Op Kalia Beach zag fotograaf Sandra Mehl tot haar verbazing Israëliërs, Palestijnen en buitenlandse toeristen genieten van hetzelfde strand. Maar alleen de Palestijnse bezoekers weten dat ze op de Westelijke Jordaanoever zijn en niet in Israël.
Door Carlijn van Esch
Fotografie Sandra Mehl
Voor Deena (22) is het niet alleen de eerste keer dat ze de zee ziet, maar ook de eerste keer dat ze ‘gewone Israëliërs’ ziet. Wonend in Nablus op de bezette Westelijke Jordaanoever komt ze alleen Israëlische kolonisten tegen. Ze mag Israël of Gaza niet zonder speciale vergunning binnen. Dit strand, aan de noordwestelijke punt van de Dode Zee, is een van de weinige stranden die voor haar toegankelijk zijn.
Deena uit Nablus, een Palestijnse stad op de Westelijke Jordaanoever.
Andrea uit Turijn en Romi uit Rishon, een kuststad in Israël. Ze hebben elkaar dit voorjaar ontmoet tijdens een vakantie op de Canarische eilanden.
Samuel en Coby uit Berlijn.
Kalia is een illegale Israëlische nederzetting in zone C van de Westelijke Jordaanoever, dat wil zeggen onder volledige controle van Israël. Om hier te komen moeten Palestijnen uren reizen, niet vanwege de fysieke afstand, maar vanwege de vele controleposten en de wegblokkades.
Toch is het voor velen de moeite en de risico’s waard. ‘Hier zijn is als mediteren. We vinden rust en ontsnappen aan de stress van het dagelijks leven’, vertelt Mohamed (23) uit Hebron. ‘Ik weet dat dit strand onder controle staat van de Israëliërs, maar het ligt op ons grondgebied, het is ook van ons.’
Mohamed en Tasneen uit Hebron.
Mwalimu Aaroni Ulaya, een evangelische voorganger uit Tanzania, op pelgrimstocht naar Israël.
Israëlische reservisten Omri en Noa uit Rehovot, een stad ten zuidoosten van Tel Aviv.
Hala uit Nablus.
Voor Israëlische bezoekers en toeristen is het een heel ander verhaal. Vanuit Jeruzalem zoeven ze over 40 kilometer snelweg naar Kalia Beach, zonder te beseffen dat ze Israël hebben verlaten. De route is behangen met Israëlische vlaggen, de bordjes zijn in het Hebreeuws en de souvenirwinkel verkoopt handdoeken met de kaart van Israël waarop de Palestijnse gebieden helemaal zijn weggelaten.
Souvenirshop op Kalia Beach.
Een groepje middelbare scholieren uit de omgeving van Tel Aviv geniet van de mineraalrijke modder in de overtuiging dat ze in Israël zijn en dat alleen Arabische Israëliërs hier mogen komen. ‘Er zijn geen Palestijnen hier, anders zou ik hebben getwijfeld om te komen’, zegt een van hen.
Een groepje scholieren uit Modiin, halverwege Tel Aviv en Jeruzalem.
Het laagste strand ter wereld, 430 meter onder zeeniveau, is voor de Franse fotograaf Sandra Mehl net zo prachtig als surreëel. ‘Israëliërs en Palestijnen zitten naast elkaar, maar toch is er zo veel afstand tussen hen. Ze delen deze plek, maar ze praten niet met elkaar en delen geen momenten. Het zijn vreemden van elkaar.’
Artsen zagen in Gaza een verontrustend patroon: kinderen met een enkele schotwond in hoofd of borst, een teken dat er gericht op ze is geschoten. Dat blijkt uit onderzoek van de Volkskrant, die sprak met de artsen die behoren tot de laatste internationale ooggetuigen.
Voor de oorlog kende de Gazastrook onverwachte plekken van vreugde en ontspanning: boomgaarden, bloemenweides, spelende kinderen. Nu vrijwel alles is verwoest, zijn de beelden van fotograaf Mohammed Zaanoun een herinnering aan wat ooit was.
Ruim 200 Palestijnse journalisten zijn tijdens de huidige Gaza-oorlog tot nu toe door Israël gedood. Dat is meer dan in bijna elk ander gewapend conflict in de geschiedenis. Critici spreken van een oorlog tegen de waarheid. ‘De dood grijpt ons één voor één.’
Source: Volkskrant