Bij de WK atletiek in Tokio verovert Jorinde van Klinken met haar eerste discusworp zilver. Ze is de eerste Nederlandse vrouw die op dit onderdeel een WK-medaille verovert.
is sportverslaggever van de Volkskrant en schrijft vooral over schaatsen, atletiek en roeien.
Jorinde van Klinken begint de finale bij het discuswerpen met een worp als haar karakter: ferm en met schwung. De schijf zeilt door de warme avondlucht in Tokio en landt na 67,50 meter met een plof op het gras. Het is niet zo ver als de Amerikaanse Valarie Allman voor haar, maar wel een afstand waarmee Van Klinken onmiddellijk aanspraak maakt op de WK-medaille waar ze zo naar verlangt.
In haar volgende vijf pogingen komt ze niet voorbij haar eerste worp, maar dat geldt ook voor de anderen. Zo blijft Van Klinken op de tweede plaats staan, achter winnares en tweevoudig olympisch kampioen Allman, die uiteindelijk met 69,48 meter veruit het verste werpt.
De laatste Nederlander die met een discus een WK-medaille (brons) haalde, was Rutger Smith in 2007. Er is geen Nederlandse vrouw die Van Klinken op dit onderdeel voorging. Wel veroverde Ria Stalman in 1984 goud op de Spelen, maar zij bekende later doping te hebben gebruikt. De huidige generatie werpers neemt prestaties uit die jaren sowieso niet serieus.
Van Klinken is iemand die vindt dat je je uit moet spreken. Of het nu over het door doping besmette verleden van de werponderdelen gaat, over grensoverschrijdend gedrag in de atletiek, of de sportieve ambities die ze koestert, dat maakt haar niet uit. Ze zegt wat ze wil en zegt het met overtuiging. Na de zaterdagse kwalificatieronde op de WK meldde ze zonder omhaal van woorden wat ze van de finale verwachtte. ‘Ik ben er klaar voor om heel ver te werpen. Ik ben in topvorm en zou zwaar teleurgesteld zijn als ik hier wegloop zonder medaille.’
Met de bittere smaak van zo’n teleurstelling had Van Klinken, die zich in het Japan National Stadium met een pirouette voorstelde aan het publiek, al vaker te maken gehad. Bij de WK in Eugene in 2022 werd ze vierde. Een uitstekend resultaat, maar zelf had ze zich tot meer in staat geacht, net als een jaar later bij de WK in Boedapest. Het wrangst was de zevende plaats op de Spelen van Parijs vorig jaar. Ontdaan vertelde ze toen dat ze niet alleen zichzelf, maar ook het massaal aanwezige Nederlandse publiek had teleurgesteld. ‘Ik had zo graag het werpen meer in de belangstelling gezet’, vertelde ze daar later over.
Onterecht zijn haar ambities nooit geweest. Van Klinken geldt al jaren als een wereldtopper, is inmiddels vaste waarde op het podium bij de prestigieuze Diamond Leagues, won er eentje in 2023. En op de EK van 2024 haalde ze al wel een medaille met de discus: zilver. Opvallend: met kogelstoten is ze op internationale kampioenschappen succesvoller. Op die discipline haalde ze zilver (2024) en brons (2022) op de EK. En dat terwijl ze dat eigenlijk als ondergeschikt aan het discuswerpen ziet.
Dat ambitie en uitslagen op WK’s en Spelen telkens niet overeenkwamen, was lastig, maar tegelijkertijd was het niet iets waar Van Klinken lang mee worstelde. Ze ontleent haar levensgeluk niet aan haar sportprestaties, vertelde ze eerder dit jaar. ‘Het is voor mij heel belangrijk dat sport niet het enige is in mijn leven.’
Evengoed was het duidelijk dat het behalen van de zilveren medaille, daar op de Japanse zondagavond met ruim 60.000 toeschouwers op de tribune, zalig voelde. In haar vreugde klimt Van Klinken na afloop over de tribune, tot enig ongemak van het beveiligingspersoneel, om met haar coach Hein Pieters het succes te vieren.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant