Nieuwe albums Met ‘Play’ had Ed Sheeran een nieuwe muzikale weg beloofd. Maar als je goed luistert hoor je een telefoon. Bericht voor Ed Sheeran: 2015 wil zijn muziek terug.
Normaal gesproken probeer ik een album minstens vijf keer te luisteren voordat ik ga recenseren. Dat ben ik aan de lezer verplicht, maar vooral doe ik het omdat muziek contextgebonden is. Een album klinkt in de woonkamer anders dan in de auto, en weer anders tijdens het douchen, tijdens het boodschappen doen, of simpelweg op de achtergrond van het alledaagse. Om de complexiteit van een album te doorgronden moet je het vaker luisteren dan een paar keer. Al is het maar omdat artiesten er vaak jaren aan gewerkt hebben.
Ed Sheeran
Play
Helaas was dat geen optie bij het nieuwe album van Ed Sheeran. De luisterlink die ik van het internationale label toegestuurd kreeg, mocht ik maar drie keer openen. Ieder liedje was maximaal drie keer aan te klikken, daarna gingen ze ‘op slot’. Om überhaupt toegang te krijgen moest ik eerst een zogeheten Non Disclosure Agreement tekenen, een geheimhoudingsverklaring. Goed, dan denk je: hier moet wereldveranderende muziek op staan. Waarom zou je anders zo streng zijn? Hooggespannen verwachtingen dus, ook omdat Ed Sheeran met Play, zijn negende album, een nieuw tijdperk beloofde af te trappen. De albums worden niet langer naar wiskundige symbolen genoemd, maar naar de knoppen van een stereo-installatie. Na Play liggen ‘Pause’, ‘Stop’, ‘Rewind’ en ‘Fast Forward’ al in het verschiet.
Maar Play is geen nieuw begin, en had evengoed een album uit 2015 kunnen zijn. Het album opent nog grappig met een scherpe Sheeran als rapper, en het nummer ‘Sapphire’, dat halverwege een onverwachte, opzwepende Punjabi u-turn neemt. De meerstemmigheid van het refrein doet denken aan de soundtrack van een voetbaltoernooi, in de geest van Shakira’s ‘Waka Waka’ of Nelly Furtado’s ‘Força’. En al is ‘Azizam’ een vervelend kermisnummer op een irritant Bruno Mars hopjesritme, het is in ieder geval nog iets onverwachts. Daarna gaat het snel bergafwaarts.
‘Symmetry’ is een vergezochte poging modern te klinken, met een beat die door zou kunnen voor een interessant popliedje, ware het niet dat Sheeran er een oersaai refreintje overheen legt. In ‘Slowly’ bezingt hij zeurderig de wens om langzaam vermoord te worden als er een meisje uit zijn leven verdwijnt. ‘Don’t Look Down’ is een gooi naar elektronische muziek in de EDM-hoek, maar klinkt oppervlakkig, saai en ongeïnspireerd.
Tot zover in ieder geval de pogingen om te vernieuwen. De rest is meer van de muziek die hij al jaren produceert, maar dan in slap aftrekselvorm. Zonde, want Ed Sheeran is een van de meest getalenteerde muzikanten van zijn generatie. Het herkenbare folky gitaargetokkel van ‘Old Phone’ kan niet verhullen dat de tekst zo mierzoet is dat je er zwak en misselijk van wordt (I found my old phone today / in a box that I had hidden away / nostalgia trying to lead me astray). ‘Heaven’ is eigenlijk gewoon ‘Say You Won’t Let Go’ van James Arthur uit 2016 in een iets hipper jasje, met een net wat strakkere beat. Met heel veel genade zou je er een beetje hiphop in kunnen horen.
Op ‘Camera’ zingt Sheeran zijn hart uit zijn longen, maar is wederom de tekst van een sinterklaasgedichtenniveau waar je ruggengraat van gaat kronkelen: I don’t need a camera to capture this moment / I’ll remember how you look tonight. De melodie van ‘In Other Words’ klinkt als een al uitgemolken lijntje in dezelfde hoek als Birdy’s ‘Skinny Love’ uit 2011. Tot slot het luchtige ‘A Little Love’ dat doet denken aan een liefdesbaby van Amy Winehouse en Caro Emerald. Geinig, maar als je goed luistert hoor je een telefoon afgaan. Bericht voor Ed Sheeran: 2015 wil haar muziek terug. Waar drie keer naar een album luisteren normaal gesproken te weinig is, is Play de uitzondering die de regel bevestigt.
Jonasz Dekkers
Volgens overlevering had het leven bitter weinig deernis met de ziekelijke Spaanse renaissancecomponist Cristóbal Morales. Veel van zijn religieuze werken zijn dan ook duister van toon, zoals zijn Requiem. Maar hun diepte dwingt stilte af. Zeker als het Britse koor De Profundis (‘uit de diepte’) zijn naam eer aandoet. (Joost Galema)
Een dwarreling van ijle klanken, mistige flarden en een dunne zangstem vermengen zich tot een luchtig geluidsbeeld. De Brit Den Hynes, alias Blood Orange, creëerde op zijn zevende album (mixtape Angel’s Pulse meegerekend) een eigenwijze combinatie van psychedelica en r&b. Striemende cello’s en dwarsfluit omlijsten zijn doorvoelde weemoed, met swingende onderstroom. (Hester Carvalho)
Het was niet de ‘roll out’ waar rapper en acteur Joey Bada$$ op had gehoopt. Na gedoe met zijn label moest hij zijn langverwachte album Lonely at the Top noodgedwongen uitstellen, en werd er weinig reclame voor gemaakt. Het is dan ook weinig besproken, maar dat lijkt onterecht. Er zitten een paar missers tussen, bijvoorbeeld met Ty Dolla $ign, maar de vintage West Coast Joey tracks die er wel op staan, zoals ‘BK’s Finest’, verdienen erkenning. (JD)
De reputatie van het Amerikaanse Big Thief is gebaseerd op muzikaal vernuft, organische klanken en de persoonlijke getuigenissen van zangeres Adrianne Lenker. Hun populariteit groeit nog altijd. Op het nieuwe zesde album, hun eerste als trio, klinken de kronkelige gitaarpatronen en schuifelende ritmes ontspannener dan op eerdere albums. En de stem van Lenker klinkt zowaar minder schrijnend, maar nog schrijnend genoeg. (HC)
Meer albums: nrc.nl/albums
Het laatste boekennieuws met onze recensies de interessantste artikelen en interviews
Source: NRC