is chef-buitenland van de Volkskrant. Hiervoor schreef ze over Afrika, migratie en ontwikkelingssamenwerking.
De erkenning van Palestina als staat is meer dan een symbolische steunbetuiging voor de Palestijnen. Het moet de regering van Netanyahu laten inzien dat het op een uitzichtloze ramkoers zit.
Terwijl Israël in Gaza-Stad zijn genocidale oorlog voortzet en de plannen voor de annexatie van de Westelijke Jordaanoever verder ontvouwt, werd in New York een tot voor kort ondenkbare diplomatieke stap gezet. Een tiental westerse landen, waaronder Frankrijk, Verenigd Koninkrijk, Canada en Australië, zijn in aanloop naar de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties deze week overgegaan tot erkenning van de staat Palestina.
Vorig jaar hebben Spanje, Ierland en Noorwegen Palestina al erkend, maar de meeste traditioneel trouwe bondgenoten van Israël bleven lang terughoudend omdat ze de erkenning van Palestina zagen als het sluitstuk van een tweestatenoplossing.
In de laatste zes maanden, sinds het einde van het staakt-het-vuren en de verheviging van het geweld en de uithongering in Gaza, werd het ook hun duidelijk dat er nooit een diplomatieke oplossing zal komen zolang premier Benjamin Netanyahu in het zadel zit. Integendeel; alles wijst erop dat Netanyahu en zijn ultrarechtse regering uit zijn op de verdrijving van de Palestijnen uit Gaza en de vernietiging van hun leefgebied en cultuur – een etnische zuivering dus.
Met de erkenning van Palestina draaien de landen die het genocidale geweld niet langer kunnen aanzien hun logica om en hopen ze Israël onder druk te zetten om onderhandelingen over een tweestatenoplossing te beginnen.
Volgens de Franse president Emmanuel Macron, die de top in New York samen met Saoedi-Arabië heeft georganiseerd, is erkenning van Palestina juist nodig om van Hamas af te komen, zoals Israël zegt te willen. Het ontmantelen en ontwapenen van Hamas is altijd een voorwaarde geweest voor Israël om de oorlog te beëindigen.
Het idee is dat de Palestijnen met de erkenning van hun eigen staat een toekomstperspectief wordt geboden met een nieuw te vormen bestuur waarvan Hamas geen deel uit mág maken. Nu worden Palestijnen feitelijk in de armen van Hamas gedreven, omdat er geen andere partij is die zich verzet tegen het geweld in Gaza, de bezetting van de Westelijke Jordaanoever en de onderdrukking onder het de facto Israëlische apartheidsregime.
Het feit dat Hamas na twee jaar oorlog vermoedelijk nog evenveel strijders heeft als aan het begin, bewijst dat het geen moeite heeft om nieuwe strijders te rekruteren, ondanks of juist dankzij de 65 duizend doden die inmiddels zijn gevallen.
In reactie op het voornemen van een aantal landen Palestina te erkennen, heeft Israël aangekondigd om de illegale nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever dusdanig uit te breiden dat er van één aaneengesloten Palestijnse staat geen sprake meer kan zijn. Inmiddels wordt zelfs openlijk gepleit voor de volledige annexatie van delen van de Westoever. Daarmee zou voor Arabische buurlanden, die tot 7 oktober 2023 de betrekkingen met Israël juist hadden aangehaald, een rode lijn worden overschreden, zo waarschuwde Saoedi-Arabië maandag.
De regering van Netanyahu zit op een ramkoers die geen enkel uitzicht biedt; niet voor het Palestijnse volk, niet voor de gijzelaars, niet voor de regio, maar ook niet voor de Israëlische bevolking die zo eeuwig omringd blijft door zelfgecreëerde vijanden. De erkenning van Palestina is meer dan een symbolisch gebaar, het is mogelijk de laatste kans op een diplomatiek proces dat al decennia eerder had moeten plaatsvinden. Dat zou Den Haag ook eens moeten inzien.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Source: Volkskrant