Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Op Vinted had iemand geboden op iets wat ik te koop heb staan. Hoewel het niet een denderend bod was, accepteerde ik het. Daarna hoorde ik niets meer van de bieder. Dit was de zoveelste keer. Waarom, in godsnaam, bied je op iets als je het vervolgens toch niet koopt?
De maat was vol. Bloeddorstig klikte ik door naar het profiel van de bieder en bood op een willekeurig paar schoenen dat hij te koop had staan. Daarna ging ik naar het profiel van iemand anders die ook op iets van me had geboden en was verdwenen en bood op een spijkerbroek die ik niet wilde hebben. Zo ging ik even door.
Michelle Obama zei eens: ‘When they go low, we go high.’ Ik vind dat een geweldig aforisme, maar ben zo vrij geweest het iets aan te passen: ‘When they go low, we do our utmost best to try and go even lower.’
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Dat ik een klein, rancuneus mens ben, weet ik al langer dan deze Vinted-zenuwinzinking. Er is niet veel voor nodig om op mijn almaar uitdijende zwarte lijst terecht te komen. Veruit de meesten die erop staan zullen zich van geen kwaad bewust zijn.
Althans, ik neem aan dat de bestuurder van de Spaanse auto, die me de afgelopen zomervakantie tegemoetkwam op een smalle weg, waarna ik achteruit moest, om in een bocht te wachten tot hij was gepasseerd en hij me daarvoor níét bedankte, geen idee heeft dat ik nog steeds fantaseer over omkeren en de achtervolging inzetten.
Wie graag een plekje op de lijst wil, moet me vooral negeren. Zoals de ‘multidisciplinair manager’ die nooit reageerde op mijn vriendelijke mail waarin ik hem vroeg of hij een keer een kop koffie met me wilde drinken.
Of de mensen met wie ik wil afspreken en die nog niet weten wanneer ze kunnen en dan zeggen dat ze van zich laten horen en dan niets meer van zich laten horen. Of mensen op Instagram die niet reageren als ik iets tegen ze zeg. Of iemand met wie ik ooit samenwerkte, met wie ik gezamenlijke vrienden heb en samen mee op verjaardagen heb gestaan, maar als ik hem tegenkom in de sportschool doet alsof ik niet besta.
Ik weet het: wrok koesteren is ongezond. En je moet er boven staan, blablabla. Maar soms is het gewoon lekker om je in rancune te wentelen als een varken in zijn eigen stront. Sommige mensen luisteren naar beukende techno tijdens het hardlopen; ik denk aan een tweetje van jaren geleden waarin iets lelijks over me werd gezegd – en aan de schijnheilige gutmenschen die dat tweetje dan weer leuk vonden. Slecht voor m’n hart, goed voor m’n persoonlijke records.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant