Lezersbrieven U schreef ons voornamelijk over twee nieuwsgebeurtenissen: Antifa en de rellen in Den Haag.
De politie botst met demonstranten tijdens een anti-immigratieprotest.
De motie om Antifa op de terrorismelijst te laten zetten (19/9) is onpraktisch, onuitvoerbaar en antidemocratisch . Nederland voert al een halve eeuw een zorgvuldig en redelijk terughoudend contraterrorismebeleid. Deze motie is daarmee een breuk.
De vorm is sowieso al onpraktisch: normaal geven de veiligheidsdiensten een waarschuwing, of worden groepen vanuit de EU of de VN als terroristisch gekenmerkt. Hier vraagt de Kamer nu aan de minister om op politieke gronden een aanwijzingsbesluit te geven, en dus zelf te gaan bepalen wat terrorisme is. Daar had dus in ieder geval over gedebatteerd moeten worden.
Verder is de motie ook niet goed uitvoerbaar. Want ten eerste is Antifa niet één gekende organisatie, ten tweede zijn sommige antifa-groepen en -leden misschien wel degelijk gewelddadig of zelfs extremistisch, maar dat is nog geen terrorisme. De lijn loopt van activisme (legaal) naar extremisme (illegaal en gewelddadig) naar terrorisme.
Bij dat laatste hebben we het over georganiseerd, met voorbedachten rade, op mensen gericht, zwaar geweld, zoals aanslagen. Dus waarom probeert de Kamer iets vast te pinnen als terroristisch dat volgens de AIVD zelf dat (nog) niet is, en dat sowieso diffuus en ongekend is?
Dan is er dus een andere bedoeling in het spel, dat brengt me bij het antidemocratische karakter van de motie. Want rechtse populisten kunnen nu de ongrijpbaarheid van de categorie Antifa gebruiken om vermeende politieke tegenstanders monddood te maken . Terrorisme is immers één van de meest gevaarlijke begrippen in handen van de overheid, want het geeft de mogelijkheid om vergaande maatregelen te nemen. Je kunt op grond van logo’s, vlaggen, contacten mensen als terrorist arresteren, vastzetten en veroordelen, voordat ze geweld hebben gepleegd. Het begrip terrorisme moet je dus heel precies en terughoudend toepassen.
Met deze motie wordt het net veel wijder uitgegooid, waarbij de grens tussen denken en doen, overtuigingen en daden vervaagt, en politieke tegenstanders uitgeschakeld kunnen worden.
Beatrice de Graaf hoogleraar geschiedenis van de internationale betrekkingen
Steeds vaker wordt Antifa geframed als extremistisch of zelfs terroristisch, terwijl de beweging in essentie staat voor het verzet tegen fascisme, racisme en uitsluiting. Dit beeld contrasteert pijnlijk met de realiteit van vreedzame acties wereldwijd.
Daartegenover staat het egoïstische geweld van extreemrechts, zichtbaar in Den Haag en elders in Europa, waar mannen in zwarte hoodies, met rookbommen, vernieling en oude nazi-symboliek, laten zien waar hun ideologie werkelijk om draait: intimidatie, uitsluiting en een verlangen naar autoritair nationalisme.
De vraag is dus niet of Antifa te ver gaat, maar waarom onze samenleving zo weinig weerstand biedt aan de heropleving van ideologieën die we na de Tweede Wereldoorlog nooit meer wilden zien.
Patrick Deckers Berg en Terblijt
Nadat ik de afschuwelijke gebeurtenissen van zaterdag 20 september in Den Haag waar extreemrechts (onder de schuilnaam van ‘hooligans’) zich manifesteerde en onze rechtsstaat en democratie aanviel, nog een beetje op me liet inwerken, las ik de zondagochtend erna in NRC het goede opiniestuk van Ian Kenny (Stemmen in Amerika verstommen uit angst, 20/9)
„Democratie is geen abstract begrip.(…) Democratie is geleefde praktijk: denken, spreken, en handelen. (…) Als woorden zuurstof zijn, dan is stilte verstikking. Zonder moedige spraak stokt het gesprek”, schrijft hij.
Het komt er nu ook hier bij ons echt op aan. Wij allemaal zijn verantwoordelijk voor het volgende hoofdstuk in ons land. Jouw geluid, jouw stem, jouw handelen – het doet er toe. Niet alleen op 29 oktober bij de verkiezingen maar elke dag. Dus ik wil iedereen oproepen: spreek je uit. We hebben alle positieve krachten nodig om ons te verenigen, onze toekomst te bouwen en onze democratie te beschermen.
Misschien is dit wel het moment dat je weer eens nadenkt of je misschien toch lid moet worden van een politieke partij. Veel mensen beseffen niet dat democratische politieke partijen dat partijlidmaatschap echt nodig hebben (zowel financieel als qua inspraak en draagvlak). Laten we niet afglijden naar de door angst verstomde stilte.
Marcelle Hendrickx Tilburg
Een democratisch land moet vreedzaam protest kunnen omarmen. Maar als een urgent maatschappelijk thema als woningnood doelbewust wordt gekaapt door extremisten die het maatschappelijk contract willen ondermijnen, is dat de grens voorbij.
Woningnood lossen we niet op met misleidende slogans of het aanwijzen van zondebokken. En onze rechtsstaat beschermen we niet door de facto fascisten speelruimte te geven.
Dick Kamperman Houten
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Source: NRC