Paradiso Het duo Bob Vylan uit Londen groeide onlangs uit tot ‘schandaalsucces’, wegens pro-Palestijnse uitlatingen op Glastonbury. In Paradiso bleek Vylan ook gemoedelijk, en was er een balans tussen boodschap en entertainment. Maar soms prikte de woede door alles heen.
Bobbie Vylan (L) en Bobby Vylan (R) van Bob Vylan treden op tijdens het All Together Now Festival op 3 augustus 2025 in Waterford, Ierland.
Gehoord: 13/9 Paradiso, Amsterdam. Herhaling: 15/9 Doornroosje, Nijmegen; 16/9 013, Tilburg
Bob Vylan heeft meer kanten dan de afgelopen tijd in de media kwamen, bleek zaterdagavond bij het optreden in Paradiso, Amsterdam. Het Londense duo Bob Vylan is niet alleen radicaal en activistisch. Zanger Bobby Vylan (de drummer heet Bobbie Vylan) opent het concert met een reeks yoga-oefeningen en stond tevoren al in de hal om met fans te praten en op de foto te gaan. Hij is gemoedelijk en grappig. Zo lijkt hij na een reeks toegeworpen Palestijnse vlaggen, oprecht verrast door vier glanzende beha’s die op het podium landen („Ik ga ze straks passen”).
Het duo uit Londen groeide onlangs uit tot ‘schandaalsucces’. Speelden ze in juni nog bijna onopgemerkt op Pinkpop, een week later werden ze wereldnieuws door hun – in Engeland omstreden – pro-Palestijnse houding tijdens het Glastonbury-festival. Door de slogan ‘Death to the IDF’ (Israel Defense Forces) zagen ze hun Amerikaanse visum ingetrokken, optredens afgelast, en zich tot ‘antisemitisch’ bestempeld.
Toen bekend werd dat Bob Vylan zou optreden in drie Nederlandse popzalen – behalve Paradiso ook Doornroosje en 013 – leidde dat tot grootschalig protest en (doods)bedreigingen. Daarom was Paradiso voor de tweede keer in één week (vorig weekend speelde daar het eveneens omstreden Ierse trio Kneecap) veranderd in een burcht. Voor het eerst in de geschiedenis werd de zaal beveiligd met politie, metaaldetectie en drie keer zoveel security dan bij andere concerten.
Maar Bobby mag dan sinds zijn vijftiende naar Palestijnse demonstraties gaan, zijn blik reikt verder. Hij heeft zelfs nauwelijks genoeg liedjes voor alle grieven, van malafide huisbazen en politiegeweld, homofobie, Big Pharma, slechte voeding, economische ongelijkheid, gentrificatie, giftige mannelijkheid tot racisme. Vooral dat laatste onderwerp bezingt de van afkomst Jamaicaanse Bobby vaak, in bijvoorbeeld het razende We Live Here.
Ondertussen maakt het duo ook een muzikaal statement: met alleen een live-drummer, stotterende gitaar en beats uit de computer, ontstaat een mix van grime, punk en hiphop. In zijn raps legt Bobby zowel perfecte timing als een randje paniek: zo wordt de furie in toom gehouden door stilering.
Soms prikte de woede door alles heen. Al had hij het sinds Glastonbury niet meer gezegd, nu gebeurde het: Bobby liet de zaal de woorden ‘Death to the IDF’ scanderen. Daarmee bedoelt hij ‘dood aan het instituut’, zei hij eerder. Het is vergelijkbaar met zijn – hier gespeelde – liedje GYAG, ofwel Get yourself a gun, ook niet letterlijk te nemen.
Het duo zorgde deze avond voor een balans tussen entertainment en boodschap. Knieheffend en rondspringend was Bobby de gul lachende zanger die zonder moeite de zaal liet dansen en crowdsurfen – En dat zelf ook deed. Maar net als hij is de aanhang verbolgen. Over de anti-immigratiemars die die dag was gehouden in Londen, over haatzaaiende mensen als Charlie Kirk, over de genocide in Gaza en de beschuldiging van ‘antisemitisme’ waar het om antizionisme gaat. Zo vonden publiek en artiest elkaar, niet alleen in muzikaal enthousiasme maar ook in hun overtuiging.
Het laatste boekennieuws met onze recensies de interessantste artikelen en interviews
Source: NRC