Paul Thomas Anderson haalt inspiratie uit Thomas Pynchons Vineland en flikt het weer: One Battle After Another is een meesterlijke actiekomedie waarin Amerika’s geweldcultuur op surrealistische wijze wordt ontleed.
is filmrecensent en schrijft een column over hedendaagse beeldcultuur.
Is er een sterker afrodisiacum dan gevaar en geweld? Niet in Paul Thomas Andersons One Battle After Another, waar een jonge zwarte revolutionair (Teyana Taylor) zichzelf in een driehoeksverhouding manoeuvreert. Aan de ene kant is er de sullige bommenlegger Bob (Leonardo DiCaprio), die tegensputtert als ze seks met hem wil tijdens een aanslag. Aan de andere kant is er een afstotelijke, links-hatende militair Lockjaw (Sean Penn) die hem juist onder dergelijke druk wél omhoog krijgt.
De driehoek seks-wapens-macht: hoe Amerikaans wil je het hebben? Dus past het verhaal perfect in het straatje van regisseur Paul Thomas Anderson. Met zijn oeuvre biedt hij een caleidoscopische, intrigerende visie op de Amerikaanse identiteit. In films die verder in niets op elkaar lijken, behalve dan dat je als kijker nog niet eerder zoiets hebt gezien, behandelde hij onder meer al kapitalisme (There Will Be Blood), porno (Boogie Nights) en religie (The Master). Hier presenteert hij in sneltreinvaart de Amerikaanse geweldsdroom, even ongemakkelijk als over-the-top. Pief paf poef.
Maar dat is pas het overdonderende begin van thriller/actiefilm/satire One Battle After Another. Na het hapsnapperig gemonteerde eerste deel verandert de film van toon. Anderson springt zestien jaar in de tijd en focust het verhaal op Pat – inmiddels een paranoïde, permanent stonede single vader – en diens eigengereide dochter (Chase Infiniti). Hij moet haar uit de handen zien te houden van Lockjaw, daarbij geholpen door een onderkoelde Benicio del Toro.
Dan wordt One Battle After Another helemaal een doldwaze trip door het gepolariseerde Amerika van nu. Anderson baseerde zijn script losjes op Vineland (1990) van Thomas Pynchon en weet nog meer dan in zijn eerdere films het Amerika van precies dit moment te vangen. De humor hopt van plat – drugs, erecties en nonnen die Sisters of the Brave Beaver heten – naar politiek. Daarbij drijft Anderson de spot met iedereen. Van een ondergrondse groep van rijke racistische griezels die zichzelf de Christmas Adventures Club noemt, tot een revolutionair die zich ‘onveilig voelt’ als iemand zijn stem verheft aan de telefoon. Dit eigentijdse portret van Amerika is absurd, grappig en griezelig, door elkaar en tegelijkertijd, omdat het onderscheid tussen complottheorie, parodie en werkelijkheid niet langer te maken valt.
Penn en DiCaprio spelen de betere rollen uit hun carrières. De eerste acteert op en over de rand van kolder, als ijzerenheinige militair Lockjaw die zijn sneuheid verbergt onder een stijf loopje en een zenuwtrek rond de mond – nomen est omen. De laatste weet de film een hart te geven, samen met nieuwkomer Chase Infiniti. Door hun fraaie vader-dochterrelatie weet dit niet te categoriseren One Battle After Another ook te ontroeren.
En – het kán niet op – Anderson verbluft tijdens het hollen en stilstaan nu en dan met onvergetelijke shots: skateboarders die en profile van dak naar dak springen, een groep agenten die selfies maakt met een gevangen revolutionair in een rolstoel, een vrouw in de laatste maand van haar zwangerschap die à la Rambo met een automatisch wapen in het luchtledige schiet.
Zo snel als het begin voorbij raast, zo is er tegen het einde een instant klassieke achtervolgingsscène die voelt als een achtbaan in slowmotion en aldus een duizelingwekkende fysieke reactie oproept. Alleen al voor die ervaring zou je naar de bioscoop moeten.
Actiekomedie
★★★★★
Regie Paul Thomas Anderson
Met Leonardo DiCaprio, Sean Penn, Chase Infiniti
170 min., in 179 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant