Greenkeeper Ro Wempe (bijna 63) opent de deur van de golfbuggy. Zijn gast mag instappen. Samen rijden we over golfbaan Tespelduyn, bij Noordwijkerhout. Ro vindt het jammer dat het miezert. Dan komt de pracht van de plek niet mooi tot z’n recht. Als het helder is kun je hier vanaf het hoogste punt Amsterdam zien liggen! En daar Den Haag. Hij wijst. En dáár de duinen langs de Noordzee. Je kunt hier heel mooi golfen.
Maar we zijn er niet om te golfen. Ro Wempe nam afgelopen week plotseling ontslag als hoofdgreenkeeper en ik wil weten waarom. Want hij doet het werk al 35 jaar en vindt het fantastisch. Met twee collega’s onderhoudt hij vijf dagen in de week de 9-holes baan. Als hij erover vertelt, glimmen zijn helblauwe ogen.
Waarom dan zat het hem opeens tot hier? Hij houdt zijn hand horizontaal net boven zijn neus. Dat ging zo. Hij was aan het werk op de maaimachine. Een golfer had lak aan een van de belangrijkste regels binnen het golf: greenkeepers hebben altijd voorrang. Hij sloeg af. De keiharde kunststof bal vloog met 200 kilometer per uur over Ro’s hoofd. Geëmotioneerd en boos sprak hij de man aan: weet je wel hoe gevaarlijk dit is?
„Ik sla toch langs je heen?”
Gevaarlijk golfgedrag komt te vaak voor, en Ro krijgt nooit excuses. Soms zeggen ze niets. Toen hij een dame aansprak op haar gevaarlijke gedrag, zei ze: „Ik praat niet met arbeiders.”
Dat dédain raakt hem. Het is net alsof ze je niet als mens zien.” Hij vraagt dan wel: „Als ik een golfer was geweest, had je dan ook afgeslagen?” ?
„Natuurlijk niet.”
Afgelopen week was het klaar. Ik stop ermee, zei hij in het maandelijks overleg met de drie greenkeepers, de manager golf en de directeur van het landgoed en golfbaan. Hij voelde zich te lang niet meer veilig op de baan.
Hij had buiten directeur Peter Duivenvoorde gerekend. Iedereen is welkom op Tespelduyn, verklaart Duivenvoorde, maar je hebt je netjes te gedragen. Als die steeds kortere lontjes en verhuftering van de mensen ervoor zorgen dat zijn oudste en meest ervaren greenkeeper het bijltje er bij neergooit, waren ze nog niet klaar met hem.
Golfen is een vrijetijdsbesteding, zegt Duivenvoorde bij een espresso, in zijn met zandkleuren ingerichte restaurant. Je doet het voor de lol. Als je dan zo veel haast hebt dat het onveilig voor anderen wordt, heb ik je hier liever niet.
Drie dagen ging de baan dicht. Het sloeg in als een bom. Strafte hij zo niet álle goedwillende, nette golfers? Klopt, zegt Duivenvoorde. Hij had geen keus.
Reacties kreeg hij uit het hele land. Van greenkeepers die incidenten niet meer melden omdat er geen beginnen aan is. Maar ook uit andere sectoren. In supermarkten, in ziekenhuizen, in scholen, overal kennen ze de opgefokte standjes.
Rust kan je redden, zou Duivenvoorde tegen hen willen zeggen. Het is zijn lijfspreuk. Het staat op een tegeltje.
Ro Wempe is weer aan het werk. Alle golfers houden zich keurig aan de regels. „Ik ben benieuwd hoe dat over drie maanden is”, grijnst hij. Kreeg hij excuses van de golfers die zich misdroegen? Nee. Ro koestert geen wrok. Zijn moeder zei altijd: kwaad worden is menselijk. Kwaad blijven is des duivels.
Source: NRC