Intervision 2025 Bij het Russische ‘songfestival’ vroeg de Russische popzanger Shaman niet op hem te stemmen. Een geste naar de 21 ‘vrienden’ die meededen aan het muzikale feestje in Moskou. Vassy, de Amerikaanse deelnemer, kwam op het laatst niet opdagen.
In Moskou waren toeschouwers uit 22 deelnemende landen zaterdag aanwezig bij de herintroductie van het Russische ‘songfestival’ Intervision.
Even waande de kijker zich een in verbeterde versie van het Eurovisie Songfestival, toen zaterdag de Cubaanse zangeres Zulema Iglesias Salazar in Moskou het Russische antwoord op het Eurovisie Songfestival opende. Het lied ‘Guaguancó’ was swingend, en na een wankele start zong ze goed. Maar die waan werd spoedig verbroken, want op Intervision 2025, waaraan 22 landen deelnamen, tierden de valse noten welig.
Omdat Rusland na de invasie van Oekraïne niet meer welkom is bij het Eurovisie Songfestival, kwam vanuit het Kremlin in februari het idee het aloude festival Intervidenije (Intervision, de geschiedenis ervan gaat 60 jaar terug) nieuw leven in te blazen. Onderminister Dmitri Tsjernitsjenko van Cultuur was aangesteld als voorzitter van het uitvoerende comité.
Zaterdag was het zover. Naast Rusland deden de BRICS-landen mee, voormalige Sovjetlanden, enkele Zuid-Amerikaanse en Afrikaanse landen, en landen waarmee Rusland nauwe banden onderhoudt: China, Qatar, de Verenigde Arabische Emiraten en Saoedi-Arabië. Ook India en Servië deden mee (waarbij de Servische zanger niet door de voorrondes van het Eurovisie Songfestival zou zijn gekomen). Een Russisch feestje met ‘bevriende’ landen, zij het dat Noord-Korea en Iran ontbraken.
Poetin heette vooraf de kijker welkom en vertelde dat hij cultuur zag als vorm van dialoog en respect. Hij prees de veelheid aan traditionele waarden die werden samengebracht. Minister van Buitenlandse Zaken Sergej Lavrov mocht ook nog even wat zeggen over de openheid van Rusland om andere culturen te vieren.
Een opmerkelijke nieuwe ‘vriend’ die zou meedoen waren de Verenigde Staten, met de in Australië wonende zangeres Vassy. Zij zou B. Howard vervangen, die de VS eerst zou vertegenwoordigen maar door privéomstandigheden niet kon komen. Vassy werd geïntroduceerd met net zo’n pompeuze computeranimatie als de andere landen, maar na de virtuele Vassy – een gigantische cowgirl met glimmende zonnebril tussen wolkenkrabbers – verscheen de echte Vassy niet. „Onvoorziene omstandigheden”, aldus de organisatie; politieke druk vanuit Australië werd gesuggereerd. De Australische regering liet aan Australian Broadcast (ABC) weten zich nergens mee te hebben bemoeid.
Een andere verrassing was dat de Russische kandidaat Shaman, een nationalistische levensliedzanger en aanhanger van Poetin, na zijn optreden aan de jury vroeg niet op hem te stemmen. Hij vertolkte zijn theatrale emo-pop in een zwartleren pak zoals Elvis Presley had toen hij nog cool was. Shaman zorgde er zo in elk geval voor dat de stemronde spannend werd; vooraf twijfelde namelijk vrijwel niemand eraan dat hij met de eer zou gaan strijken – en als hij verloren had, was dat een afgang geweest voor Poetin. Shamans oproep was een offer voor geloofwaardigheid, sjiek despotisme als het ware.
Het zangfeest stond dus in het teken van tradities en diversiteit aan culturen. De invulling daarvan was nogal plat: de meeste landen presenteerden hun folklore die wel vaker wordt verward met traditie. Zangers stonden in klederdracht op het podium en de nummers van zowel Madagaskar als Zuid-Afrika klonken als outtakes van The Lion King-musical, compleet met safaribeelden en zonsondergangen op de achtergrond.
Ook de Chinese bijdrage was even doorbijten. Wang Xi zong een nummer dat klonk als R&B van TLC in een K-popverpakking, gezongen met de stem van Elvis in zijn nadagen, ook al in zwart leer gehuld.
Egypte was op zoek gegaan naar een eigen Rick Astley, Venezuela had een opgevoerde Ricky Martin gevonden. De Braziliaanse zangeres wekte met haar gehup en vlagvertoon de indruk net uit een pro-Bolsanarodemonstratie te zijn gekomen. En bij Kazachstan moest een dansend kind de boel afleiden van de valse noten. Viel er dan niets te genieten? Na Cuba kwamen eigenlijk alleen Colombia en Qatar met nummers die je nog wel een keer wilt horen.
Was het gebrekkige techniek of gebrek aan talent? Hoe dan ook: het was dankzij Rusland zelf compleet onvoorspelbaar wie zou winnen. Het werd Duc Phúc uit Vietnam, die met zijn act Rufus Wainwright naar de kroon wilde steken, maar hij raakte verstikt in zijn eigen emoties. Met een traditionele nón lá-hoed op zijn hoofd en gehuld in geborduurd gewaad was hij een toonbeeld van folklore, en hij zong alsof kunst puur lijden was. Dat pakte dus goed uit. Vietnam hoeft volgend jaar niet het Intervision 2026 te organiseren, dat zal Saoedi-Arabië doen. Zou dat land meer dan 22 wereldwijde ‘vrienden’ hebben?
Source: NRC