De ster van de Britse zangeres Olivia Dean is snel rijzende. Met Man I Need heeft ze in Nederland haar eerste nummer 1-hit te pakken, terwijl ze in eigen land maar liefst drie noteringen in de top-10 heeft.
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en jazz.
‘Oh my god.’ Olivia Dean schrok echt toen ze een paar weken geleden gebeld werd door het radiostation QMusic met de felicitaties voor haar eerste plaats in de Top 40 met Man I Need. Die zag de 26-jarige Britse zangeres niet aankomen. Ze dacht zelfs dat ze in de maling genomen werd, vertelt ze later via Zoom. ‘Het is mijn eerste nummer 1-hit en daar moet ik nog altijd van bijkomen’, klinkt het vanuit Londen.
Niet dat Dean niet gewend is aan hitnoteringen, ze staat nu met drie liedjes in de Britse top-10. Ze scoorde in het VK twee jaar geleden ook met het nummer Dive, afkomstig van haar debuutalbum Messy.
Dat album deed hier aanvankelijk niet zo gek veel, maar live is haar reputatie dankzij onder meer twee optredens op North Sea Jazz inmiddels zo gegroeid dat ze in mei twee keer in de Ziggo Dome staat.
De voortekenen voor haar deze week te verschijnen tweede album, The Art Of Loving zijn dus gunstig. ‘Dat er in Nederland bijna veertigduizend mensen naar me komen kijken, maakt me nog blijer dan dat ik nu op één sta’, zegt Dean.
Een hit scoren hangt van veel toevalligheden aan elkaar, vindt ze. ‘Natuurlijk moet je liedje goed zijn, maar het blijft toch een kwestie van geluk. Maar om een concertzaal vol te krijgen, moet je echt iets kunnen en geduld hebben. Dat laatste is iets dat ik op school heb geleerd en is misschien wel mijn belangrijkste les geweest.’
Die school waar Dean op doelt, is de beroemde Londense Brit School of Performing Arts and Technology, waaraan onder anderen ook Amy Winehouse, Adele, Raye en Lola Young hebben gestudeerd. ‘Je kunt er alleen op komen op basis van talent, rijke ouders helpen niet. Ik was 15 en had al wat musical-ervaring. Natuurlijk kende ik de Brit School en wist ook dat Adele en Amy Winehouse, van wie ik groot fan was, daarvandaan kwamen. Maar ik had wel een zetje nodig om auditie te doen.’
Dat zetje kreeg ze van haar ouders, die een artistieke opleiding erg stimuleerden. ‘Ze zijn gek op muziek, niet voor niks is mijn tweede naam Lauryn, van Lauryn Hill. Ik weet niet beter dan dat er muziek aanstond. Toen ik ook maar iets blijk gaf van muzikale ambities, haalde mijn moeder een tweedehands elektrische piano in huis.’
En, zo vonden haar ouders, wilde Olivia verder komen, dan moest ze maar eens auditie gaan doen aan de Brit School, aan de andere kant van Londen.
‘Ik werd aangenomen en die vier jaar lang 3,5 uur op en neer reizen was eigenlijk het zwaarst. Het was vier jaar lol. Docenten kwamen aan met voor mij onbekende muziek van artiesten als Jeff Buckley en Paul Simon en ik leerde er mensen kennen met wie ik nog altijd samen speel.
Olivia Dean speelt nu al tien jaar lang met dezelfde muzikanten en die zullen er ook in de Ziggo Dome bij zijn. ‘We zijn met elkaar meegegroeid. Echt vanaf kleine zaaltjes met zeventig bezoekers tot het hoofdpodium van Glastonbury voor honderdduizend mensen vorig jaar, hebben we alles samen gedaan. En nu repeteren we volop voor een grote arena-tournee.’
Eerst moest Dean nog haar tweede album opnemen. ‘Ik ben niet zo dol op studio’s, merkte ik toen ik Messy opnam. Ik vind ook dat ik zelf niet goed in de liedjes zit. Ik had wel de juiste mensen om me heen, maar ik voelde me er niet goed thuis.’
Dus betrok Dean voor The Art Of Loving een huis in Oost-Londen dat ze als studio inrichtte. Ze nam foto’s en andere dingen mee die haar een huiselijk gevoel gaven. En dat de elektrische piano in veel nieuwe liedjes een prominente rol krijgt, is niet zo gek; die nam ze van huis mee.
‘Ik kon ieder moment van de dag iets opnemen, tijdsdruk was er niet. Behalve dat we in acht weken klaar moesten zijn, want langer kon ik de huur niet betalen.’
The Art Of Loving klinkt warmer dan Messy en de productie is ook wat minder generiek. Toch zat dezelfde producer Matt Hales ook nu weer achter de knoppen. ‘Ik vermoed dat ook hij zich door de wat huiselijke omgeving liet inspireren. Het geluid is organischer en intiemer. En ik denk ook dat ik in zo’n omgeving, waarin ik me op mijn gemak voel, echt beter ga zingen.
‘Heel gek, op een podium heb ik nooit last van zenuwen of zo, twee avonden Ziggo Dome lijkt me vooral erg leuk. Maar in zo’n steriele ruimte, achter glas, vind ik het lastig om als Olivia Dean te klinken. Ik denk dat dat op The Art Of Loving voor het eerst goed is gelukt.’
3 x artistieke invloeden van Olivia Dean
Lianne La Havas - Is Your Love Big Enough? (2012)
Dean is sinds dit debuutalbum fan van de Britse zangeres en haar producer Matt Hales, met wie ze nu zelf samenwerkt.
Tobias Jesso Jr. - Goon (2015)
Dean kent zijn werk met Adele en Dua Lipa en bewondert dit solo-album. ‘We bleken fan van elkaar. Man I Need schreven we samen aan de piano.’
Stevie Wonder - Talking Book (1972)
‘Het clavinetgeluid op de jarenzeventigplaten is nooit overtroffen en van grote invloed op The Art Of Loving.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant