De milieustraat is iedereen z’n happy place. Dat weet ik zeker. Hij is gratis, je bent met iets goeds bezig – hier moet ik mezelf meteen even onderbreken, want het woord ‘milieustraat’ helpt natuurlijk bij dat goeie gevoel over jezelf, terwijl het tegelijkertijd nergens op slaat. Want: waarom ben je milieuvriendelijk als je een plastic poppenwagen en een oude mixer weggooit? Oké, misschien is het sympathieker dan het hele gebeuren uit het raam gooien, gewoon recht op straat. Maar ontzettend ‘milieu’ is het nou ook weer niet.
Hoe dan ook, door het woord milieu in milieustraat kun je jezelf in ieder geval half wijsmaken dat je goed bezig bent, en op een andere manier ben je sowieso goed bezig: je flikkert dingen weg, je maakt ruimte in je huis, je ruimt op.
Wegflikkeren is een activiteit die je op weinig plekken zo perfect kunt uitvoeren als in de milieustraat. Je komt er, bijvoorbeeld, met een achterbak vol onderdelen van je oude, afgelegde bank, of een achterbak vol oude bakstenen, en die flikker je, met kracht, vanaf een afstandje, want ze moeten vaak een nogal diepe bak in, in de container. Niemand, maar dan ook niemand, zal kunnen zeggen dat dat geen heerlijk gevoel geeft.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Dan is er nog de sfeer van orde die er in een milieustraat heerst. Er lopen mannen in hesjes rond, en die vertellen je waar het hout heen moet, en het karton, de bakstenen, je oude broodrooster. Deze zelfde mannen zorgen, want zo zijn mensen nu eenmaal, dat er met al die oude troep soms ook iets kunstzinnigs gebeurt.
Zo is er bij de milieustraat bij mij in de wijk een container waar de medewerkers soms weleens dingen aan hangen. Een oude, grote teddybeer hangt daar bijvoorbeeld als een tijd, als mascotte van het milieu (of van afval). Ook hangt er op die container, en dat vind ik heel treffend, al heel lang zo’n bord met Intratuin-poëzie, zo’n bord waarop staat ‘In dit huis/Leven wij/Hebben wij plezier/Maken wij fouten’, en dat in zeventig verschillende en toch allemaal even afschuwelijke lettertypen. Dat bord hangt er als waarschuwing, denk ik: ‘Koop dit bord nooit. Het eindigt in de milieustraat.’ Het is ook een geavanceerde vorm van humor dat dat bord aan een container vol grofvuil hangt.
Recentelijk was ik samen met mijn klusjesman in de milieustraat om bakstenen uit een gesloopt muurtje in mijn huis weg te flikkeren. We waren al een eind op weg met flikkeren, toen een van de milieustraatmannen tegen ons zei dat we de verkeerde container hadden. Want deze stenen waren niet van steen, maar van gips.
We moeten ze er allemaal uithalen, weer inladen, naar een andere bak rijden, en ze daar in flikkeren.
Zelfs dat was geweldig.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant