Opgevoed Elke week legt Annemiek Leclaire een lezersvraag voor aan deskundigen.
Moeder: „Mijn jongens – de oudste is drie jaar oud, de jongste tien maanden – hangen allebei aan mij. Als mijn man in de buurt is kan hij weinig doen. Dat gaat van luiers verschonen tot naar bed brengen of ze gewoon vasthouden. Als ik even de deur uit wil, is dat praktisch onmogelijk. Vooral de oudste is dan zeker twintig minuten van slag en huilt heel hard. ‘Jij mag nooit meer weggaan’, zegt hij dan. Hij had dit altijd al. Toen de jongste werd geboren, heeft mijn man veel met hem gedaan, maar dat heeft niet geholpen.”
„Hij zegt ook: ‘stomme pappa’ en nooit ‘stomme mamma’. Het gaat vooral om de situatie thuis. Ze gaan drie dagen per week naar de opvang. Dat is voor die van drie jaar dan weer geen enkel probleem. Alleen de jongste huilt dan eventjes. Hoe kan ik toch iets meer aan mijn man overlaten zonder dat ik het gevoel heb mijn kinderen te traumatiseren?”
Anne Vink: „Veel kinderen hebben een voorkeur voor één van de ouders. Zeker voor de primaire verzorger. Maakt u zich daar geen zorgen om. Kinderen ontwikkelen als ze opgroeien sowieso afzonderlijk een eigen band met beide ouders.
„Als we ervan uitgaan dat de relatie met hun vader vertrouwd is, kunt u als moeder gerust weggaan. Daarmee geeft u de boodschap ‘jullie kunnen het samen’. Ook als kinderen ontregelen. Kinderen in deze leeftijd kunnen bij een afscheid overspoeld raken door emoties. Het gaat erom die gevoelens te snappen, ze te reguleren en ‘te ondertitelen’. Dat zou hun vader goed kunnen doen. Vervang ‘Doe niet zo boos’, door ‘Ik snap dat het even lastig voor je is als mamma weggaat’. Begrip tonen voor de gevoelens, meebewegen en nabijheid bieden helpen dan.
„Als er een fijne ouder-kindband is, dan is er bij ontregeling geen sprake van ‘traumatiseren’. Het kan helpen te onderzoeken waarom dit zo voelt. Wat gebeurt er met uzelf voordat u weggaat en de kinderen bij hun vader blijven? Neemt uw stress daardoor toe en hoe reageren de kinderen daarop?”
Annalotte Ossen: „Wat maakt dat u het gevoel heeft uw kinderen te traumatiseren als u afscheid neemt? Door die gedachte kunt u onbewust de boodschap afgeven dat het niet fijn is om bij uw man achter te blijven. Soms kan er dan een patroon ontstaan waarin moeder automatisch alles gaat doen, en vader stopt met proberen, omdat hij onzeker is of het wel goed gaat.
„Maak samen met uw partner een plan: wat willen wij onze kinderen meegeven op het gebied van veranderingen, afscheid nemen en de emoties die daarbij horen? Hoe kunnen we elkaar steunen als ons kind heftig huilt of schreeuwt? Wat moet ik dan juist wel doen en wat juist niet? Hoe kunnen we de emoties van ons kind verdragen?
„We zien in dit soort situaties vaak dat ouders het moeilijk vinden om de heftige emoties van hun kinderen te verdragen. Het helpt voor uw kind als u met een liefdevolle maar vastberaden houding vertrekt, en uw partner doorgaat met waar hij mee bezig was .
„Bespreek als ouders welke eerste stap je wilt zetten om te oefenen. Kies een ontspannen moment waarop uw partner kort iets met de oudste kan gaan doen waarop er geen tijdsdruk is. En dan blijven oefenen. ‘Nee mamma is nu even iets anders aan het doen, pappa helpt jou met je schoenen.’
„Let ook op hoe u thuiskomt als uw zoons overstuur zijn geweest. Communiceer niet vanuit schuldgevoel, maar vanuit vertrouwen: ‘Wat fijn je weer te zien!’”
Reageren op dit artikel kan alleen met een abonnement.Heeft u al een abonnement, log dan hieronder in.
Source: NRC