Voorafgaand aan de Week tegen eenzaamheid zond de EO woensdag een portret uit van drie jonge mensen die gebukt gingen of gaan onder een gebrek aan diep menselijk contact. Wie kent mij nog? van regisseur Daniëlle van den Bor werd helaas uitgezonden op een laat tijdstip (vanaf 22.20 uur), dat geenszins strookt met de gelegenheid om de film aan te grijpen voor een gesprek tussen opvoeders en kinderen. Het zal de zendercoördinator of een onwrikbare Hilversumse wetmatigheid zijn geweest die, doe eens wild, doordeweekse primetime uitzending in de weg stond.
Over de auteur
Arno Haijtema is redacteur van de Volkskrant en tv-recensent.
Zonder meer moedig hoe Anne (23), Rico (30) en Jeroen (34) vertelden over de eenzaamheid die hun leven vergalde. Anne, student journalistiek: een ‘people’s pleaser’ noemt ze zichzelf, terwijl ze fotootjes van vroeger door haar handen laat gaan die getuigen van een overvol leven van feestjes en pseudo-gezelligheid. Zo druk had ze het met socializen dat ze zichzelf kwijtraakte. ‘Ik had veel mensen om me heen, maar er was niemand die me hoorde.’
Rico, behept met een lichte vorm van autisme, voelt zich buitengesloten omdat hij in gezelschap overprikkeld raakt. Bij de kakofonie aan de drukke eettafel weet hij niet te focussen, alleen in de rust bij een-op-eengesprekken kan hij tot dieper menselijk contact komen. De camera volgt hem in zijn eentje in een pretpark, waar hij desondanks geniet van de rit in de achtbaan. Je gunt hem die ene vriend of vriendin zo.
Jeroen, geboren in Colombia en geadopteerd, was als scholier wegens zijn kleine postuur doelwit voor pesterijen die hem ‘een litteken hebben opgeleverd dat blijft’. Hij vervult veel van zijn tijd met langeafstandssporten – een manier om concrete doelen te stellen, en stiekem ook om de buitenwereld te tonen dat hij goed bezig is. Als ‘eenzaamheidsdeskundige’ helpt hij nu kwetsbare scholieren ‘in hun kracht te zetten’. Met zijn stichting organiseert hij activiteiten om de eenzaamheid te doorbreken.
Helaas vertonen de vertellingen van de drie nogal wat hiaten. Anne vertelt dat ze op een gegeven moment dusdanig in de war raakte dat ze moest worden opgenomen in een psychiatrische kliniek. Twee maanden duurde de opname, waarvan enkele weken op een gesloten afdeling, in een isolatiecel. Wat haar precies mankeerde blijft ongewis, de suggestie van suïcidaliteit hangt in de lucht maar blijft onuitgesproken.
Hoe Jeroens ontwikkeling van eenzame jongen naar die behoorlijk sociale coach is verlopen, komt niet aan de orde. En prachtig dat Rico zijn streven naar zelfstandigheid en minder afhankelijkheid van zijn ouders beklinkt met de aankoop van zijn eerste, smetteloos wit opgeknapte etage. Maar hoe helpt die stap tegen de eenzaamheid?
Drie jonge mensen stelden hun ziel open en gaven een inkijkje in hun hoogstpersoonlijke emoties. Maar de film durfde de diepte van en ontworsteling aan hun eenzaamheid niet te doorgronden.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns