Als kind kwam hij nooit met een vuil broekje van het veld. Maar toen hij eindelijk inzag dat hij harder moest werken, en FC Groningen noodgedongen de eigen jeugd een kans gaf, bloeide Luciano Valente op. Nu heeft hij bij Feyenoord zijn draai gevonden en regent het complimenten.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Een van de vele tatoeages op het lijf van de veelgeprezen Feyenoord-speler Luciano Valente is het getal ‘10’. Het is zijn favoriete rugnummer, en tevens dat van Diego Maradona, de Argentijnse voetbalgod tegen wie Valentes vader ooit een helft speelde. ‘Dat is natuurlijk ultiem, mijn vader heeft het daar nog weleens over’, zegt hij.
Het was geen officiële wedstrijd, maar een oefenpotje, midden jaren tachtig tijdens een trainingskamp. Roberto Valente speelde met zijn club AC Siena tegen Napoli. Luciano Valente (21): ‘Maradona deed een helftje mee. Mijn vader heeft nog een groepsfoto uit de krant waar Maradona ook op staat.’
Valente senior kwam niet verder dan Siena. Hij was geen elegante spelversneller in het hart van de ploeg, zoals zijn zoon, maar een bikkel die onverdroten over de linkerkant raasde. ‘Een harde werker. Maar hij leefde niet voor de sport, hij hield ook van uitgaan en zo.’
Die levenslust bracht de Romein naar Groningen. ‘Hij wist dat je daar leuk kon uitgaan, kwam er mijn moeder tegen en is eigenlijk nooit meer weggegaan.’
Toch hielp de korte voetbalcarrière van Roberto Valente, die later pizzabakker werd, zijn jongste en meest getalenteerde zoon. Hij waarschuwde hem doorlopend: ga er nou meer voor doen, schuw het harde labeur niet in het veld, anders kom je er niet. Je bent goed, maar je bent geen Maradona.
De jonge Luciano luisterde niet, of maar half. Ronaldinho was zijn held. Voor wedstrijden keek hij video’s van de Braziliaanse balvirtuoos en vervolgens probeerde hij diens trucs en bewegingen te imiteren. ‘Als ik een pannaatje en wat lekkere acties had gemaakt, dan was ik vrolijk.’
Jeugdtrainers van FC Groningen wezen hem op zijn flegmatieke houding. Maar ze lieten Valente ook los. ‘Het moest uit mezelf komen. Nou, dat kwam het niet. Ik schuwde de duels, kwam nooit met een vuil broekje van het veld.’
Het was Club Brugge dat hem de ogen opende. De Belgische topclub haalde in 2022 zijn ploeggenoot Björn Meijer, een veel minder getalenteerde speler. ‘Björn moest er keihard voor werken en deed dat ook. Ineens speelde hij met Club Brugge in de Champions League. Ik dacht: goh, ik moet wat veranderen, harder werken, als ik ook in grotere stadions wil spelen, als ik wil dat mensen op de tribune van me gaan houden.’
En toen was er nóg een lot uit de loterij, al was Valente daar aanvankelijk bedroefd onder. FC Groningen degradeerde in 2023 en de club begon slecht in de eerste divisie. Maar vervolgens ging het roer om en kreeg de eigen jeugd de kans. De laconieke spelverdeler Valente werd een veelzijdige middenvelder.
Na de promotie aan het eind van het seizoen vierde hij feest met de club waarvan zijn moeder al haar leven lang fanatiek supporter is, en waar hij zelf ook als kleine jongen op de tribune stond. ‘Bij ons thuis draaide alles om voetbal, er stond altijd voetbal op.’
Zeker als Lazio speelde, de favoriete club van zijn vader. Roberto Valente heeft zelfs een tatoeage van die club op zijn schouder, ook al speelde hij in de jeugd bij AS Roma en moest hij huilen toen clubicoon Francesco Totti daar afscheid nam. Volkomen begrijpelijk, vindt Luciano. ‘Totti overstijgt alles, prachtige speler.’
Toen Lazio een paar jaar geleden tegen Feyenoord speelde, zat vader Roberto in de Kuip. Dat was een bijzondere wedstrijd, want Luciano’s moeder koesterde ook warme gevoelens voor Feyenoord. ‘Mijn moeder zei altijd: ooit ga jij naar Feyenoord.
‘Nee, dat zeg ik niet omdat ik nu hier speel, dat is echt zo. Zij vond Feyenoord echt prachtig, en ze gaf dat door aan mij. Ik kon die wens nooit zo uitspreken, want ik wist niet of Feyenoord mij ooit zou willen hebben. Toen ik jong was, was ik niet zo van het mouwen opstropen.’
Hij hielp zichzelf een handje door vorig seizoen tijdens Feyenoord - FC Groningen dusdanig te imponeren dat directe tegenstander David Hancko in de rust tegen zijn trainer zei: kunnen we die nummer 10 van Groningen niet kopen?
‘Prachtig om dat later te lezen. Ik vond het juist heel pittig tegen Hancko, dat was echt een ander niveautje. Maar zo’n uitdaging vind ik heerlijk. De cultuur van Feyenoord spreekt me ook aan. Dat zouden mensen misschien niet denken, omdat ik zo’n pure voetballer ben. Maar ik vind het nu ook hartstikke mooi om veel te rennen, slidings te maken. Ik wil rennen en vliegen koppelen aan mooi voetbal.’
Van FC Groningen overstappen naar Feyenoord, dat vorig seizoen imponeerde in de Champions League: het was best een risico. ‘Ik las in de media dat mensen het te vroeg vonden. Ik had ook naar een club kunnen gaan met minder concurrentie, in een minder imposant stadion. In het buitenland waren er opties. Maar zo ben ik niet. Ik moet lekker veel concurrentie hebben, elke dag uitgedaagd worden, dan zie je de beste Valente.’
Dus ging hij weer naar de tattooshop en liet hij ‘Take the risk or lose the chance’ zetten. Zijn zaakwaarnemer gaf hij de opdracht interesse van andere clubs af te houden.
Gek genoeg gooide Valente nog bijna zelf roet in het eten. Op het EK onder 21 jaar maakte hij in de eerste wedstrijd als invaller een doelpunt en gaf hij een assist. ‘Dat was op zich mooi, maar niet handig. Ik was echt een beetje bang: word ik nu te duur? Er klopten andere clubs op de deur, maar ik wilde maar één ding. Dat wist Groningen.’
Het was sowieso een gekke zomer. Hij werd aanvankelijk niet geselecteerd voor het EK onder 21 en was daar teleurgesteld over. Hij ging op vakantie naar Curaçao, maar hoorde al op de heenweg dat hij door de blessure van Dirk Proper alsnog mocht aansluiten bij de selectie.
Pas een week na het EK was alles rond. De 7 miljoen euro die Feyenoord voor hem betaalde was het hoogste transferbedrag dat FC Groningen ooit ontving voor een zelf opgeleide speler. Valente moest verhuizen naar Rotterdam, kon niet meer op vakantie. ‘Het is best wel chaotisch geweest.’
En nu regent het complimenten voor Valente. Van Willem van Hanegem tot Karim El Ahmadi en van Jan Boskamp tot Ibrahim Afellay. Feyenoord-supporters zingen: ‘Luciano Valente olé’.
‘Hij is echt al de man aan het worden bij Feyenoord. Ze spelen de ballen niet naar Timber, maar naar hem. Het is gewoon echt een goeie aankoop. Als hij zo doorgaat, haalt hij het WK’, sprak Van Hanegem opvallend enthousiast in de podcast Willem&Wessel. ‘Best aardig’ is doorgaans het meest complimenteuze dat er uit zijn mond komt.
Valente glimlacht breeduit als het ter sprake komt. ‘Heel mooi om dat te horen. Al draaien sommigen helemaal door in hun enthousiasme over mij.’
Feyenoord-trainer Robin van Persie trapte daarom in de laatste persconferenties opzichtig op de rem. ‘Hij heeft veel talent, dat laat-ie zien, hij heeft bravoure, wil de bal graag hebben’, aldus Van Persie. ‘Maar ik verwacht meer van hem: dat hij nog langer dominant is, dat hij ook in tweede helft die ballen oppikt en verstuurt. Daar zijn we mee bezig. Dat gaat verbeteren, dat weet ik zeker. Hij staat daar heel erg voor open.’
‘Believe’ staat er achter het oor van Valente, in minilettertjes. ‘Ik geloof sowieso in mezelf, dat zit er wel heel erg in.’
Het is duidelijk waar de focus van Feyenoord dit seizoen ligt: bij de competitie. In de eerste Europa League-wedstrijd, afgelopen woensdag uit tegen Braga (1-0), kregen tal van basisspelers rust, Valente viel pas na rust in. In alles was Feyenoord een schim van de ploeg die vorige week nog AZ bestreed.
Door de goede competitiestart neemt de titelkoorts in Rotterdam snel toe. Valente: ‘Ik hoorde mensen daar al vóór de eerste wedstrijd over. Logisch, als je ziet wat voor kwaliteit wij hebben. Dan moet je voor die titel gaan, niet bang zijn om dat uit te spreken.’
Nee, bang is hij niet. Zo kende hij ook geen enkele twijfel toen hij als jeugdspeler van FC Groningen ineens een mailtje van de Italiaanse voetbalbond kreeg, met de vraag of hij een Italiaans paspoort had. Hij vroeg het paspoort direct aan en speelde vier jeugdinterlands in het azuurblauwe shirt.
‘Ik heb echt geen idee hoe ze bij mij terecht waren gekomen. Het is een bizar mooie kleur, dat shirt, Italië heeft heel veel stijl. En mijn vader vond het schitterend, natuurlijk. Hij spreekt thuis Italiaans, daardoor ken ik alle woorden, zeker ook de scheldwoorden. Dat hielp me in de kleedkamer.’
Hij neigt nu toch naar het Nederlands elftal. ‘Ik heb het EK met Jong Oranje gespeeld, dus dat is wel duidelijk.’
In het grote Oranje is de concurrentie enorm, ziet hij. ‘Daar lopen zo veel goede middenvelders rond. Ryan Gravenberch, daar kan ik echt van genieten. Echt een complete speler die dingen doet waarvan je denkt: hoe kan dat nou?
‘Frenkie de Jong vind ik ook geweldig, zeker in de combinatie met Pedri (bij FC Barcelona, red.). Hoe slim zij zijn aan de bal, ze zien altijd de betere oplossing.’
Komende zondag wordt een speciale wedstrijd voor Feyenoorder Valente: uit tegen FC Groningen. Hij nam een paar weken geleden afscheid van de club, waarbij hij als een ware publieksmenner tekeerging.
‘Dat was heel intens. Ze weten dat ik er mijn hele leven heb gespeeld, dat het echt mijn club is. Van alles meegemaakt: degradatie, promotie, daarna een stabiel seizoen in de eredivisie. Zij waardeerden mijn spel. Ik kwam daar al sinds mijn 5de, 6de, ik ken elke steen daar.
‘Het wordt heel gek. Zit je ineens in het rood-wit in de uit-kleedkamer, speel je tegen je vrienden, met familie en vrienden op de tribune.’
In zijn eentje woont hij nu in Rotterdam, tegenover de Kop van Zuid. Maar hij heeft een huis gekocht in een dorpje op een half uur rijden. ‘Lekker rustig, tussen de weilanden.’
Nog een laatste rondje tatoeages. Het geluksgetal 777 liet hij een dag voor de wedstrijd FC Groningen - Heerenveen aanbrengen, en prompt scoorde hij. ‘Mijn lelijkste doelpunt ooit, echt een gelukkie.’
Op de vraag wanneer het klavertje vier volgt, wijst hij op zijn andere arm. Daar staat er al een. ‘Ik prijs me gelukkig, Feyenoord-supporters scanderen mijn naam al. Ongelooflijk, hoe snel alles gaat. Maar ik wil meer.’
In zijn nek staat zijn motto: ‘Never stop dreaming’.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant