is wetenschapsredacteur van de Volkskrant. Hij schrijft over natuur en biodiversiteit.
De dood van een aangereden wolf leidde deze week tot speculaties. Wie op zoek gaat naar feiten, wordt het bos in gestuurd.
Nee, dit wordt geen Weekboek wolf (waar best iets voor te zeggen zou zijn), maar we kunnen er niet omheen. De wolf was weer in beeld – behalve dan in het vizier van de jagers die de ‘probleemwolven’ van Den Treek en De Hoge Veluwe zouden moeten afschieten.
Afgelopen maandagavond werd een wolf doodgereden. Op de Doornseweg bij Den Treek, het leefgebied van GW3237m, alias ‘probleemwolf Bram’. Hoe triest ook, het zou een geluk bij een ongeluk zijn geweest wanneer het slachtoffer de gezochte wolf was waarop nu al drie maanden wordt gejaagd.
In deze rubriek geeft Jean-Pierre Geelen, natuurredacteur van de Volkskrant, zijn persoonlijke commentaar op opmerkelijke confrontaties tussen mens en natuur.
De waarheid is treuriger: de dode wolf bleek een teef en dus niet Bram. Welke wolf wel, dat moet DNA-onderzoek uitwijzen. Mogelijk de moeder van Brams welpen, of een van de (minstens) drie nog levende welpen, of een solitair levend vrouwtje dat vaker bij de roedel is gezien.
Het eerste geval zou voor beschermingsorganisatie Animal Rights reden zijn voor het staken van de jacht op Bram, omdat de welpen zich niet zouden kunnen redden zonder ouders. Wolvenexperts van onder meer de Zoogdiervereniging zeggen dat de welpen het wezenbestaan wel aankunnen. ‘Al zullen ze het wel moeilijk krijgen.’ Welke kennis is waar?
Intussen blijft de achtergrond van de dodelijke aanrijding bij Den Treek onopgehelderd. Wat dreef de wolf de weg op, zo dicht bij een ecoduct dat dieren juist moet helpen oversteken? In wolvengroepen op sociale media weten ze het wel: het gebied wordt verstoord door activiteiten van jagers die het hebben gemunt op Bram. Die maandag kwam daar een zoekactie bij naar een vermiste man uit Soest, schreef iemand. De helikopter die urenlang boven het bos hing en de aanwezigheid van tachtig mensen moet onrust hebben veroorzaakt. Ook zou er die dag een (eenden)jacht hebben plaatsgevonden in het gebied, meldde een ander.
De waarschuwende teksten op matrixschermen langs de autowegen rond Den Treek zijn allang weer verwijderd, de tijdelijke aanlijnplicht voor honden is opgeheven. Hardlopers, fietsers en ruiters draven vrolijk en vrij door het gebied. Zo wordt een wolf vanzelf opgejaagd wild.
Volgens berichten op sociale media zou de wolf na de aanrijding zijn doodgeschoten. Er zouden getuigen van zijn. Daar is geen aanwijzing voor; mocht het wel zo zijn, dan zal dat bij de gebruikelijke sectie van het kadaver aan het licht komen.
Hier wreekt zich de gebrekkige communicatie rondom de wolf: feiten over wolfincidenten worden maar summier verstrekt, Bij12 en faunabeheereenheden blinken niet uit in mededeelzaamheid, DNA-onderzoek laat vele weken op zich wachten. De bange burger wordt het bos in gestuurd en moet zijn eigen informatie bijeensprokkelen.
Dat blijkt een hele opgave. Illustratief voor de kenniskloof is een hilarisch bericht op Omroep Gelderland. Wolvenmeldpunten worden steeds vaker gebruikt door baasjes die hun hond kwijt zijn; meldingen van vermeende wolven blijken in werkelijkheid vaak ontsnapte honden te zijn, zo berichtte de omroep.
Zo was er een melding van een wolf in Rotterdam. Zo goed als onmogelijk; het bleek dan ook een saarlooswolfhond. In Klarenbeek bleek een ‘wolf’ die richting een kudde schapen liep de witte herdershond Luca, ontsnapt en aan de wandel gegaan. Een gemelde ‘wolvenwelp’ bleek een chihuahua.
Kennis is het beste wapen tegen de wolf, onkunde maakt van een muis een olifant. Ook daarom zouden uitvoerende instanties moeten beginnen met meer openheid rond incidenten; na kennis volgt wijsheid vanzelf – misschien.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns