is journalist en columnist van de Volkskrant, gespecialiseerd in financieel-economische onderwerpen.
In oktober 2009 werd duidelijk dat het Griekse begrotingstekort over dat jaar niet de voorspelde 3,7 procent van het bruto binnenlands product was, maar 12,7 procent. Later bleek het zelfs 15,7 procent te zijn.
Er was gesjoemeld met de cijfers. Schuldeisers verloren hun vertrouwen in de Griekse obligatiemarkt. En toen doken de speculanten op. Geen kleine maar hele grote, zoals de hedgefondsen die met tientallen miljarden op een Grieks bankroet en een grexit gokten.
Ze gingen op termijn Griekse staatsobligaties verkopen – shortselling – in de verwachting dat Griekse obligaties minder waard zouden worden. Ze kochten kredietverzekeringen op Griekse schuld, zogenoemde credit default swaps (cds), die steeds meer waard werden. En omdat er geen kopers waren, doken de koersen van de obligaties ook omlaag en steeg de rente. In maart 2012 piekte de rente zelfs op 33 procent, zo weinig vertrouwen was er nog in Grieks staatspapier. De hedgefondsen verdienden miljarden totdat short-selling werd verboden.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Frankrijk is geen Griekenland. Het ligt niet in de periferie van Europa. Het is de as van Europa en de op een na grootste economie van de eurozone. Daarnaast is het begrotingstekort 5,8 procent van het bbp en geen 15 procent. Ook is de Franse schuld zo enorm (3.300 miljard euro) dat speculanten hier financieel niet snel een slaatje uit durven te slaan. Met enkele tientallen miljarden lukt het niet de markt de eigen kant op te manipuleren. Daar zouden honderden miljarden zo niet biljoenen voor nodig zijn.
Maar belangrijker is nog dat de Europese eenheid en Europese munt Franse ideeën zijn, bedacht door Franse bureaucraten (Jean Monnet en Jacques Delors) en uitgevoerd door Franse politici (Charles de Gaulle en François Mitterrand), zij het in samenspraak met Duitse politici als Konrad Adenauer en Helmut Kohl.
Frankrijk is de vader van de Europese Unie. Frankrijk is het land dat zich niet bij voorbaat neerlegt bij de Amerikaanse suprematie over het westerse bondgenootschap. De rest is daar tamelijk halfslachtig over. Zeker nu Trump de dollardominatie probeert te versterken, is de enfant terrible van het westerse bondgenootschap nodig.
Frankrijk is ook de vader van de eurozone. Ze is een Franse schepping die moest voorkomen dat de Duitse mark de toonaangevende munt van Europa zou worden na de eenwording.
De Europese Centrale Bank die over de euro waakt, heeft vier presidenten gehad, waarvan er twee van Franse huize: Jean Claude Trichet en Christine Lagarde. De Duitse Bundesbank heeft altijd tandenknarsend moeten vaststellen dat juist de Fransen nooit geïnteresseerd zijn in een harde euro. Die hebben liever een zachte zodat ze concurrerend zijn op de wereldmarkt.
Frankrijk zweert bij het Rijnlandse model met een rigide arbeidsmarkt en een sociaal vangnet, niet bij het keiharde Angelsaksische model met een flexibele arbeidsmarkt. Frankrijk vond het ook helemaal niet erg dat de bemoeizuchtige Britten voor een brexit kozen en stuurt de rekening graag door naar Berlijn.
En daar zal worden betaald voor de Franse grandeur, net als in Den Haag, om Europa te redden.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant