Popmuziek Het legendarische album Buckingham Nicks uit 1973 van Lindsey Buckingham en Stevie Nicks wordt opnieuw uitgebracht. De plaat leidde tot hun grote succes bij Fleetwood Mac.
Stevie Nicks (links) en Lindsey Buckingham voor de hoes van hun album Buckingham Nicks.
Hoeveel tragiek kan er schuilgaan in één (iconische) foto?
Een jong en bloedmooi koppel kijkt recht in de camera. Ze zijn allebei naakt, of in ieder geval topless. Hij heeft een zelfverzekerde blik, een lange bos krullen en meer haar op zijn borst dan in het vlassige snorretje op zijn bovenlip. Zij verschuilt haar lichaam achter het zijne en loert met grote ogen dromerig in de lens. Aan één oor hangen veren die haar hals bedekken.
Het lijkt een reclameposter voor de Summer of Love, of in ieder geval voor jeugdige onschuld en zorgeloze liefde. En dat zou zomaar kunnen: de twee hebben elkaar leren kennen in de buurt van San Francisco in 1966 toen ze samen ‘California Dreamin’’ zongen, de hippiehit van The Mamas & the Papas. Ondanks de bescheiden successen die ze daar met hun latere folkbandje Fritz beleefden (als voorprogramma van onder meer Jefferson Airplane, Janis Joplin en Jimi Hendrix) zijn ze met zijn tweeën naar Los Angeles getrokken om het daar te gaan maken als duo.
Vandaar deze foto. Die staat op de hoes van de plaat waarmee dat moet gebeuren (en die vrijdag na ruim vijftig jaar opnieuw is uitgebracht en voor het eerst is te horen op streamingdiensten): Buckingham Nicks. Daarmee willen Lindsey Buckingham (de man) en Stevie Nicks (de vrouw) laten horen dat één plus één drie is; dat ze met hun hartstocht, doordachte liedjes, poëtische teksten en tweestemmige samenzang de wereld kunnen veroveren.
Aan hun ambitie en inspanningen ligt het niet. Ze zijn naar de legendarische Sound City Studios getrokken en hebben daar de beste sessiemuzikanten laten aanrukken, onder wie de drummer en bassist van Elvis. Nicks ademt liedjes, elke dag één, die virtuoze gitarist, meesterarrangeur en überperfectionist Buckingham eindeloos binnenstebuiten keert, maar toch altijd weer weet te vervolmaken. Ze tillen elkaar op en laten hun stemmen om elkaar heen dansen. Ze lijken – net als op de hoes – een ideale twee-eenheid te vormen.
Nicks en Buckingham live, datum onbekend. Foto Richard E. Aaron/ Redferns
Maar schijn bedriegt. Want eigenlijk ging het bij die foto al verkeerd. Speciaal voor de sessie heeft Nicks een nieuwe blouse gekocht, en daar maar liefst 111 dollar voor neergeteld. Halverwege de sessie vraagt de fotograaf of ze die wil uittrekken. Ze was „best preuts”, zou Nicks jaren later bekennen in het Engelse tijdschrift Mojo. „Ik had niet banger kunnen zijn als ze me hadden gevraagd om van een voortrazende trein te springen.”
Maar dan heeft ze even buiten haar partner gerekend: „Lindsey zei: ‘Kom op zeg, dit is kunst, doe niet zo kinderachtig!’ Ik dacht: wie ben jij? Ken je me dan niet? Ik kreeg geen adem. Maar ik deed het omdat ik me voelde als een rat in de val.”
Die dwingende rolverdeling is sowieso problematisch. Want tijdens de opnames moet het koppel zijn uiterste best doen het hoofd boven water te houden. Nicks scharrelt de kost bij elkaar door met haar aftandse auto – die niet meer in zijn achteruit kan – naar allerlei rotbaantjes te rijden: ze werkt als serveerster en poetsvrouw (en poetst zelfs het huis van hun producer Keith Olsen). Terwijl zij zich staat uit te sloven, doet Buckingham niks. Of nou ja, hij schaaft thuis aan zijn gitaartechniek. Dat hebben ze nu eenmaal zo afgesproken.
Die ongelijkheid sijpelt door in de liedjes waarin de twee elkaar rechtstreeks hartenkreten toezingen alsof er geen luisteraars bestaan. „I come running down the hill. You’re fast, you’re the winner”, zingt Nicks in ‘Long Distance Winner’. In het couplet van ‘Frozen Love’ antwoordt Buckingham: „You may not be as strong as me and I may not care to teach you. It may be hard to keep up with me.” Ga maar vast, vervolgt hij in het refrein, ik haal je toch wel in. „If you go forward, I’ll meet you there.” In het tweede couplet gaat de relatietherapie verder. „There’s no beginning over”, verzucht Nicks. „You are not happy, but what is love? Hate gave you me for a lover.”
Buckingham Nicks verschijnt op 5 september 1973. Ondanks al het gekissebis – of misschien wel juist: dankzij – heeft hun liefde standgehouden.
Maar de plaat flopt.
Alleen: dat geeft niets. Want ook al zal het album het grote publiek nooit bereiken, via een omweg wordt het duo alsnog wereldberoemd. Als Mick Fleetwood langskomt in Sound City omdat hij op zoek is naar een geschikte studio voor zijn befaamde Britse rockband Fleetwood Mac laat producer Olsen apetrots ‘Frozen Love’ horen. Het nummer blaast de drummer van zijn sokken: hij heeft niet alleen de perfecte plek gevonden om op te nemen, maar ook een geniale gitarist die hij meteen wil inlijven. Prima, reageert Buckingham, maar alleen als packagedeal: Stevie gaat mee.
Fleetwood Mac, met John McVie, Lindsey Buckingham, Christine McVie, Stevie Nicks, Mick Fleetwood. Foto Fin Costello/Redferns
„Het was een droom die uitkwam”, aldus Nicks. „Ondanks alle nachtmerries.” Want afgezien van het monstersucces dat zou volgen, belanden ze samen in een maalstroom van wanhoop, woede, liefdesverdriet en haat. Was Buckingham Nicks nog openbaar beleden biecht met hoop op verzoening, het fameuze Fleetwood Mac-album Rumours (1977) wordt een bloedig oorlogsverslag vanuit de loopgraven van stukgelopen liefde. Tijdens de opnames ontploft zowel de relatie tussen Buckingham en Nicks als het huwelijk tussen zangeres Christine en bassist John McVie.
„We waren er allemaal in onze slechtst mogelijke toestand”, zei Nicks er achteraf over in de docuserie Classic Albums. „Maar we maakten de allerbeste muziek ooit.”
Het laatste boekennieuws met onze recensies de interessantste artikelen en interviews
Source: NRC