Lezersbrieven U reageerde op een lezersoproep naar aanleiding van de AvroTros en het Songfestival en op het controversiële concert van Bob Vylan in Paradiso.
Een jaar te laat, maar het enige juiste besluit van de AvroTros! Een besluit dat navolging verdient en tot de gewenste discussie en verder voortschrijdend inzicht zal leiden. De signaalfunctie van sport en cultuur maakt boycots zichtbaar en goed uitvoerbaar. En is daardoor effectiever dan bijvoorbeeld het blokkeren of bevriezen van goederen en geld. Het is bovendien de enige consequente stap (denkend aan Rusland) en historisch bewezen effectief tegen op apartheid gebaseerde regimes (denkend aan Zuid-Afrika). Nu hopen dat de cultuur- en sportsector durft te volgen, de KNVB bijvoorbeeld. Dat sport niet politiek is, gaat niet meer op zodra er grenzen overschreden worden. Waar die grenzen liggen is een interessante vraag. Of die grens bij aanhoudend genocidaal geweld en systematische eliminatie van journalisten is overschreden, dat staat voor weinigen nog ter discussie.
Pim Huis in ’t Veld Wenen
Ik ondersteun de stellingname van de AvroTros van harte. Er zijn in deze tijd geen apolitieke evenementen, maar er is wel een morele werkelijkheid. In die werkelijkheid moet iedereen eigen grenzen definiëren. De grens die hier wordt getrokken is de enige juiste als genocide en de aanval op persvrijheid niet in je normenkader past.
Pascal Heynen Diepenveen
Een volstrekt begrijpelijke en principiële keuze om niet deel te nemen aan dit liedjesfestijn zolang Israël zich met zijn militaire optreden in Gaza en de toenemende repressie op de Westelijke Jordaanoever volledig buiten de internationale rechtsorde plaatst. Het is een misvatting te denken dat het festival apolitiek zou zijn. Cultuur is per definitie politiek en vormt een wezenlijk onderdeel van de soft diplomacy binnen het buitenlandse beleid – ook dat van Nederland. Wanneer het demissionaire kabinet nalaat hier stelling in te nemen, is het op z’n minst opmerkelijk dat een nogal burgerlijke publieke omroep als de AvroTros deze leemte probeert op te vullen.
Ruben Smit Amersfoort
De beslissing van AvroTros om niet mee te doen aan het Songfestival als Israël ook meedoet, is een schande die Nederland als land meetrekt. De voornaamste reden is dat het Songfestival om een wedstrijd moet gaan waar muziek uit alle landen vertegenwoordigd mag zijn, ondanks hun politieke aard. Ook Rusland zou zo bezien mee mogen doen. Het gaat om de zang, muziek en de artiesten. Waar blijven we als we het mogen meedoen aan sport-, muziek- en wat voor wedstrijden ook, gaan beoordelen op basis van de gedragingen van de leiders van landen?
Wim Schuurman Hattemerbroek
Het is dan beter dit gehele evenement af te schaffen, daar het al jarenlang politiek getint is. Zeker als het gaat over het stemmen. Afschaffen, deze peperdure poppenkast.
Jaap van Duin Noordwijk
Wat een avond vol muziek en expressie had moeten zijn, werd een podium voor dreigende en polariserende uitspraken.
Zanger Bobby Vylan noemde specifiek activist Charlie Kirk een „piece of shit” en riep „fuck de fascisten. Ga ze vinden op straat.” Dit soort uitingen overschrijdt de grenzen van vrijheid van meningsuiting, omdat ze kunnen worden opgevat als een oproep tot geweld.
In Nederland kunnen autoriteiten optreden: het OM, gemeenten en instellingen zoals de Joodse Gemeente Amsterdam kunnen aangifte doen. Cultuurhuizen en podia dragen een verantwoordelijkheid: artistieke expressie is belangrijk, maar mag nooit leiden tot intimidatie of oproepen tot geweld.
Amsterdam moet duidelijk zijn: geen geweld, geen haat, geen antisemitisme. Vrijheid van meningsuiting is fundamenteel, maar stopt waar haat begint.
Geke van der Sloot Urk
Afgelopen zaterdag trad Bob Vylan op in Paradiso. Rob Jetten noemde het publiek „compleet gestoord”, BBB wilde de „haatprediker” het land uitzetten en volgens het Centraal Joods Overleg riep hij op tot „opnieuw een pogrom in de straten van Amsterdam”. Het CIDI noemde Paradiso „medeplichtig” en de PVV wilde de zaal sluiten.
Draagt Bob Vylan bij aan een constructieve discussie? Zeker niet. Hebben ze de wet overtreden? Goed mogelijk. Maar het is aan het OM en de rechter om dat te bepalen. Politici en belangenorganisaties hadden hun afkeuring kunnen uitspreken en het oordeel verder aan de rechter kunnen laten. In plaats daarvan kozen ze voor grote woorden en dreigende taal. Zo groeide een incident uit tot landelijke ophef, met felle reacties op sociale media en nog meer polarisatie in een debat waarin nuance toch al zeldzaam was. Juist wanneer een ander de discussie op scherp zet, is kalmte nodig. Van politici en maatschappelijke organisaties mag je verwachten dat zij die bewaren.
Michel Vollebregt Groningen
Source: NRC