Steven Knight | scenarist De nieuwe serie van Peaky Blinders-maker Steven Knight vertelt het absurde verhaal van de Ierse familie achter de wereldberoemde bierbrouwerij Guinness. ‘Ze wilden heel graag gerespecteerd wilden worden. Tegelijkertijd voelden ze zich aangetrokken tot de rebellen van de maatschappij.’
Louis Partridge als Edward Guinness in de serie ‘House of Guinness’.
‘Benjamin Guinness liet in 1868 bij zijn overlijden miljoenen ponden na, alsook verschillende meren, kastelen en stukken land. En tóch wist hij alle vier zijn kinderen met zijn testament doodongelukkig te maken.” Scenarist Steven Knight (Peaky Blinders), die de nieuwe Netflix-serie House of Guinness schreef over de machtige familie achter de beroemde, eeuwenoude bierbrouwerij uit Dublin, lacht: „Dat is een flinke prestatie.”
De dood van Guinness en het effect dat de verdeling van zijn nalatenschap had op zijn dochter Anne en zonen Arthur, Edward en Benjamin (Anne en Benjamin kregen vrijwel niks, de andere twee werden tegen hun zin in samen verantwoordelijk voor het bedrijf), was voor Knight het meest logische startpunt voor het familie-epos, vertelt hij tijdens een videogesprek vanuit Londen.
Dus opent de eerste aflevering van House of Guinness, waarin onder meer Anthony Boyle (Say Nothing), Louis Partridge (Pistol) en James Norton (Happy Valley) hoofdrollen hebben, met de begrafenisstoet van Benjamin Guinness die door de straten van Dublin trekt en zijn vier kinderen die halfdronken ruzie met elkaar maken.
Lachend: „Er is altijd wel een seksschandaal. Ik had ook kunnen beginnen met de mythe rondom het ontstaan van het bier. Want het verhaal gaat dat iemand in de brouwerij in slaap zou zijn gevallen waardoor de gerst was verbrand en het bier zwart werd. Maar dat is al zo vaak gedaan. Daarbij weet niemand of het echt waar is. Het leek mij interessanter om te kijken naar die vier Guinnessen en hoe ze omgingen met hun vaders nalatenschap.”
„Alle dingen die het meest onwaarschijnlijk en opmerkelijk zijn, zijn waar. Zo werkt het meestal met de realiteit, er gebeuren nou eenmaal absurde dingen. Het feit dat Arthur [de oudste broer, red.] een gooi naar het parlement deed en probeerde de verkiezingen te manipuleren, dat is waar. Net als dat hij homoseksueel was en hij een schijnhuwelijk had. Er was overigens wel oprechte genegenheid tussen hem en zijn echtgenote. Allemaal dingen die heel veel stof geven voor drama. Dat Arthur, ondanks dat hij er geen interesse in had, werd gedwongen het bedrijf samen met zijn broer Edward te runnen, is ook een feit. En omdat het de jaren 1860 waren, is er naast deze feiten niet heel veel informatie om de gaten mee op te vullen.”
„Niemand heeft opgeschreven wat voor persoon Edward was, of wie Arthur was. Dus was het aan mij om dit te verzinnen. De andere personages in de serie staan voor de types die zich rondom de familie bewogen, zoals Potter [de butler] en Rafferty [de voorman], mensen die het vuile werk voor de Guinness-familie opknapten. Dat zijn de personages waarmee je als schrijver het meest plezier kunt hebben.”
„Dat had ook niet gekund. Ik heb een aantal van de Guinnessen ontmoet, waaronder Ivana [Lowell, de erfgename die het idee voor deze serie opperde, red.], en ik kan niet anders dan concluderen dat ze van zichzelf weten hoe absurd ze zijn en er ook om kunnen lachen.
„Toen ik mijn research ging doen, ontdekte ik dat de Guinnessen van meet af aan heel graag gerespecteerd wilden worden, alleen was datgene waar ze hun succes mee hadden behaald – bierbrouwen en handel – niet direct respectabel. Dus deden ze er al sinds de eerste generatie alles aan om hogerop te komen in de maatschappij, meestal door te trouwen met leden uit de aristocratie. Tegelijkertijd voelden ze zich ook aangetrokken tot de rebellen van de maatschappij, de artiesten, de dichters en schilders, en zijn er meerdere seniorleden van de familie die de meest absurde dingen hebben gedaan. Dat maakt ze zo intrigerend en leuk.”
Steven Knight op de première van ‘House of Guinness’ op 23 september in Londen. Foto James Warren/Imago
„Het voelt altijd alsof we ons bestaan kunnen opdelen in het heden en het verleden, net alsof dat twee gelijke delen zijn. Maar als je het logisch bekijkt, is er zo’n tweeduizend jaar aan geregistreerde geschiedenis en beslaat het heden eigenlijk maar een jaar of vijf. Er zijn dus gewoon veel meer verhalen om uit te kiezen als je terug in de tijd gaat.”
„Dat is precies de bedoeling. Ik denk namelijk niet dat de mens echt is veranderd de afgelopen, zeg, duizend jaar. Liefde, haat, jaloezie, domme dingen doen, intelligentie, dat is allemaal onveranderd. Historisch drama gaat vaak uit van wat er in een periode is geschreven, en ik denk dat de romanschrijvers en toneelschrijvers in de 19de eeuw op een bepaalde manier schreven waardoor alle personages in mooie volzinnen spraken. Maar dat betekent niet dat mensen in het echt ook zo klonken. Ik weet zeker dat ze ook fouten maakten, ‘eh’ en ‘ah’ gebruikten en domme dingen zeiden, net als we nu doen. Mensen zijn niet opeens in 1947 anders gaan praten. Mensen zijn altijd gewoon mensen geweest. Dus wanneer ik een historisch verhaal vertel, probeer ik de personages hetzelfde te maken als wij nu zijn. Ze kleden zich alleen anders en gebruiken af en toe een ander woord.”
„Mijn theorie is dat vrouwen in alle tijden meer macht hadden dan is opgeschreven of geregistreerd. Geschiedenisboeken vertellen dat wat er is voorgevallen altijd alsof het onvermijdelijk was. Dit gebeurde er, en toen gebeurde er dit. Het laat eigenlijk geen ruimte over voor andere mogelijkheden. Maar ik denk dat het in het echt een stuk minder zwart-wit was dan dat. Als ik bijvoorbeeld kijk naar de anekdotes uit mijn eigen familie, dan wordt die al generaties lang geregeerd door vrouwen. Het waren de vrouwen die de belangrijke beslissingen namen, de vrouwen die het geld beheerden. Zodra de voordeur gesloten was, was dat hoe het ging. Het voelt misschien modern om sterke vrouwelijk personages in een serie te schrijven. Maar eerlijk gezegd denk ik dat het juist een keuze is om het niet te doen.”
„Je moet je bedenken dat Edward en Arthur en de andere Guinness-kinderen net twintig, of zelfs jonger waren toen hun vader overleed en ze met alle verantwoordelijkheid achterliet. Ik heb kinderen van die leeftijd en als ik me voorstel hoe zij op zoiets zouden reageren, dat kan niet anders dan levendig zijn. Ik wilde daarom dit levendige, vlotte, energieke verhaal matchen met een evenzo levendige, vlotte en energieke soundtrack. En we hadden de mazzel dat er een enorme hoeveelheid Ierse muziek uit is gekomen de laatste tijd die rauw en opstandig en luid is. Al heeft Ierse muziek die energie sowieso in zich. Muziek kan een brug slaan tussen je verhaal en het publiek en is eigenlijk een beetje als valsspelen. Het communiceert rechtstreeks naar je kijker welke emoties ze mogen voelen voor personages die honderden jaren eerder leefden.”
Dramaserie
House of Guinness
Van: Steven Knight. Met: Anthony Boyle, Louis Partridge, Emily Fairn, Fionn O’Shea, David Wilmot. Nu op Netflix, 8 afl. van ca. 50 min.
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Wat moet je deze week kijken? Tips voor boeiende programma's series en films
Source: NRC