Kinderen
Dit is het dagelijkse commentaar van NRC. Het bevatmeningen, interpretaties en keuzes. Ze worden geschreven door een groepredacteuren, geselecteerd door de hoofdredacteur. In de commentaren laat NRC zien waar het voor staat. Commentaren bieden de lezer eenhandvat, een invalshoek, het is ‘eerste hulp’ bij het nieuws van de dag.
In een goed geregeerd land is armoede iets om je over te schamen, schreef Confucius al. Enkele millennia later gaat die wijsheid helaas nog steeds op: in Nederland leeft 1 op de 9 kinderen in armoede. Deze kinderen zien de toekomst somberder in dan leeftijdgenoten waar ze thuis wel genoeg te besteden hebben, en volgens de Kinderombudsman is in het leven van kinderen die in armoede opgroeien de laatste jaren weinig verbeterd. De Roosvicee-siroopreclame met de boodschap van een ouder aan haar kind – „Het komt wel goed, schatje” – blijkt al te onwaar: kinderen die in armoede opgroeien hebben minder toekomstperspectief. En dat is niet alleen een gevoel – waarvan het al erg genoeg is als je daarmee opgroeit – het is aangetoond: deze kinderen hebben daadwerkelijk minder kansen zich goed te ontwikkelen.
Reden voor de Kinderombudsman om bij het demissionaire kabinet te pleiten voor speciaal beleid voor deze groep kinderen. Dat moet niet alleen over geld gaan, maar over het hele leven van een kind. Je kan een keer een laptop geven of zorgen dat er ontbijt is op school, maar als de problemen thuis nietaangepakt worden, biedt dat te weinig soelaas en zal het toekomstperspectief er niet wezenlijk door veranderen.
Vertrouwen in de toekomst is niet alleen op individueel vlak nodig, maar ook voor de samenleving. Maatschappelijke problemen zijn immers voor een belangrijk deel te koppelen aan kapitaalverdeling.
Ook op andere vlakken is aandacht voor de meest kwetsbare groep binnen de samenleving nodig. Niet alleen de Kinderombudsman kwam met een alarmerend rapport, onderzoekers trokken ook conclusies over de staat van de jeugdzorg, naar aanleiding van de zware mishandeling van het meisje in Vlaardingen vorig jaar. „Te veel jeugdigen krijgen niet, te laat, of onvoldoende bescherming, begeleiding en hulp”, waarschuwden twee inspecties nadat ze onderzocht hadden wat de staat van de Nederlandse jeugdbescherming en jeugdzorg is in Nederland.
Het treurige is dat, net als bij de kinderarmoede, deze conclusies niet nieuw zijn. En ook hier geldt dat de wil er wel is, maar dat voor de half miljoen kinderen die in Nederland onder jeugdzorg vallen het grotere plaatje ontbreekt. Er is onvoldoende personeel en er zijn te weinig mensen die ervoor zorgen dat het personeel het werk goed kan uitvoeren.
Hoe klein het gebaar ook lijkt, de petitie die aan het demissionaire kabinet is aangeboden om het opnemen van ouderschapsverlof te verlengen van acht naar achttien jaar, is een goed idee. Juist in een periode waarin een kind in een ontwikkelfase zit waarbij, zoals hersenwetenschapper Dick Swaab schreef, „psychopathische trekjes heel gewoon zijn”, is het goed wanneer ouders betrokken kunnen zijn bij wat hun kind bezighoudt.
Aandacht voor een kind houdt niet op wanneer het op de middelbare school zit, al wordt vaak genoeg gedacht dat puberteit staat voor zelfstandigheid. Dat een ouder thuis is om na een schooldag te vragen hoe het gaat lost veel problemen uiteraard niet op, maar het is meer dan symboliek. Want aandacht gun je iedereen, en kinderen al helemaal. Roosvicee zal niet geschonken worden, maar een volwassene die zegt „het komt wel goed, schatje”, laat de toekomst wellicht wat minder somber inzien.
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Source: NRC