
‘Het milieu is niet een onderwerp dat wij veel behandelen nee, maar PowNed is volgens mij niet rechts. Wij laten zowel het linkse als het rechtse geluid horen, we kunnen alle kanten op. Er zit iemand van Extinction Rebellion bij ons aan de lunchtafel, maar ook een PVV’er. Als iedereen denkt dat we tegen Marokkanen zijn, gaat Rutger (Castricum, red.) het Marokkaanse elftal volgen. Zelf ben ik rechts-progressief. Ik ben voor homorechten en legalisatie van drugs, maar het milieu is niet echt een thema waarover ik me druk maak. Ik denk dat het door bedrijven en door technologie moet worden opgelost, niet doordat ik mijn afval beter scheid. Je kunt je als mens ook niet over alle problemen vreselijk zorgen maken.’
Hoe bevalt het je bij Powned?
‘Ik vind het er echt heel leuk. Elk gek idee kan ik meteen voorleggen, je loopt zo bij de leidinggevenden binnen, dat voelt als het oude BNN. Het is gewoon bevrijdend voor mij.’
Waarin zat je dan gevangen?
‘Ik denk dat het echt een fout was dat BNN fuseerde met de Vara. BNN had een unieke stem in het medialandschap: apolitiek, lang leve de lol, lust for life, niet te maatschappelijk. De Vara was van het wijsvingertje, moralistisch. Doordat BNN is opgeslokt door de Vara, is alles heel maatschappelijk verantwoord geworden. Terwijl het ook goed is voor een samenleving als er onverantwoorde dingen gebeuren die de boel ontregelen en opschudden, zodat mensen lenig van geest blijven. Ik vind het goed dat er een sociaaldemocratische omroep is als de Vara, maar het waren twee goede omroepen en nu is het één diffuse bende.
‘Ik vond het ook grappig dat Jack van Gelder in Oranjezomer tekeerging tegen Henri Bontenbal. Het wakkert de discussie aan. Zonder Jack van Gelder had Kustaw Bessems niet in zijn column in de Volkskrant geschreven dat we moeten oppassen dat we de democratie niet verliezen, had Jeroen Pauw niet gezegd dat Hélène Hendriks zich beter moet inlezen, want nu liet ze Jack van Gelder meningen als feiten verkopen, enzovoort. Voor stabiliteit moeten juist alle stemmen worden gehoord, ook van degenen die over de grens gaan. Ik heb niks tegen experts in een talkshow, maar als er alleen maar talkshows zijn met bedachtzame mensen, dan wordt de boel nooit op zijn kop gezet.’
Je hebt liever dat Jack van Gelder ongefundeerd onderbuikgevoelens aanwakkert dan dat er iemand zit die de feiten wel op orde heeft?
‘Ja. Het is net als bij het opvoeden van kinderen. Als die nooit over de grens gaan, heb je het als ouder wel makkelijk, maar je leert ze minder over het leven omdat je niks hebt om over te discussiëren. Ik vind het fijn dat we een medialandschap hebben waarin ook dingen gebeuren die over het randje gaan.’
De PVV wil van het Mediapark een woonwijk maken.
‘Dat vind ik een heel slecht idee. Je hebt een platform nodig waarop je dingen kunt maken die onafhankelijk zijn van adverteerders of andere commerciële partijen. Maar er is inmiddels al zo vaak geroepen dat de NPO wordt afgeschaft, en al zo vaak tegen mij gezegd ‘we houden met je op’, dat ik er ook een beetje immuun voor ben geworden.’
Baanders zei over jullie rolverdeling in Made in China: ‘Filemon is de rustige, wijze man. Ik de jonge, nieuwsgierige flapuit’. Is het voor jou gek om die rol nu te hebben?
‘Nee, want het voelt voor mij als een karakterverschil en niet alsof ik nu ineens de rol van de oudere man heb. Ik voel me ook nog altijd 27. Ik ben me nooit ouder gaan voelen, ook niet bij Mark. Ik heb een blinde vlek voor leeftijd en huidskleur. Bij Lewis Hamilton, die formule 1-racer, heb ik ook nooit gezien dat hij een donkere huidskleur heeft. Tot ik hem een keer over racisme hoorde praten. Misschien heeft dat met mijn autisme te maken; ik let daar niet op.’
Door je autisme keek je altijd bij andere mensen af hoe die zich gedroegen. Doe je dat nog steeds?
‘Ja. Maar het is ook controledrang. Ik heb een controleding met alles. Ik kan me bijvoorbeeld enorm ergeren als spullen beschadigd zijn. Ik kan niet tegen een zadel waar een klein gaatje in zit. Ik kijk ook graag naar opruimgoeroe Marie Kondo, ik heb een tijd lang elke ochtend tien dingen weggegooid. Ik droom mijn hele leven al van een strak geordend huis. Wij hadden met zeven kinderen altijd een rommelig huis, en als ik dan bij anderen een kastje opentrok en dat was helemaal geordend, dan dacht ik: wat een heerlijkheid!
‘Mijn tennislerares zegt ook: dat zit er bij jou zo diep in. Waar zij het meest tegenaan loopt is dat ik daardoor verkrampt sla. Als je een goede tennisslag wilt doen, moet je niet verstijfd zijn, dan moet je loslaten. Dat zie je bijvoorbeeld ook bij de Italiaanse tennisser Jannik Sinner. Die heeft net als ik dunne armpjes, die is helemaal niet zo sterk, maar die zwiept gewoon met dat racket. Dat is wel het niveau waar ik een beetje naartoe wil, haha.’
Wat vind je eng aan controleverlies?
‘Dat je meegevoerd wordt, geen zelfbeschikking hebt, dat je aan de grillen van het toeval bent overgeleverd, aan geluk of pech. Iedereen vindt dat wel eng, maar ik vind dat overmatig eng. Ik wil controle houden over mijn inkomsten, over de gezondheid van mijn kinderen, over mijn carrière, over alles. Daarom sluit ik me ook maar een beetje af van de doemscenario’s over de toekomst van de publieke omroep.’
Wanneer was je de controle kwijt en dacht je: hm, dat is inderdaad niet zo’n fijn gevoel?
‘Toen mijn vorige vriendin, met wie ik drie kinderen heb, besloot onze relatie te stoppen. Zij besloot dat helemaal buiten mij om. Maar die scheiding was uiteindelijk ook een goed leermoment voor me, want na een tijdje dacht ik: hé, ik leef gewoon nog, ik ben niet doodgegaan.
‘Ik doe nu aan pickleball, een soort tennis met een plastic bal met gaten. Jean Paul Montanus, een erg goede speler die met tafeltennis een bronzen medaille heeft gewonnen op de Paralympische Spelen, zei tegen mij: ‘Je moet niet zo keihard zijn tegen jezelf.’ Ik heb namelijk snel het gevoel dat het mijn schuld is dat ik faal. Hij zei: ‘Je doet toch je best. Tegen je partner die een bal misslaat zeg je toch ook niet: ‘Wat een ongelooflijke teringmongool ben je!’? Waarom zeg je dat dan wel tegen jezelf?’ Dus ik zeg nu de hele tijd tegen mezelf: ‘Je doet toch je best’. Maar tegelijkertijd, hahaha, niet opgeven, wél volhouden.’
Waarom moet je lachen?
‘Ik moest eraan denken dat ik met mijn zoontje van 8 altijd Ninjago zit te kijken, en die legoninja’s roepen de hele tijd: ‘Ninja’s geven nooit op!’ Als je avonden achter elkaar die shit kijkt, dan zet zo’n zin zich vast in je hoofd. Dus toen had ik een tennispartij waarbij ik met 5-0 achterstond, en heb ik die set alsnog gewonnen door de hele tijd tegen mezelf te zeggen: ‘Ninja’s geven nooit op!’ Daar moest ik zo hard om lachen, want ik dacht: ik zit hier echt op het allerlaagste niveau tennis te spelen. Maar ik vind het zo erg om te verliezen.’
Wat is daar zo erg aan?
‘Dan haat ik mezelf gewoon. Ja, het is pure zelfhaat, denk ik. En ook weer die controle. Ik ben ook doodsbang voor veranderingen.’
Je vriendin Ramona, die naast haar fotografiewerk bezig is met een studie psychologie, was toevallig aanbeland bij module 11, over autisme. Ze las de kenmerken uit haar studieboek voor aan de telefoon. Waaronder: ‘Vasthouden aan routines of patronen van gedrag en hardnekkig vasthouden aan hetzelfde.’ Dat klopt helemaal, zei ze. Filemon wil het liefst tien jaar naar hetzelfde eiland op vakantie.
‘Ja, maar ik heb er al wel echt stappen in gezet. Ik probeer het loslaten van de controle nu via de sport in mijn dagelijks leven te implementeren. Maar het blijft een ding, me helemaal ontspannen.’
Je staat ook niet heel ontspannen langs de lijn als je zoon voetbalt, begreep ik.
‘Nee. Nee.’
Terwijl die heel goed speelt.
‘Ja. Het is goed dat je dit voorbeeld aandraagt, want dat is het allermoeilijkste. Je staat naar iets te kijken waarover je geen enkele controle hebt, en dan moet je dat loslaten terwijl je je zoon ziet worstelen op het veld. Hij is vaak spits en dat is echt een kutpositie, want als je met 5-0 wint en je hebt niet gescoord, dan ben je toch niet helemaal blij. Zeker als hij een paar wedstrijden achter elkaar niet scoort, is dat zo verschrikkelijk. Ik ga best vaak tijdens de wedstrijd koffie halen omdat ik het even niet meer aankan.’
Hoe zou je erbij staan als je dat niet deed? Sta je dan te gillen langs de lijn?
‘Ik ben niet zo’n enorme giller, ik internaliseer het allemaal. Als ik zelf tennis, kan ik wel mijn tennisrackets kapotgooien, maar bij mijn kind doe ik dat niet. Tegenwoordig zegt mijn zoon als ik aan het tennissen ben zelfs: papa, je laat niet los, kom op, durf gewoon, neem het risico. Ik merk soms dat hij een beetje teleurgesteld in mij is, dat vind ik dan wel jammer. Tegelijkertijd: mijn zoontjes – mijn dochter is veel op pad – willen altijd bij mij zijn. Het zijn net twee van die eendjes die de hele dag achter me aan lopen.’
Toen ze jonger waren, was het vaderschap nog weleens ingewikkeld voor je, bijvoorbeeld als je kinderen allebei tegelijk met hetzelfde speelgoed wilden spelen.
‘Ja, bij mij passen de huidige leeftijden veel beter, ik kan nu gewoon normale gesprekken met ze voeren. Ik denk dat die scheiding voor mij ook wel goed heeft uitgepakt, want ik raak gestrest bij veel geluiden of prikkels. Na de scheiding had ik ze ook een paar dagen in de week niet, en kon ik even bijkomen.
‘Ik ben daardoor een leukere vader geworden en ook een betere. Maar ik vind het nog steeds ingewikkeld, hoor. Al zegt Ramona dat ik te streng ben voor mezelf. Hoeveel zij helpt, adviseert en meedoet is ongelooflijk.’
Ze had zelf ook graag moeder willen worden, vertelde ze, maar het lukte uiteindelijk niet. ‘Ik denk dat we te laat waren, dat de biologische klok ons had ingehaald’, zei ze.
‘Ja. Voor haar is dat echt heel jammer. Ik had het haar zo ontzettend gegund. Dat zijn wel moeilijke dingen in het leven. Ook daar heb je geen enkele controle over.’
Een half jaar na je scheiding ontmoette je haar. Een paar maanden ervoor moest je van je therapeut een moodboard knutselen met plaatjes van hoe je je toekomst zag. Is dat een beetje uitgekomen?
‘Het gekke is dat ik me daar toen heel erg aan vasthield. Hier ga ik veel aan hebben de komende tijd, dacht ik. Maar ik heb nu geen idee meer wat erop stond. Het heeft me destijds wel geholpen om een soort schijncontrole te hebben.’
Je zei toen we naast elkaar op deze bank gingen zitten dat je dat associeerde met relatietherapie. Heb je veel in deze setting gezeten?
‘Eigenlijk te weinig. Het blaast zuurstof in je relatie. Zo’n relatietherapeut helpt je om de patronen te zien waarin je vastzit. Ik heb zowel met mijn ex als met Ramona in relatietherapie gezeten. Met Ramona bij Roefke Carmiggelt. Het is bij zo iemand ook makkelijker om dingen toe te geven, vind ik. En wanneer neem je nou echt de tijd om een uurtje op een niet-agressieve manier over je ruzie te praten in plaats van te zeggen: jij doet altijd dat.’
Wat was een terugkerend thema in relatietherapie?
‘Dat ik manipulatief kan zijn, dat is echt mijn allerslechtste eigenschap. Uit controledrang kan ik dingen naar mijn hand zetten. Ik zeg ook niet gewoon ‘sorry, dat heb ik stom gedaan’, maar verzin allemaal verhalen waardoor ik niet schuldig ben. Dat is echt een belangrijk thema in mijn leven. Mijn vriendin had een keer een belangrijke afspraak bij het ziekenhuis en ik was het vergeten. Dat zei ik niet, ik maakte er een lulverhaal van dat het logisch was dat ik er niet was. Mijn vriendin vindt dat heel vervelend, ze zegt: je draait het zo dat het net lijkt alsof ik schuldig ben.
‘Wat ook een slechte eigenschap van me is, is dat ik snel ongerust ben – ik ben freelancer dus ik maak me bijvoorbeeld altijd wel zorgen over mijn financiële toekomst – maar ik vind dat ook wel fijn. Want als ik me ergens zorgen over maak, kan ik daarvoor vechten en voel ik me veilig. De diepste dalen in mijn leven beleefde ik de dagen nadat ik iets had bereikt. Dat had ik ook na mijn scheiding, toen iedereen tegen me zei: ‘Je moet eerst echt verdrietig zijn voordat je weer doorgaat’. Maar dat kon ik gewoon niet. Je moet rouwen, zei iedereen. Oké, maar hoe doe je dat? Daar had niemand antwoord op.
‘Ik merkte dat mensen in mijn omgeving het afkeurden dat ik het op mijn manier oploste, namelijk door controle te zoeken. Ik las alles wat los en vast zat. Hoe kom ik zo snel mogelijk uit mijn verdriet? Hoe word ik weer zelfverzekerd? Ik heb alles wat je op dat gebied kon krijgen op internet gekocht. Ook de grootste kwakzalverij zoals: Binnen een week weer gelukkig. Toch heeft het mij enorm geholpen.’
Binnen een week weer gelukkig, wat schreven ze dan?
‘Echt van die clichés, zoals: nieuwe doelen stellen. En: je moet gewoon alleen naar de kroeg en met onbekende vrouwen praten. Psychologen keuren het af om dat zo snel weer te gaan doen, maar ik deed dat en voelde me geweldig. Je hebt in de periode voor de scheiding al een tijd niet echt liefde of erkenning gevoeld, dus ik vond het heerlijk om weer met een vrouw te praten en het gevoel te hebben: als ik zou willen, zou ik nu gewoon legaal met jou naar bed kunnen. Daar was ik nog niet aan toe, maar het werkte om er een werkstuk van te maken in plaats van in een hoek te gaan huilen: huuuuu, ik ben zo verdrietig. Ik heb toen vier verschillende psychologen gehad en die zeiden allemaal: je moet gaan rouwen. Maar dat kán ik niet. Dus ik heb het gewoon als een project aangepakt. En blijkbaar werkt die methode. Het is een soort van zelfhulp op een Andrew Tate-achtige manier. Die zegt ook: niet huilen, maar vroeg opstaan en zorgen dat je je shit op orde hebt. Bam, alle kutdingen eerst doen, sporten, mooie kleren aantrekken en naar de kroeg gaan.
‘Met oud en nieuw kwam een gast die ik vaag kende op me af. Hij zei: ‘Weet je wat jij moet doen?’ Want ik stond een beetje te kniezen in een hoekje. ‘Ga verdomme op Inner Circle. Ik heb een vriend die net is gescheiden en die lacht zich helemaal de ballen uit zijn broek.’ Oké, dacht ik, wat heb ik te verliezen? Ik installeerde die app en de eerste vrouw die ik zag was Ramona. Oh, dacht ik, die moet ik hebben. En nu zijn we al zeven jaar bij elkaar.
‘Ik word er recalcitrant van als mensen zeggen hoe je moet leven. Als ze op de kunstacademie vroegen wie mijn favoriete kunstenaar was, zei ik: Joop van den Ende. Dan werd iedereen kwaad. Als mensen massaal een hekel hadden aan Pim Fortuyn, werd ik fan. Ik kleur altijd tegen. Als iemand A zegt, zeg ik B. Ik ben er wel beter in geworden om het los te laten. Vroeger werd het dikke ruzie. Een vriend zei tegen mij: Wij eten geen brood meer, want ik las in een boek – één boek – dat het kankerverwekkend is. Dat maakte me zo kwaad, het werd het vervelendste etentje ooit. We hebben het er daarna ook nooit meer over gehad. Ik durf nog steeds niet te vragen of ze ondertussen alweer brood eten.’
Waar komt die neiging vandaan?
‘Ik denk dat het mijn drive is om tegen te kleuren omdat ik erin geloof dat dat altijd nodig is. Niet te veel mensen moeten in één verhaal geloven. Daarom vind ik religie ook altijd eng. Er was ooit iemand in de woestijn in Israël en die heeft de hele wereld op zijn kop gezet, met een verhaaltje. Hitler precies hetzelfde. Eén verhaal kan te veel macht krijgen. Daarom hou ik van recalcitrante mensen die tegenkleuren. Ik ben bang dat het anders uit de hand loopt. Misschien zit daar ook weer die controledwang onder.’
24 maart 1979 Geboren in Warnsveld. Groeide op in een gezin met zeven kinderen in Zutphen, waar zijn ouders een beddenspeciaalzaak hadden.
1999 Academie voor Kunst en Industrie in Enschede.
2002 Stage bij BNN Radio, waar hij het laatste interview met Pim Fortuyn afneemt vlak voordat die wordt vermoord.
2004 Debuut op televisie met het programma I love the Betuwe.
2005-2012 Onder meer BNN University, Try before you die, Spuiten & Slikken, Lijst 0, medepresentator naast Paul de Leeuw in MaDiWoDoVrijdagshow, De week van Filemon waarin hij met eigen camera elke week een andere BN’er volgt.
2015 Presenteert F*ck Me, I’m Famous.
2017 Het is hier autististisch, Filemon Slaat door!.
2019 Vreemdgaan met Filemon.
2019-heden Kwartiermaker DigiBende.
2021 Filemon en de Complotten, Filemon op de Wallen.
2023-heden Ontwikkelaar, commissioning editor en presentator PowNed (Trap Er Niet Influencer, FC Buitenspel, Back to Reality, PowNed of View: De Prikpen, Als de Russen komen, Onder Vuur, Cash is King en Soevereinen - Niet Mijn Staat).
2025 Made in China, sinds 6 oktober om 21.20 te zien op NPO 3 en NPO Start.
Filemon Wesselink woont samen met Ramona en heeft drie kinderen.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant