Er was dit weekend het nodige te zeggen en te doen omtrent optredens van het Britse punkduo Bob Vylan in Nederland. Lezers van de Volkskrant reageren op de ophef.
Of ze te ver gaan zal een rechter duiden, maar we moeten niet vergeten de uitspraken van punkduo Bob Vylan te zien in de context van het voortdurend en zeer schokkende geweld tegen Palestijnen.
Hidde de Vries, Rotterdam
Gijsbert Kamer noemt het een concert in feeststemming. Een opgehitste menigte die diverse mensen dood wenste kon kennelijk de pret niet drukken. Luguber feestje!
T.W. Sleeuwenhoek, Zuidplas
Over de auteur(s)
Dit zijn een ingezonden bijdragen, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Zaterdagmiddag las ik met tranen in mijn ogen de Volkskrant. Artsen vertelden over de ongekende gruwelijkheden die ze in Gaza zagen. Over de vele kinderen die door sluipschutters zijn doodgeschoten, over de amputaties die ze uitvoerden zonder pijnmedicatie.
Op zaterdagavond stond ik in een concertzaal vol mensen die het zat zijn. Mensen die zich even machteloos voelen als ik. Het publiek scandeerde ‘free Palestine’, en zowel de artiest als het publiek spraken andere, harde woorden. Waarbij de woede en onmacht groter waren dan de nuance.
Bob Vylan deed wat ze altijd doen: hun rauwe, ongefilterde nummers afwisselen met speeches over hun rauwe, ongefilterde boosheid over de staat van de wereld. Zanger Bobby Vylan sprak over de anti-immigratie demonstratie in Londen diezelfde dag, waar meer dan 100 duizend mensen naartoe kwamen. De Britse, zwarte artiest riep mensen op om de straat op te gaan tegen fascisten en zionisten, ‘because it’s a sweeping trend happening all around the world’.
Het verschil met andere punkconcerten en eerdere optredens van Bob Vylan waar ik ben geweest: er waren journalisten in de zaal – niet om de muziek te bespreken, maar om te noteren welke omstreden uitspraken er werden gedaan. En prompt verschenen er artikelen die woorden uit hun verband rukten en de concertzaal afschilderden als een haard van extremisme. Geen woord over de context: over de bedreigingen tegen Paradiso voorafgaand aan het optreden, of over de gruweldaden in Gaza waar de woede van de band en het publiek een reactie op was.
En zo ging er weer een weekend voorbij waarin het belangrijkste nieuws niet Gaza was, maar een band die een publiek van gelijkgestemden toesprak. Een band waarvan iedereen al lang weet dat ze links, rauw en ongenuanceerd zijn en graag tegen de gevestigde macht aanschoppen. Precies zoals punk hoort te doen.
Dat de krantenpagina’s zich vulden met verontwaardiging over een paar zinnen in een concertzaal, zegt uiteindelijk meer over ons land dan over de artiest. We praten liever over wat er wel en niet gezegd werd in Paradiso, dan over een genocide in Gaza.
Inge van de Brug, Amersfoort
‘Death, death to the IDF’ schijnt niet te kunnen. Het is niet chique. Misschien is deze beter: ‘Death, death by the IDF’. En dat dan 60 duizend keer.
Gerard Mensink, Zeist
Het is toch op zijn zachtst gezegd opmerkelijk dat de ophef over de teksten (net op, onder, danwel over de grens van het betamelijke) van de rappers Bob Vylan bijna groter is dan de ophef die de aanhoudende moordpartijen van het Israëlische IDS in Gaza oproept. Gelukkig heeft recht (op vrije meningsuiting als artiest) en ‘gezond verstand’ van het management van Doornroosje gezegevierd en mag het geluid van Bob Vylan in Nijmegen gehoord worden.
Jan Lantink, Nijmegen
Bob Vylan had het beter wat subtieler kunnen aanpakken om zijn punt te maken. Bijvoorbeeld door te schreeuwen: ‘Willen jullie meer of minder Israëlisch leger?’ Dan had zijn publiek mooi terug kunnen schreeuwen: ‘Minder, minder, minder.’ Ook opruiend, ook een garantie voor ophef. Maar dan had hij zijn tournee door Nederland waarschijnlijk gewoon af kunnen maken. Sterker, er had zelfs nog een glansrijke toekomst in de politiek voor hem ingezeten.
Cyril Lansink, Nijmegen
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant