Intimidatie Het hamburgerrestaurant van de student Zuhair Alyousefi (20) in de Haagse wijk Duindorp werd vernield en beklad met White Power-logo’s. De Jemenitische Nederlander sloot de zaak. Wat speelt in de buurt? „De saamhorigheid is hier heel sterk.”
Snackbar M&Z Restaurant in het Haagse Duindorp. De ingegooide ruiten werden afgedekt met spaanplaten.
Onbekenden gooiden meermaals de ruiten in en kalkten racistische White Power-logo’s op de gevel van hamburgerrestaurant M&Z in de Haagse buurt Duindorp. Negen maanden na de opening besloot eigenaar Zuhair Alyousefi, een Rotterdamse mbo-student die vluchtte uit Jemen, begin deze maand te stoppen met het restaurant. Alyousefi (20), die 20.000 euro leende als startkapitaal en een huurcontract voor vijf jaar tekende, verkeert nu in grote financiële problemen. Lichtpunt: een inzamelingsactie van twee vrouwen uit Den Haag leverde inmiddels circa 15.000 euro op.
„Kinderen op fatebikes scholden mij uit voor kanker-Turk en kanker-Bulgaar”, blikt Alyousefi terug aan de telefoon. De vernielingen vonden buiten zijn zicht plaats. De politie doet onderzoek. „Ik vind het raar”, zegt Alyousefi, „dat we in Nederland nog dit soort wijken hebben”.
Het lot van Alyousefi riep in Duindorp herinneringen op aan eerdere incidenten met racisme. Zo vertrok in 2018 de Surinaams-Nederlandse Marina Meubelman uit de wijk, nadat haar woonkamerraam en autoruit werden bewerkt met een bijl, stelde het AD. Aanleiding: ze had tevreden getwitterd over het besluit van de gemeente om Zwarte Piet minder zwart te maken. Na bekladdingen en ingegooide ramen bij Hindoestaanse en Turkse bewoners erkenden de gemeente en woningbouwvereniging Vestia in 2014 dat mensen met een niet-westerse migratieachtergrond inderdaad – zoals Omroep West het omschreef – „stelselmatig” uit de wijk worden „weggepest”.
Duindorp, dat als een soort enclave in U-vorm in de duinen bij Scheveningen ligt, is een gesloten gemeenschap, zeggen de inwoners. Een buurt ‘waar de mensen elkaar nog kennen’. Het aantal mensen met een migratieachtergrond in Duindorp (21,6 procent) ligt volgens statistieken van de gemeente lager dan elders in Den Haag (59,2 procent).
Wanneer Roy Gross in 1995 naar Duindorp wil verhuizen, waarschuwt de woningbouwvereniging zijn inmiddels overleden vrouw. „Ze waren bang dat ik problemen zou krijgen, omdat ik donker ben”, zegt hij.
De nu 76-jarige Gross, geboren in Jakarta, laat in blauw bomberjack en op orthopedische slippers zijn rashondje uit, een shihtzu. Door Gross’ werk aan boord van cruiseschepen op de Holland-Amerika Lijn kende hij al „heel veel” Scheveningers uit de visvaart. De gemoedelijke gesprekken met hun nieuwe buren gingen steevast over het leven op zee, vertelt hij een straat verwijderd van de strandduinen. „Dat is onze binding.”
Ondanks de waarschuwing is de voormalig instructeur in jiujitsu nooit bang geweest. Als kinderen hem uitdagen, zegt hij: „Stuur je vader maar.”
Gross is wel angstig voor de islam en vreest dat Nederland steeds meer moslims krijgt. „Dat hebben jullie niet in de gaten.” Het aantal vijftienplussers in Nederland dat zichzelf moslim noemt, is 6 procent, berekende het CBS afgelopen april.
De PVV-retoriek gericht tegen immigratie vindt weerklank in de buurt. Ruim 59 procent van Duindorp stemde bij de landelijke verkiezingen op de partij van Geert Wilders. Gevolgd door VVD (7,9 procent) en GroenLinks-PvdA (7,4 procent). Circa 75 procent van de 3.449 kiesgerechtigden stemde.
Door gentrificatie – opwaardering van een buurt of stadsdeel – is Duindorp afgelopen jaren veranderd, zegt onderzoeker Luuk Slooter (Universiteit Utrecht). Tussen 2020 en 2024 bracht Slooter achttien avonden door met jongeren in het buurtcentrum. „Als bijvoorbeeld het Sinterklaasfeest verandert, ervaren sommige bewoners gevoelens van verlies en frustratie”, vertelt hij aan de telefoon.
Maar ze zijn ook trots op hun wijk, aldus Slooter. Wie door de Zeezwaluw- of Terschellingsestraat loopt, ziet geregeld naast voordeuren naambordjes hangen met de Scheveningse vlag: drie haringen met drie gouden kronen, daaronder ‘Duindorp’ in sierletters. In een geparkeerde auto hangt een sjaaltje van de lokale voetbalclub Duindorp SV.
„Het dorp” is steeds meer in trek bij mensen met „heel veel andere nationaliteiten”, stelt een oma in een speeltuin, tussen de geitenkooi en het buurtcentrum. Eén kleinkind ligt rustig in de kinderwagen. Het tweede wil graag zijn kunsten in het klimrek tonen. Om „ellende” met buren te voorkomen, wil ze zonder naam in de krant, haar naam is bij NRC bekend.
De vrouw woonde van haar vierde tot haar veertiende in Duindorp. Toen ze later een relatie kreeg met een geboren Duindorper, keerde ze terug. Haar kinderen hebben ook eigen huizen in de wijk gekocht. Dat is niet alle gezinnen gelukt, vertelt ze. Sommige Duindorpse gezinnen wijken uit naar het Westland, omdat ze de duurdere nieuwbouwwoningen, met namen als Green Harbour, niet kunnen betalen. Spijtig, vindt ze.
Vanwege de woningnood worden stevige portiekflats verhoogd met een extra woonlaag. Bewoners van verouderde huizen in de Zeezwaluwstraat vrezen voor sloop. „Wij wonen hier goed. Sloop ons niet. Wij blijven”, valt te lezen op posters.
„Tegenwoordig kennen mensen hun eigen buren niet meer”, vervolgt de oma. „Mijn buren zijn nog steeds dezelfde mensen als twintig jaar geleden.” De „saamhorigheid”, zegt ze, „is heel sterk” in Duindorp. „Als iemand geld nodig heeft voor een behandeling in het buitenland, is het binnen een week geregeld.”
Dat restauranthouder Zuhair Alyousefi is weggepest, vindt de vrouw „heel naar”. Door een klein groepje krijgt Duindorp vaak een slechte naam, stelt ze. „Maar het overgrote deel bestaat gewoon uit normale, werkende mensen met gezinnen.”
Glasscherven in de nu verlaten snackbar, rechts naast de toonbank. Foto Bart Maat
Op het centrale plein in Duindorp treffen bekenden elkaar dinsdagmiddag. Jongeren in trainingspakken passeren op fatbikes. Ouderen sturen hun scootmobielen naar de supermarkt. Een aantal mannen kijkt voor de deur van Eetcafé ’t Tesseltje toe hoe het kozijn van de bovenburen wordt vervangen. In menig vensterbank staat een vuurtoren. „Als je aan m’n kinderen komt, ga ik er met alle plezier 25 jaar voor zitten”, luidt de alternatieve tegeltjeswijsheid op een bordje voor iemands raam in een aangrenzende straat.
„Ik heb geen typische Duindorpse achternaam”, zegt Wouter Visser, terwijl hij het zand van de stoep veegt. Sinds vijf jaar woont hij in de buurt met zijn gezin. „Destijds was het nog te betalen.” Op zijn arm is een makreel getatoeëerd, omdat hij die kleinschalig opvist op de Noordzee. „Ik ben zelf geen ras-Duindorper, dus ik heb eigenlijk geen recht van spreken.”
Maar Visser past zich wel aan. „Ik ga mee in het leventje, het wereldje hierzo.” Hij accepteert naar eigen zeggen meer gezelligheid. Bijvoorbeeld als iemand een tuinfeestje geeft met Hollandse muziek, of vuurwerk wordt afgestoken vanwege een verjaardag. „Als je dat niet accepteert, is het niet leuk om hier te wonen.”
„Als critici alleen kijken naar het racisme dat bestreden moet worden, dan wordt Duindorp in een hokje geduwd”, stelt onderzoeker Slooter. Let ook op de momenten dat jongeren met diverse achtergronden gebroederlijk met elkaar gamen in het buurtcentrum, adviseert hij beleidsbepalers. „Moedig zulke activiteiten ook aan. De grenzen tussen ‘wij en zij’ zijn niet altijd en voortdurend aanwezig.”
Source: NRC