Medemenselijkheid
Dit is het dagelijkse commentaar van NRC. Het bevatmeningen, interpretaties en keuzes. Ze worden geschreven door een groepredacteuren, geselecteerd door de hoofdredacteur. In de commentaren laat NRC zien waar het voor staat. Commentaren bieden de lezer eenhandvat, een invalshoek, het is ‘eerste hulp’ bij het nieuws van de dag.
Ernstig zieke of gewonde kinderen uit Gaza helpen: andere Europese landen, zoals het VK, België, Frankrijk, Ierland, Luxemburg, Griekenland, Italië, Malta, Roemenië, Noorwegen, Spanje en Zwitserland, doen het al. Zij halen de Palestijnse kinderen op, bijvoorbeeld uit Egypte, en bieden hun de zorg die zij nodig hebben en waar zij volgens de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens recht op hebben.
Het is een rijtje waarin Nederland zou moeten willen staan, en in andere tijden, toen barmhartigheid nog heel gewoon was, zou het zich daar ook meteen in hebben geplaatst. Dit dubbel-demissionaire kabinet kan zich er vooralsnog echter niet toe brengen en weet zich in deze onwillige houding bovendien gesteund door een meerderheid van de Tweede Kamer. Tijdens een hoofdelijke stemming stemden 71 Kamerleden vóór het in Nederland behandelen van Palestijnse kinderen die voor kanker behandeld moeten worden of snel een amputatie nodig hebben; 72 volksvertegenwoordigers stemden tegen.
Het gaat de laatste tijd over het extreme gebrek aan vertrouwen in de politiek. De weg naar herstel daarvan loopt via de herontdekking van vrij basale principes als medemenselijkheid en empathie. Kabinet en Kamer zouden daarbij inspiratie kunnen putten uit Nederlandse zorginstellingen, die, zo blijkt uit een rondgang van NRC, aangeven dat ze zieke kinderen niet alleen willen opvangen, maar dat ook kunnen. Volgens een ruwe berekening kunnen zij zonder dat dit ten koste gaat van de zorg voor Nederlandse kinderen per direct (‘binnen enkele dagen’) tientallen Gazaanse kinderen helpen.
Waarom wil het kabinet dit niet? De barmhartigheid lijkt het af te leggen tegen electorale overwegingen. Met de kinderen komen ook ouders mee, of andere volwassen begeleiders. Dat uitleggen aan kiezers wordt kennelijk te moeilijk gevonden. Net als in het migratiedebat wordt in Den Haag liever gesproken over ‘opvang in de regio’ – het kabinet wil hier 25 miljoen euro voor vrijmaken. Het is een troebel concept, omdat er mee wordt gesuggereerd dat landen ‘in de regio’ nog best wel in staat zouden zijn om meer te doen. Dat is wensdenken. Van alle Gazanen die tot nu toe zijn geëvacueerd, kinderen en volwassenen, wordt 97 procent al opgevangen in omliggende landen. Aan die landen vragen om nóg meer te doen, is simpelweg onredelijk.
Het Egyptische zorgsysteem heeft niet alleen geen capaciteit meer, maar beschikt ook niet altijd over voldoende infrastructuur of expertise voor de soms complexe verwondingen of aandoeningen van deze patiënten. Dat is niet even op te lossen door geld of artsen te sturen. Bovendien dreigen de evacuaties vast te lopen door het gebrek aan opvangmogelijkheden in omliggende landen. Volgens schattingen kunnen rond de vierduizend jonge patiënten hierdoor momenteel al niet weg uit Gaza.
De druk vanuit Europa op Israël neemt toe, het land raakt steeds verder geïsoleerd en deze week concludeerde een VN-commissie na twee jaar onderzoek dat er, zoals door wetenschappers al eerder werd geconstateerd, inderdaad een genocide tegen de Palestijnse bevolking gaande is. De Israëlische regering lijkt het weinig te kunnen deren, want juist deze week werd een nieuw offensief ingezet tegen Gaza-Stad. Het stemt opnieuw machteloos. Reden te meer om voor de kinderen van Gaza in ieder geval wél iets te doen. Electorale overwegingen zouden hierbij geen rol mogen spelen.
Source: NRC