De hondenrenbaan in Rotterdam moest plaatsmaken voor voetbalclub Excelsior. Volkskrantfotograaf Arie Kievit volgde de laatste wedstrijddag.
Door Pay-Uun Hiu
Fotografie Arie Kievit
Het was een hondenveldje, maar niet zomaar een hondenveldje. Het was een gespecialiseerde hondenrenbaan, met leemzand – het allersnelste en allerzachtste zand, dat niet stuift – en ruime bochten van ongeveer 50 graden zodat de honden er niet uitvliegen.
Was.
Op 3 augustus hebben de honden hun laatste wedstrijd gerend op de Windhonden Renbaan Zuid-Holland aan de rand van Rotterdam, het thuishonk van Windhonden Renvereniging Zuid-Holland. Een van de grondleggers van deze baan, in 1988, was Fred Poot. Via vrienden was de nu 84-jarige Rotterdammer in aanraking gekomen met de sport en hij kreeg er zoveel aardigheid in dat hij zelf een hond kocht, en bovendien zijn dochter Sandra Poot en kleindochter Nikkie Feijtel besmette met het renhondenvirus. Zo’n hond rent namelijk niet alleen maar, hij wordt ook deel van de familie en die familie trekt elk weekeinde naar de baan, voor de trainingen, de wedstrijden en het onderhoud. De kantine, de tribune, de starthokken. Allemaal werk van de vrijwilligers van de vereniging.
Honden, kinderen, de spullen voor de honden, camper, tent, speelgoed – het gaat allemaal mee. Lekker buiten, samen met de andere hondenfamilies van de club, of van bezoekende clubs. ‘Het is het hele leven eromheen’, zegt Nikkie Feijtel. Ze heeft zelf zeven honden; greyhound Ivy en zes whippets (Toetsie, Papi, Oepie, Pidi, Dani en Shany). Ja, ze hebben wel chique wedstrijdnamen. Papi (9 jaar), nu met pensioen maar twee keer Europees kampioen, rende onder de naam Twirlwind Natalia Klytsjko. ‘Ja, dat is dus niet zo handig als je je hond even wilt roepen’, zegt Feijtel.
Maar die gemoedelijke wekelijkse samenscholing in de combinatie van sport, familiebijeenkomst en dierenliefde is op de Hazelaarweg in Rotterdam dus verleden tijd. De gemeente besloot dat het terrein geschikter is voor een professionele sportclub en nu komt er een trainingscomplex voor de voetballers van Excelsior. Vlak na de laatste race op de 480 meter – die overigens werd gewonnen door Best Grey Crash Bandicoot oftewel greyhound Ivy – werd de renbaan ontmanteld.
‘Nu wachten we tot er weer iets op ons pad komt’, zegt Feijtel, maar tot nu hebben ze nog geen nieuwe locatie en trekken ze zelf met het hele hebben en houwen van baan naar baan. Want dat rennen zit niet alleen bij de honden, maar ook bij hun baasjes in de genen.
Waarom spenderen sommige hobbyisten zoveel tijd, liefde en geld aan een zeeaquarium? Fotograaf Corné Sparidaens, die zichzelf herkent in deze mensensoort, ging op zoek naar antwoorden op die vraag.
In een welvarend land als Nederland wordt veel voor lief genomen. Fotograaf Marcel van den Bergh en redacteur Olaf Tempelman reizen door het land om te laten zien hoe buitengewoon het gewone kan zijn.
Duitsland, bij uitstek het land van bier, kampt anno 2025 met kelderende consumptiecijfers. Fotograaf Marcel van den Bergh besloot de wegkwijnende biercultuur in beeld te brengen en stuitte op een bijzondere wedstrijd: de Kastenlauf in Hanau.
Source: Volkskrant