Ook Rotterdam heeft een Pride! Zaterdagochtend zal de Pride March door de binnenstad trekken. Iedereen die behoort tot de lhbtqia+-gemeenschap, ze een warm hart toedraagt of wil steunen, kan meelopen. Veel leden van het Rotterdams Transkoor010 zullen te zien zijn in feloranje hoodies. Ze dragen een grote paarse vlag.
Is dat bijzonder?
Ja, dat is bijzonder.
Vier leden en de coördinator van het Transkoor, Mat Schellekens, vertellen waarom het verrassend is, in de repetitieruimte in Rotterdam-Zuid. Bij eerdere edities van de Rotterdamse Pride March liepen er plukjes koorleden mee. Onopvallend, in het zwart. Lang niet iedereen durfde. Nog nooit lieten ze zichzelf zo duidelijk zien als trans.
Het koor bestaat nu negen jaar en werd elk jaar groter en bekender. En het mag nóg groter en bekender worden, vinden ze. Als je overal de uitzondering bent, is het fijn om wekelijks een avond doorsnee te kunnen zijn, hoort Mat vaak van de leden.
De leden vertellen hoe belangrijk het koor voor hen was in moeilijke tijden. Die tijden liggen nu achter hen, maar dat geldt lang niet voor iedereen. „Bij het koor word je aangesproken zoals je graag wilt, zonder dat je erom moet vragen of iets moet uitleggen. Dat geeft even rust.” (Danielle, zij/haar, 27)
Dat moment van rust gunnen ze anderen ook. Juist mensen die nog niet kunnen zijn, wie ze zijn, focussen op dat ellendige gevoel, zegt Reno (hij/hem, 34). „Het voelt zo allesomvattend, voor iets anders is geen ruimte.”
Het duurt zo oneindig lang voordat je in transitie kunt, als je dat eenmaal hebt besloten, zegt Skylar (hij/hem, 26). „Eerst wachten. Dan gesprekken met een psycholoog. Je bent dan vooral bang iets verkeerd te zeggen waardoor het nóg langer duurt. Pas dan kun je starten.”
Een transitie duurt nu nóg veel langer, zegt Marion (zij/haar, 76) die haar operaties zelf regelde in het buitenland. Drie jaar wachten is nu standaard voor jongeren. Voor volwassen zelfs zes jaar. „Ik vond een half jaar tussen aanmelding en het eerste gesprek al oneindig lang”, zegt Reno.
Ze zuchten.
Het koor is trouwens geen therapie. Gesprekken over operaties, over somberheid of depressie, over misgenderen (aangesproken worden met de verkeerde voornaamwoorden), daarvoor zijn andere plekken. Voor elke letter van lhbtqia+ is er een praatgroep. Het koor is enkel een warm en veilig nest. Daar is veel behoefte aan.
Is er zoveel kilte dan? Ze kijken elkaar aan en knikken tegelijkertijd. Zag je de reacties niet onder het stuk dat je eerder over ons schreef in NRC, vragen ze mij. Lieve reacties. Warme woorden. Maar ook haat. En die haat, zeggen ze, voelt duizend maal killer dan de liefde warm voelt.
„Jullie zijn kinderen van de duivel.”
„Jullie moeten allemaal dood.”
Mat Schellekens kijkt ernstig. Aan de acceptatie van iedereen die afwijkt van de norm, moet nog flink worden gewerkt, zegt hij droog.
Ik vind het daarom wel spannend hoor, die Pridewalk, zegt Reno. „Je bent met z’n allen bij elkaar bijna een doelwit.”
Joh, zegt Danielle. „We zijn nu met zo veel. Ze hebben een heel leger nodig als ze ons iets willen aandoen.”
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Het laatste nieuws en de beste stukken over de mooiste havenstad die er is
Source: NRC