De lezersbrieven, over hulde aan premier Dick Schoof, die zich dag na dag inzet, waarom er een nieuw Congres van Wenen zou moeten komen, de hypotheekrenteaftrek, Gerard Cox als remedie tegen herfstige mistroostigheid en de natuur stuurt geen factuur.
De afgelopen weken zapte ik geregeld langs het populaire tv-programma B&B vol liefde. Daarin ontvangen vrijgezelle Nederlanders met een bed and breakfast in het buitenland een stuk of vijf potentiële partners. Ook in deze krant werd over dit seizoen van B&B vol liefde geschreven.
Ik hoop dat de lijsttrekkers van onze politieke partijen de afgelopen weken tijd hebben gemaakt om af en toe televisie te kijken. B&B vol liefde is een formatie in het klein: alle deelnemers zoeken iemand die bij hun persoon en leven past, en met wie ze een duurzame toekomst kunnen opbouwen.
Geert, Frans, Henri en Dilan: neem de komende tijd een voorbeeld aan de bed-and-breakfasthouders van dit seizoen. Leer van Rob uit de Franse Pyreneeën dat je iemand met wie je het totaal niet ziet zitten al na één nacht kunt wegsturen.
Leer van Magda uit Longeville-sur-Mer dat je trouw moet blijven aan je principes en idealen. En leer van Jean-Paul uit het Spaanse Jijona dat je met al je potentiële geliefden als vrienden uit elkaar moet gaan. Het is tijd voor een ‘Formatie vol liefde’.
Lukas Meijsen, Tilburg
De Zeeman-diamant laat ons zien hoe ontzettend veel we overhebben voor het idee en niet de werkelijke stof. Iets om ons ook te realiseren als we naar de grote woorden van politici luisteren, zeker in verkiezingstijd.
Frederik Jan Bruijel, Vianen
Veel politieke partijen beweren dat ze gaan leveren (bijvoorbeeld JA21), maar ze zeggen nooit iets over wat mensen moeten inleveren.
René Appel, Amsterdam
Marcia Luyten schreef een interessante column over ‘de derde kamer’. De burger zou geconsulteerd moeten worden. Wat ik echter mis, in de media, is het accepteren van het feit dat de democratie, ondanks alle conflicten, werkt zoals ze werkt, en daarnaast een gebrek aan positieve waardering voor al het werk dat de politici verrichten.
Hulde aan premier Dick Schoof, die zich dag na dag inzet voor zijn land en verantwoordelijkheid neemt. Ik heb in de media geen positief woord over deze man gehoord, die met zijn 68ste al lang had kunnen genieten van zijn pensioen; maar nee, hij kiest ervoor zich in te zetten voor zijn land.
Hulde voor de politici die het aandurfden met de PVV te regeren, om recht te doen aan de verkiezingsuitslag. Stel een verplicht lesprogramma op voor alle maatschappijleerdocenten, of hoe dit vak tegenwoordig ook maar wordt genoemd, waarin leerlingen leren om voorbij het oppervlakkige gekrakeel te kijken en om de waarde van democratie, ondanks dat alles, te steunen, door te gaan stemmen.
Het alternatief is een autocratie, waarin jij op elk moment uit je bed gelicht kunt worden, naar het front gestuurd kunt worden, de overheid mensen kan ombrengen zonder rechtspraak etc. Genoeg beeld en geluid om dat over te brengen, dunkt me. Volksvertegenwoordiging door mensen die vele jaren op hoog niveau hebben gestudeerd mag ook weleens positief worden benaderd.
De focus moet verplaatsen van het afgeven op politici of processen die niet doen wat jij graag zou willen, naar het systeem zelf, de representatieve democratie, en of je die wilt ondersteunen.
Derk van der Veen, Leeuwarden
Als je in als praatprogramma’s bedoelde uitzendingen een overjarige shownieuwsman en een al even oubollige oud-sportcommentator politieke ‘analyses’ hoort verrichten, lijkt het een logische volgende stap om voetbalanalisten het shownieuws te laten bespreken en politici voor- en nabeschouwingen van voetbalwedstrijden te laten doen.
Joop Dirksen, Eindhoven
Er komen, al dan niet bewust, een aantal drones Polen binnen, en Nederland zet z’n heldhaftigste masker op en laat de ambassadeur van Rusland op het matje komen. Israël vernietigt Gaza, bombardeert Libanon, Syrië, Iran, Jemen en deze week ook Qatar, en Nederland komt niet verder dan wat ‘bezorgde’ woorden. Wat een contrast.
Hans van Noord, Utrecht
Ik heb een verzoek: stop met landen ‘de agressor’ noemen, zoals in het geval van Rusland en Israël. Daarmee worden veel bewoners van deze landen tekortgedaan.
Bewoners die onder het bewind lijden. Die geen oorlog willen, die alles verliezen. Hun dierbaren, mannen, vrouwen, kinderen, familie, huis en haard. Bevolkingen die worden uitgemoord, opgeofferd door de waan van een enkeling, die wordt omringd door een groep die uit machtswellust of angst de bevelen uitvoert.
Ik citeer: ‘Het is de groep om iedere dictator heen die zijn waanzin mogelijk maakt.’ Blijf de namen noemen: Poetin, Netanyahu.
Marian Bertholet, Nijmegen
Over de intenties en de rol van Rusland in Europa lopen de meningen uiteen. Volgens menigeen is het Westen medeschuldig aan de oorlog in Oekraïne door het land los te weken uit de Russische invloedssfeer. Wie de Oekraïners zelfbeschikkingsrecht en onafhankelijkheid gunt, ziet glashelder dat Rusland de agressor is. Kijken we wat verder terug dan valt op dat er ook perioden zijn geweest waarin Rusland wel actief heeft bijgedragen aan vrede en veiligheid in Europa.
Beatrice de Graaf beschrijft in haar studie Tegen de terreur – Hoe Europa veilig werd na Napoleon hoe de Russische tsaar Alexander I Frankrijk (maar ook Nederland) verloste van Napoleon Bonaparte. Samen met zijn bondgenoten uiteraard. En zonder Parijs plat te branden en het land te plunderen, wat wel in de lijn der verwachtingen lag na de wrede Franse veldtocht door Rusland in 1812. In Utrecht is deze bevrijding een eeuw lang uitbundig gevierd tijdens Kozakkendag op 28 november.
De tsaar was een van grondleggers van de geallieerde samenwerking tijdens het befaamde Congres van Wenen in 1815. Het zogeheten Concert van Europa was een vernieuwend concept waarmee Groot-Brittannië, Pruisen, Oostenrijk, Rusland en later ook Frankrijk de onderlinge verhoudingen afbakenden. Een dergelijk vergelijk tussen de Europese landen is nu ook mogelijk, mits de leiders over hun eigen schaduw heen stappen.
De sleutel daarvoor ligt niet in Washington, maar in Moskou, laat het verleden zien. Rusland maakt immers onderdeel uit van Europa. Een nieuw congres in het sinds 1945 neutrale Wenen – Oostenrijk is immers geen lid van de Navo – zou een goed idee zijn.
Armand Leenaers, Heerlen
In het debat over de hypotheekrenteaftrek staat één ding volstrekt vast: een hypotheek sluit je af voor dertig jaar. Dat de praktijk anders is, door verbouwingskredieten, het samenvoegen van hypotheken etc., doet er niet toe. Een hypotheek duurt dertig jaar.
Maar we leven langer en er wordt ook verondersteld dat we dan ook langer productief kunnen zijn en een inkomen kunnen verwerven. Inmiddels moet je als starter op de arbeidsmarkt van zeg 23 jaar doorwerken tot aan je 67ste. Dat zijn 44 productieve jaren.
Is het niet vreemd dat alle termijnen worden verlengd, behalve die van de hypotheken? Zou het niet veel logischer zijn om de looptijd van een hypotheek te verlengen, tot 40 jaar bijvoorbeeld? Daarmee haal de je maandelijkse lasten drastisch omlaag, zodat het kopen van een woning haalbaarder wordt.
Het verschil is zo enorm dat je daarmee zelfs op termijn de afschaffing van de hypotheekrenteaftrek kunt goedmaken voor de kopers. Voor de banken maakt het geen verschil: het onderpand blijft gelijk. Ze ontvangen uiteindelijk meer rente. In landen als Zwitserland zijn langlopende hypotheken heel normaal.
Dus: handhaaf de aftrek voor bestaande hypotheken, verleng de termijn naar 40 jaar voor nieuwe hypotheken zonder aftrek, en niemand hoeft pijn te lijden. En op termijn zal de hypotheekrenteaftrek geheel verdwijnen.
Harm Beijer, Rhenen
Kortere dagen, regen en bladeren. De herfstige mistroostigheid overvalt me dit jaar misschien nog wel heviger dan andere jaren. De beschamende chaos in ons land en in de wereld komt extra binnen als de zon niet meer schijnt.
Maar ik vertrouw ook nu weer op mijn vaste remedie, die altijd de kou uit de lucht haalt: de stereo op tien en hard meebrullen met de ‘mooie zomer’ van Gerard Cox. Nananananaaaa...
Hoe zwaar mijn gemoed ook is: het werkt. Al heeft de nuchtere verzuchting ‘maar ach, aan alles komt een end’ deze keer zijn lichtheid verloren.
Beste meneer Cox, bedankt dat u ieder jaar opnieuw het intreden van de herfst zoveel vrolijker en lichter heeft gemaakt. We zullen het blijven zingen, steeds harder als het moet.
Hanneke Klaaijsen, Nijmegen
Geen factuur. Geen tikkie. Geen herinnering. Geen belletje van een klantenservice met: ‘We zagen dat u al 800 keer lucht heeft ingeademd, klopt dat?’
Nee hoor. De natuur regelt het allemaal voor niks. Schaduw op een snikhete dag. Zuurstof. Bestuiving. Stilte. Verwondering. Ze geneest, vertraagt, voedt. Zonder btw, zonder uurtarief, zonder winstoogmerk. En dan verbaast het ons dat ze overal wordt wegbezuinigd. Dat er bomen sneuvelen omdat ze in de weg staan van een lantaarnpaal, een laadpaal of een visionaire parkeeroplossing.
Wat gratis is, wordt zelden serieus genomen in ons systeem. We meten kosten in euro’s, waarde in winst en succes in groei. De natuur past daar niet lekker in.
Ze heeft geen lobbykantoor aan het Binnenhof. Geen juridische afdeling. Geen declarabele uren. Wie geen factuur stuurt, wordt niet gemist in de begroting.
We onttrekken, versnipperen, verdozen, betegelen. We zuigen water uit de bodem, leggen snelwegen aan door stiltegebieden, we laten stikstof neerdwarrelen op elk kwetsbaar stuk land. En niemand die zegt: u hebt het krediet overschreden
Geen deurwaarder die aanbelt namens het beekdal. Geen ingebrekestelling van de zandhagedis. Tot de rekening alsnog komt.In de vorm van hittestress, wateroverlast of verdwijnende bijen.
In de stijgende kosten van gezondheidszorg, omdat mensen in versteende buurten vaker ziek zijn. Of in kinderen die opgroeien zonder ooit een kikker te vangen of een vlinder van dichtbij te zien.
Tot die tijd levert de natuur gewoon door. Factuurloos. Geduldig. Maar vergis je niet: als ze ooit incasso inschakelt, zijn we de klos.
Vincent Luyendijk, Rotterdam
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant